Metoda Mohra – metoda argentometryczna oznaczania chlorków w nieznanych roztworach wodnych. Metoda ta polega na bezpośrednim miareczkowaniu obojętnego roztworu chlorku mianowanym roztworem AgNO3 w obecności K2CrO4 jako wskaźnika. Metodę Mohra można wykorzystać także do oznaczania bromków, nie nadaje się natomiast do oznaczenia jodków i tiocyjanianów z uwagi na silną adsorpcję jonów chromianowych przez ich sole srebrowe.
Reakcje zachodzące podczas oznaczania W czasie miareczkowania wytrąca się trudno rozpuszczalny osad AgCl: Ag+ + Cl− → AgCl↓ Gdy cała ilość jonów Cl− zostanie wytrącona, nadmiar roztworu AgNO3 wytrąca chromian srebra, którego brunatnoczerwone zabarwienie wskazuje na koniec miareczkowania: 2Ag+ + CrO42− → Ag2CrO4↓ Odczyn badanego roztworu powinien mieścić się w granicach 7–10,5, ponieważ w roztworach kwaśnych (pH<7) z chromianów powstają dichromiany: 2CrO42− + 2H+ → Cr2O72− + H2O Natomiast w roztworach zasadowych (pH>10,5) następuje wytrącenie osadu Ag2O: 2Ag+ + 2OH− → Ag2O↓ + H2O Powstanie powyższych związków może być przyczyną dużego błędu miareczkowania.
Uwagi Innymi jonami przeszkadzającymi oznaczeniu są: jony tworzące trudno rozpuszczalne sole srebra: Br−, I−, PO43−, CO32−, AsO43-, jony tworzące trudno rozpuszczalne chromiany: Ba2+, Pb2+, jony mogące zredukować srebro: Fe2+.
Przypisy
Kategoria:Miareczkowanie