Wilczyca kapitolińska – rzeźba wilczycy, stanowiąca symbol stolicy starożytnego imperium rzymskiego. Wilczyca była świętym zwierzęciem boga wojny Marsa. Jak głosi legenda, zwierzę miało zaopiekować się i wykarmić Romulusa i Remusa.
Rzeźba została wykopana na Palatynie we wczesnym średniowieczu i od początku X wieku stała na Lateranie. Wilczyca kapitolińska pierwotnie przedstawiała tylko samo zwierzę. Dzieci (Romulus i Remus) zostały dodane do pomnika dopiero w XV wi. przez artystę Antonio del Pollaiolo, aby odzwierciedlić mitologiczny przekaz o wykarmieniu założycieli Rzymu. W 1471 r. papież Sykstus IV podarował ją Rzymowi i wtedy trafiła do Palazzo dei Conservatori na Kapitol.
Datowanie Rzeźbę przypisuje się Etruskom i datuje na V w. p.n.e. Jednak zdaniem Adriana La Reginy, profesora etruskologii z uniwersytetu La Sapienza w Rzymie i konserwator Anny Marii Carruby pochodzi ona najpewniej ze średniowiecza, gdyż została odlana w jednym kawałku, a wszystkie znane nam antyczne rzeźby tej wielkości odlano w kilku kawałkach. Muzeum Kapitolińskie, w którym stoi rzeźba, wciąż jednak datuje ją na początek V w. p.n.e. Postacie chłopców niewątpliwie zostały dodane dopiero w XV wieku, przypuszczalnie wykonał je Antonio Pollaiuolo.
Przypisy
Kategoria:Starożytny Rzym Kategoria:Rzeźby z okresu starożytności Kategoria:Rzeźby w Muzeach Kapitolińskich w Rzymie Kategoria:Sztuka etruska Kategoria:Wilki w kulturze