Bas-baryton – rodzaj głosu łączący w sobie cechy basu i barytonu. Często są to śpiewacy o niezwykle rozległej skali głosu umożliwiającej im śpiewanie zarówno partii barytonowych jak i basowych. Skala bas-barytonu obejmuje ponad dwie oktawy i sięga od F (czasem E) wielkiego do g razkreślnego.
Bas-baryton powinna cechować siła i głębia basu oraz blask barytonu (zwłaszcza w górnym rejestrze). Partii na bas-baryton jest wiele, jednak rzadko są to partie pierwszoplanowe. Bas-barytony często wykonują muzykę dawną, gdyż posiadając skalę basową posiadają również ruchliwość i blask, a także miękkość barytonu (głosu, którego nie wyróżniano w muzyce dawnej). Bas-barytony wykonują też partie przeznaczone dla basów buffo. W obrębie tego rodzaju głosu można wyróżnić kilka kategorii:
Bas-baryton liryczny Don Pizarro w Fideliu Ludwiga van Beethovena Escamillo w Carmen Georges’a Bizeta Golaud w Peleasie i Melizandzie Claude’a Debussy’ego Mefistofeles w Fauście Charles’a Gounoda Don Alfonso w Così fan tutte Wolfganga Amadeusa Mozarta Figaro w Weselu Figara Mozarta Sinobrody w Zamku księcia Sinobrodego Béli Bartóka Hrabia Rudolf w Lunatyczce Vincenzo Belliniego Leporello i Don Giovanni w Don Giovannim W.A. Mozarta Don Basilio w Cyruliku sewilskim Gioacchino Rossiniego Silva w Ernanim Giuseppe Verdiego Filip II w Don Carlosie Giuseppe Verdiego
Bas-baryton dramatyczny Igor w Kniaziu Igorze Aleksandra Borodina Scarpia w Tosce Giacomo Pucciniego Hans Sachs w Śpiewakach norymberskich Richarda Wagnera Wotan w Pierścieniu Nibelunga Richarda Wagnera Amfortas w Parsifalu Richarda Wagnera Borys i Warłam w Borysie Godunowie Modesta Musorgskiego
Najsłynniejszymi bas-barytonami w XX wieku byli: George London, José van Dam, Bryn Terfel, Simon Estes, Ian Curtis, Ferruccio Furlanetto, a ze śpiewaków wykonujących muzykę dawną Peter Kooy i David Thomas. Wśród Polaków należy wymienić przede wszystkim Adama Didura, Edwarda Reszke oraz Bernarda Ładysza. Ten ostatni to powojenny król basów nie tylko w Polsce, ale i na świecie.
Kategoria:Rodzaje głosów