Szwa – w językoznawstwie, zwłaszcza w fonetyce i fonologii, określenie samogłoski średnio centralnej (zaokrąglonej lub niezaokrąglonej) znajdującej się w środku diagramu samogłoskowego, oznaczanej w międzynarodowym alfabecie fonetycznym symbolem ə lub inną samogłoski bliskiej tej pozycji. Dla przykładu w ortografii języka angielskiego litera a w wyrazie reprezentuje szwę. W języku angielskim szwa występuje głównie w sylabach nieakcentowanych, ale w innych językach może pojawiać się częściej w sylabach akcentowanych. W polszczyźnie standardowej szwa występuje, ale subtelnie. Jednak nie trzeba o niej zapominać przy wyjaśnianiu wymowy polszczyzny dla obcokrajowców. W niektórych dialektach lokalnych występuje jej pełna postać.
W odniesieniu do niektórych języków nazwa „szwa” oraz symbol ə mogą określać inne samogłoski średnie, niekoniecznie samogłoskę średnio centralną.
Języki, w których występuje ten dźwięk albański angielski: tłum.: ‘na temat’ bułgarski francuski: tłum.: ‘ja’ hebrajski: szwa hebrajskie kaszubski: tłum.: ‘być’ maryjski: tłum.: ‘podrażnienie’ niemiecki: tłum.: ‘komar’ paszto: tłum.: ‘zmęczony’ portugalski (odmiana europejska): tłum.: ‘worek’ (Z reguły transkrybowana ; odpowiada samogłosce w odmianie brazylijskiej) polski gwara kurpiowska: śedëm 'siedem' połabski rosyjski: tłum.: ‘nową’ rumuński: tłum.: ‘mama’
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Samogłoski