Rondo – układ stroficzny, który narodził się w średniowiecznej poezji francuskiej. Posiada od 8 do 15 wersów, dwa rymy i refren, powtarzający pierwsze słowa utworu dwu- lub trzykrotnie na końcu każdej zwrotki, lecz nierymujący się z resztą wersówJanusz Sławiński: Rondo, [w:] Michał Głowiński, Teresa Kostkiewiczowa, Aleksandra Okopień-Sławińska, Janusz Sławiński, Słownik terminów literackich, Wrocław 2002.. Najczęściej stosowano ronda 13- i 15-wersowe, których wersy rozciągały się na 8 lub 10 sylab.
W średniowiecznej liryce francuskiej ronda pisali François Villon i Karol OrleańskiZobacz: Karol Orleański, Ronda i ballady, tłum. Jacek Kowalski, Tychy 2000.. W poezji polskiej po ten typ strofy sięgał Zenon Przesmycki. Ronda pisał również Antoni Lange.
Ze wszystkich rzeczy, które są w naturze, Śmierć mię dziś jedna swym urokiem nęci: Bo ma uśmiechów najpiękniejsze róże, Szelest najcichszy w swoich skrzydeł piórze — Jak kołysanka wiecznej niepamięci.
Śmierć jest to podróż nad wszystkie podróże, Co nam ukwieci byt i rozdyamenci, Gdzie życia czarne toczą się kałuże Ze wszystkich rzeczy.
Z chaosu życia rwiemy się ku górze, Lecz duch się wiecznie na nizinach smęci — I błądzim, niby na krzyżach rozpięci! O śmierci, gdy się w łonie twem zanurzę, Ty ład mi wlejesz w przeźroczyste kruże Ze wszystkich rzeczy.
W Czechach ronda pisali Jaroslav Vrchlický, Jiří Mahen i Vitězslav Nezval.
Przypisy
Linki zewnętrzne
w PoeWiki
Kategoria:Metryka i wersyfikacja Kategoria:Francuska literatura średniowieczna