Piotr Nikołajewicz Krasnow (; ur. w Petersburgu, zm. 16 lub 17 stycznia 1947 w Moskwie) – rosyjski generał kawalerii, publicysta, pisarz i działacz polityczno-wojskowy, teoretyk wojskowości, ataman Wojska Dońskiego, kolaborant z Niemcami podczas II wojny światowej.
Wczesne życie Pochodził ze znanej rodziny Kozaków dońskich, od pokoleń służącej w armii rosyjskiej. Jego dziadek Iwan I. Krasnow i ojciec Mikołaj I. Krasnow mieli stopnie generalskie. Piotr N. Krasnow ukończył 1 gimnazjum klasyczne w Petersburgu, w 1887 r. aleksandrowski korpus kadetów, a w 1888 1 Pawłowską Szkołę Wojskową. W tym samym roku dostał przydział do Atamańskiego Pułku Kozaków Lejbgwardii. Od 1891 roku pisał książki i artykuły z zakresu teorii wojskowości do pism „Военный инвалид”, „Разведчик”, „Вестник русской конницы” i innych. Miał poglądy silnie monarchistyczne i uważał, że wojskowi powinni zajmować w społeczeństwie rosyjskim uprzywilejowaną pozycję. W 1892 roku przez rok był słuchaczem w Nikołajewskiej Akademii Sztabu Generalnego. W tym też roku opublikował swoją pierwszą książkę pt. „Na ozierie”. Następnie napisał historię swojego pułku „„Atamanska pamiatka. Kratkij oczerk istorii lejb-gwardii Jego impieratorskogo Wysoczestwa Gosudaria Naslednika Cesariewicza połka” oraz powieści i prace „Ataman Płatow”, „Doncy”, „Wagram” i „Donskoj kazaczij połk w naczale XIX wieka”.
Podczas powstania bokserów w Chinach 1899–1901 i wojny rosyjsko-japońskiej 1904–1905 pełnił funkcję korespondenta wojennego. Pomimo tego brał czynny udział w walkach z Japończykami, za co otrzymał m.in. Order Świętego Włodzimierza 4 klasy. Swoje bojowe przeżycia opisał w książce pt. „God wojny”. W 1907 ukończył oficerską szkołę kawaleryjską, po czym służył w niej jako instruktor prowadzący „kursy podnoszenia kwalifikacji”, a następnie dowódca kozackiego oddziału szkolnego. W 1909 awansował do stopnia pułkownika. W latach 1911–1913 dowodził 1 Syberyjskim Pułkiem Kozaków, który stacjonował nad granicą chińską, a od października 1913 – 10 Pułkiem Kozaków Dońskich, stacjonującym w Zamościu. W międzyczasie odbył na zlecenie cara Mikołaja II liczne podróże służbowe (prawdopodobnie o charakterze wywiadowczym) do Abisynii, Mandżurii, Indii, Chin i Japonii. Na ich podstawie napisał powieści „Kazaki w Afrikie”, „Kazaki w Abissinii”, „Borʹba s Kitajem”, „Po Azji”.
Brał udział w I wojnie światowej na frontach w Galicji i Bukowinie. W listopadzie 1914 został odznaczony Orderem św. Jerzego 4 klasy. W tym czasie awansował do stopnia generała majora, a następnie objął dowództwo I brygady 1 Dywizji Kawalerii Kozaków dońskich. W maju 1915 roku został dowódcą III brygady Kaukaskiej Dywizji Kawalerii, od lipca tego roku w stopniu generała porucznika 3 Dywizji Kawalerii Kozaków dońskich, zaś od września 2 Mieszanej Dywizji Kawalerii. Podczas swojej wojennej służby napisał książki „Kartiny byłogo Tichogo Dona”, „W żytiejskom morie”, „Pogrom”, „Potieriannyje”, „Farforowyj krolik”, „Wołszebnaja piesnia”, a także wydał zbiory rozkazów wojskowych.
Rewolucje rosyjskie i wojna domowa (1917–1921) Marsz na Petersburg
Po wybuchu rewolucji lutowej 1917 roku i obaleniu caratu nie zaangażował się w działalność polityczną. 4 maja tego roku został aresztowany przez zrewolucjonizowanych żołnierzy w miasteczku Widibor, po czym odesłany do komitetu żołnierskiego w Mińsku, ale niebawem oswobodziły go oddziały wierne Rządowi Tymczasowemu. W czerwcu tego roku został dowódcą 1 Dywizji Kawalerii Kozaków kubańskich, zaś pod koniec sierpnia III Korpusu Kawalerii. Przez krótki czas pełnił też funkcję szefa sztabu głównodowodzącego armią rosyjską gen. Michaiła Aleksiejewa. Dostał stopień generała kawalerii. Był zdecydowanym przeciwnikiem bolszewików. W listopadzie 1917, bezpośrednio po przewrocie bolszewickim w Piotrogrodzie, do dowództwa Korpusu stacjonującego niedaleko Piotrogrodu przedostał się premier Rządu Tymczasowego Aleksander Kiereński, nakazując zajęcie miasta i obalenie rządów bolszewickich. 9 listopada gen. Piotr Krasnow wydał proklamację, wzywającą do „wyzwolenia miasta od anarchistów, agentów cesarza Wilhelma II i plagi głodu”. Z powodu strajku kolejowego, spowodowanego przez Lwa Trockiego, 700-osobowe oddziały kozackie (sześć sotni 9 Pułku Kawalerii Kozaków dońskich i cztery sotnie 10 Pułku Kawalerii Kozaków dońskich), wydzielone z Korpusu, posuwały się powoli, nękane dodatkowo przez agitatorów bolszewickich. 10 listopada opanowały one radiostację w Carskim Siole, a następnie doszło do niewielkich potyczek koło Gatczyny. Do decydującej walki doszło między Carskim Siołem a Krasnym Siołem. Silny ogień artylerii bolszewickiej zdezorganizował Kozaków, którzy wycofali się, natomiast generał Krasnow dostał się do niewoli. Został uwięziony w głównej siedzibie rewolucjonistów, Instytucie Smolnym w Petersburgu. Istnieje kilka wersji dotyczących jego uwolnienia. Jedna mówi, że udało mu się zbiec przy pomocy Kozaków stojących po stronie bolszewików. Inna, że ucieczkę zorganizował Lew Trocki w zamian za zobowiązanie, że generał kozacki nie będzie walczył przeciwko bolszewikom. Według kolejnej wersji został on po prostu zwolniony przez bolszewików zobowiązawszy się, że nie wystąpi przeciwko nowej władzy.
Republika Dońska Generał P. N. Krasnow przedostał się nad Don do Nowoczerkaska. Początkowo ukrywał się przed bolszewikami w stanicy Konstantinowskiej. Po zajęciu tych ziem przez wojska niemieckie w marcu 1918, sformował dywizję Kozaków dońskich (wcześniej odrzucił ofertę pokierowania antybolszewickimi siłami tworzonymi przez Kozaków, twierdząc, że im nie ufaP. Kenez, Red Attack, White Resistance: Civil War in South Russia 1918, New Academia Publishing, Washington DC, , s. 126.). Z pomocą Niemców zdobył do maja ziemie kozackie, likwidując Dońską Republikę Radziecką. 11 maja tego roku wybrano doński rząd tymczasowy. 16 maja gen. P. N. Krasnow został obwołany atamanem „Wszechwielkiego Wojska Dońskiego” z uprawnieniami dyktatorskimi. 5 czerwca ogłosił on powstanie Republiki Dońskiej. Z pomocą Niemców i Brytyjczyków zorganizował armię kozacką, która w krótkim czasie wyparła oddziały bolszewickie z terytorium państewka. Prowadził politykę bezwzględnego terroru wobec wszystkich przeciwników. Pojmanych bolszewików natychmiast po przesłuchaniu rozstrzeliwano, przeprowadzano masowe egzekucje, prześladowano Żydów, których uważano za komunistów, a także miejscową ludność, która była w większości pochodzenia niekozackiego. Ataman P. N. Krasnow opierał się całkowicie na Niemcach, pisząc listy do cesarza Wilhelma II, w których gratulował mu zwycięstw, zapewniał o niewzruszonej lojalności Kozaków oraz prosił o dostawy sprzętu wojennego i żywności. Taka polityka doprowadziła do stopniowego zmniejszania się poparcia tradycyjnie antyniemieckiej ludności kozackiej. Po wybuchu rewolucji w Niemczech i wycofaniu wojsk niemieckich znad Donu, armia kozacka zmuszona została do walki z Czerwonymi na 2 fronty. Współdziałanie z wojskami rosyjskimi gen. Antona I. Denikina było słabe. Generał A. I. Denikin odrzucił sugestie gen. P. N. Krasnowa, aby uderzyć wspólnie na Carycyn i poprzez gubernię saratowską w kierunku Moskwy. Uznał, że w pierwszej kolejności należy oczyścić z bolszewików południe Rosji, stworzyć tam solidną bazę do dalszych działań i dopiero wówczas uderzyć na stolicę. Generał P. N. Krasnow dzięki pomocy niemieckiej w sierpniu dysponował już ok. 40 tys. żołnierzy. Jednakże jego możliwości działania ograniczała trudna sytuacja wewnętrzna na kontrolowanych obszarach, a zwłaszcza konflikty między Kozakami a ludnością niekozacką, poddaną licznym gwałtom i grabieżom. Pojawiały się także konflikty między samymi Kozakami. Na początku sierpnia Kozacy uderzyli na Carycyn i Kamyszyn z zamiarem opanowania obszaru mogącego zapewnić łączność między admirałem Aleksandrem W. Kołczakiem a gen. A. I. Denikinem i zarazem przecięcia szlaku komunikacyjnego, przez który zaopatrywana była centralna Rosja w żywność.
thumb|Biali generałowie: (od lewej) Afrikan Bogajewski, Anton Denikin i Piotr Krasnow. Czyr, 1919 rok Na początku września Kozacy zmuszeni jednak zostali do wycofania się za Don. Na początku października ponowili uderzenie na Kamyszyn i Carycy doprowadzając do okrążenia tego ostatniego. Najcięższe walki trwały 14-16 października i przyniosły sukces obrońcom miasta. W połowie listopada linia frontu ponownie ustabilizowała się na Donie. W końcu listopada armia gen. P. N. Krasnowa po raz trzeci ruszyła na Carycyn, tym razem dochodząc do przedmieść Kamyszyna. Ofensywa bolszewicka w kierunku Rostowa i przekroczenie linii Donu spowodowało, że gen. P. N. Krasnow zarządził odwrót na kierunku carycyńsko-woroneskim, aby osłonić Rostów i Nowoczerkask. Po wycofaniu się Niemiec z wojny uznał ostatecznie władzę gen. A. I. Denikina i przekazał mu resztki swojej armii. Połączone wojska przybrały nazwę Sił Zbrojnych Południa Rosji. Ze względu na pogarszającą się sytuację militarną gen. P. N. Krasnow 15 lutego 1919 r. ustąpił z zajmowanej funkcji atamana Wojska Dońskiego.
Wyjechał przez Batumi do Estonii, gdzie wstąpił do wojsk gen. Nikołaja N. Judenicza. Służył w sztabie, kierując oddziałem propagandowo-politycznym. Wydawał gazetę „Priniewskij kraj”. Przebył cały szlak bojowy wojsk gen. N. N. Judenicza, od Narwy pod Piotrogród. Po ich klęsce w walkach z bolszewikami przebywał przez pewien czas w Tallinnie, gdzie w styczniu 1920 r. jako przedstawiciel Armii Ochotniczej uczestniczył w rozmowach z estońskim rządem o ewakuacji rosyjskich żołnierzy i oficerów, po czym wyemigrował do Niemiec.
Na emigracji W Niemczech prowadził kurs wojskowy „Wojennaja psichołogija”. W listopadzie 1923 r. przeniósł się do Francji, gdzie mieszkał na zamku w Dammarie-les-Lys jako doradca wielkiego księcia Mikołaja Mikołajewicza. W kwietniu 1936 r. powrócił do Niemiec. W obu państwach kierował jedną z antykomunistycznych organizacji rosyjskich emigrantów Bractwem Rosyjskiej Prawdy, która prowadziła partyzancko-terrorystyczną działalność na terytorium ZSRR. Współpracował z Rosyjskim Związkiem Ogólnowojskowym i innymi organizacjami o charakterze monarchistycznym. Prowadził wykłady w ramach wyższych kursów wojskowo-naukowych prowadzonych przez gen. Nikołaja N. Gołowina. Redagował pismo o charakterze monarchistycznym „Двуглавый Орел”. Poświęcił się też w dużym stopniu pracy literackiej. Napisał ponad 20 książek, głównie powieści historycznych, ale znajdują się wśród nich także opowiadania dla dzieci. Był autorem m.in. wspomnień z okresu wojny domowej w Rosji pt. „Na wnutrienniem frontie” i „Wsiewielikoje wojsko Donskoje”, epopei pt. „Ot Dwugławogo Orła k krasnomu znamieni”, opisującej rosyjską historię od 1894 do 1922 r., powieści historycznych „Cesariewna”, „Jekatierina”, „Carieubijcy”, „Łoż” i „Za Czertopołochom”, powieści z życia carskiej armii „Опавшие листья”, „Единая неделимая”, „Все проходит”, „Понять – простить”, „За чертополохом”, „Ларго”, „Выпаши”, „Домой” oraz autobiografii, opisującej stosunki w armii rosyjskiej i na carskim dworze petersburskim przed rewolucją i w czasie I wojny światowej. Jego utwory były przetłumaczone na wiele języków. Generał P. N. Krasnow wyrażał w nich pełne oddanie dawnej Rosji i jej wartościom, wierność wobec dynastii Romanowów i Kościoła prawosławnego oraz nienawiść do ideologii komunistycznej. Występowały w nich silne wątki antysemickie. .
Okres II wojny światowej