Maserati MC12 – hipersamochód produkowany przez włoską markę Maserati w latach 2004 – 2005.
Historia modelu thumb|left|Maserati MC12 – tył MC12 został zbudowany z myślą o udziale włoskiej marki w serii FIA GT. Produkcja została uruchomiona w 2004, powstało wówczas 30 egzemplarzy, z czego 25 zostało wystawionych na sprzedaż. Rok później zbudowano kolejne 25 sztuk. Cena jednego egzemplarza wynosiła 600 000 €.
Maserati opracowało model MC12 na podwoziu Ferrari Enzo, z pierwowzoru zapożyczono także silnik oraz skrzynię biegów (zblokowany ze skrzynią biegów silnik, jest elementem nośnym). Powstały samochód był jednak znacznie większy od prekursora. MC12 było dłuższe, szersze i wyższe od Ferrari, które odznaczało się jednak lepszymi osiągami. Prędkość maksymalna, jaką jest w stanie osiągnąć MC12 to 330 km/h, podczas gdy Ferrari jest w stanie pędzić o 25 km/h szybciej.
Maserati stworzyło MC12 aby zasygnalizować, że po 37 latach przerwy ponownie zamierza wziąć udział w wyścigach samochodowych. Aby otrzymać homologację pozwalającą na udział w serii FIA GT, włoski producent musiał wyprodukować co najmniej 25 egzemplarzy w wersji drogowej. Nowy model zadebiutował pod koniec sezonu 2004, załoga nim kierująca zdobyła pierwsze miejsce podczas wyścigu na torze Zhuhai International Circuit. Wyścigowe wersje MC12 wzięły również udział w American Le Mans Series 2005, nie spełniały jednak wymagań dotyczących dopuszczalnych gabarytów, co poskutkowało nałożeniem nań kar.
Rozwój Prace nad MC12 ruszyły po przejęciu Maserati przez Ferrari. Nowy model miał być odpowiedzią na zapotrzebowanie na samochód marki Maserati, który mógłby wziąć udział w zawodach FIA GT. Projekt otrzymał nazwę MCC (akronim od Maserati Corse Competizione). Planowano również opracowanie pod kierownictwem Giorgia Ascanelliego wersji MCS (Maserati Corse Stradale), drogowego odpowiednika MCC. Nadwozie było dziełem Giorgetta Giugario, powstało po wielu testach w tunelu aerodynamicznym. Największy wpływ na stylistykę nadwozia wywarł jednak Frank Stephenson. MCC charakteryzował się bardzo podobnym kształtem do MC12, oba modele różnią się od siebie jednak kilkoma istotnymi rozwiązaniami. Najbardziej zauważalną różnicą jest kształt tylnego spoilera. Głównym kierowcą testowym był Andrea Bertolini, próby odbywały się na torze Fiorano Circuit. W testach brał również udział Michael Schumacher. Podczas gdy projekt MCC posuwał się naprzód, zrezygnowano z nazwy MCS na rzecz nowo zatwierdzonej MC12.
Samochód bazował w dużej mierze na Ferrari Enzo, dzielił z nim nieznacznie zmodyfikowany silnik Ferrari Dino V12, skrzynię biegów (której nazwę zmieniono na Maserati Cambiocorsa) oraz podwozie (rozstaw kół na osiach). Nadwozie było natomiast oryginalną konstrukcją Maserati. MC12 było dłuższe, szersze oraz nieznacznie wyższe od Enzo. Oba samochody dzielą ze sobą szybę przednią. Większa powierzchnia nadwozia pozwalała na zwiększenie siły docisku, w tym celu zastosowano również spoiler tylny.
Opis MC12 to dwudrzwiowe coupé z dachem typu targa. Zdejmowany dach, kiedy nie jest używany, nie może być przechowywany w samochodzie. W samochodzie zastosowano układ RMR, silnik umieszczony centralnie za kabiną pasażerską, przenosi napęd na oś tylną. Dzięki temu środek ciężkości pojazdu znajduje się w pobliżu jego środka geometrycznego. Rozwiązanie to wpłynęło pozytywnie na stateczność samochodu oraz jego zdolność pokonywania zakrętów. Rozkład masy na osie wynosi odpowiednio 41% przód, 59% tył; przy większych prędkościach siła docisku generowana przez tylne skrzydło zmienia go, już przy 200 km/h (125 mph) wynosi on 34% przód, 66% tył.
Wnętrze MC12 budowano z myślą stworzenia samochodu wyścigowego. Pomimo tego wnętrze zostało bogato wyposażone. Wykończono je tworzywem sztucznym wzmocnionym włóknem węglowym, niebiesko barwioną skórą naturalną oraz srebrną syntetyczną tkaniną o nazwie "Brightex". Określa się ją jako "zbyt kosztowną do powszechnego użytku w przemyśle odzieżowym." Na desce rozdzielczej znalazły się charakterystyczne dla Maserati owalne zegary oraz niebieski przycisk zapłonu. Samochód krytykowano za brak radia, systemu car-audio czy nawet miejsca na jego montażFrank Mountain, Fifth Gear: Maserati MC12, Tv Series, Five, Cadwell Park, 2004.
Nadwozie Nadwozie samochodu, zbudowane w całości z włókien węglowych, przeszło wiele dokładnych testów w tunelu aerodynamicznym. Podczas projektowania zwracano uwagę na to, by w każdej płaszczyźnie została zapewniona maksymalna siła docisku. Z tego względu w tylnej części nadwozia zamontowano szeroki na dwa metry spoiler o grubości zaledwie 30 milimetrów. Dodatkowo maksymalnie wygładzono spód pojazdu, zdecydowano się także na montaż dyfuzorów w tylnym zderzaku. Powietrze kierowane jest do komory silnikowej poprzez wloty powietrza umieszczone nad silnikiem; to właśnie z powodu ich umiejscowienia Maserati MC12 jest wyższe od Enzo.
Nadwozie dostępne jest tylko w jednym odcieniu, niebiesko-białym. Jest to hołd dla wyścigowego teamu America Camoradi, który na początku lat 60. XX wieku wybrał za swój samochód Maserati Tipo Birdcages. MC12 jest dość niewygodny i mało praktyczny w codziennym użytkowaniu. Spowodowane jest to głównie jego rozmiarami: samochód jest bardzo długi i szeroki, szerszy nawet od terenowego Hummera H2. W połączeniu z brakiem tylnej szyby sprawia to, że manewrowanie nim (np. parkowanie) jest bardzo trudne i wymaga dużej ostrożności.
Silnik Do napędu MC12 posłużył ważący 232 kilogramy, sześciolitrowy (5998 cm³) silnik V12 stosowany w Ferrari Enzo. Każdy cylinder wyposażony został w cztery zawory, smarowanie odbywa się poprzez suchą miskę olejową, stopień kompresji wynosi 11,2:1. Gwarantuje to maksymalny moment obrotowy równy 652 Nm przy 5500 obr./min oraz moc maksymalną 465 kW (632 KM przy 7500 obr./min. Maksymalna prędkość obrotowa z jaką może pracować silnik to 7500 obr./min. W modelu Enzo ten sam silnik może pracować z prędkością 8200 obr./min.
Według danych producenta Maserati MC12 jest w stanie rozpędzić się od 0 do 100 km/h w 3,8 s (redakcja Motor Trend Magazine osiągnęła czas 3,7 s), natomiast od 0 do 200 km/h w 9,9 s. Czas przejazdu 1/4 mili (około 400 m) ze startu zatrzymanego zajmuje 11,3 s przy prędkości końcowej przejazdu 200 km/h. Pokonanie jednego kilometra ze startu zatrzymanego zajmuje 20,1 s. Prędkość maksymalna wynosi 330 kilometrów na godzinę (205 mph). Średnie spalanie w cyklu mieszanym wynosi około 19,3 l/ 100 km.
Moc generowana przez silnik przenoszona jest na tylne koła poprzez montowaną z tyłu, sześciobiegową półautomatyczną skrzynię biegów pochodzącą od Ferrari. W MC12 zmodyfikowane zostały przełożenia poszczególnych biegów, nazwę skrzyni zmieniono na "Maserati Cambiocorsa". Zapewnia ona czas zmiany przełożenia rzędu 150 milisekund. Samochód wyposażony został w dwutarczowe sprzęgło o średnicy 215 milimetrów.
Bieg123456GłównePrzełożenie3,15:12,18:11,57:11,19:10,94:10,71:14,10:1
Podwozie thumb|MC12 na 2004 Paris Motor Show Podwozie MC12 jest w pełni samonośne. Przy jego konstrukcji użyto włókien węglowych i nomexu, zarówno z przodu, jak i z tyłu zamontowano aluminiumowe pół-ramy. Samochód wyposażono w stabilizator poprzeczny, co pozwoliło na wzmocnienie konstrukcji, podniesienie komfortu podczas jazdy oraz zwiększenie poziomu bezpieczeństwa pasażerów. Zawieszenie o dwóch wahaczach poprzecznych ze sterowanymi przy pomocy popychaczy sprężynami śrubowymi zapewnia stabilność prowadzenia, amortyzatory poprawiają zaś komfort jazdy.
Przód samochodu może być nieznacznie podnoszony przy przejazdach przez progi spowalniające czy koleiny. W tym celu należy nacisnąć odpowiedni przycisk znajdujący się w kabinie pasażerskiej. We wnętrzu pojazdu można wybrać dwa gotowe ustawienia pracy zawieszenia: Sport (standardowe ustawienie) oraz Race. Drugi tryb sprawia, że system kontroli trakcji Bosch ASR (Anti-Slip Regulation) mniej ingeruje w sterowanie pojazdu, skraca się czas zmiany biegów oraz usztywnia zawieszenie.
Koła Na obydwu osiach zamontowano koła o średnicy 19 cali (480 milimetrów), z przodu ich szerokość wynosi 9 cali (230 milimetrów), z tyłu zaś 13 (330 milimetrów). Opony jakie zastosowano w modelu to Pirelli P Zero Corsas 245/35 ZR 19 na osi przedniej oraz 345/35 ZR 19 na tylnej. Hamulce tarczowe Brembo wyposażone zostały w system Bosch ABS. Przednie tarcze hamulcowe o średnicy 15 cali (380 milimetrów) mają sześciotłoczkowe zaciski, na tylnej osi zamontowano tarcze o średnicy 13,2 cala (335 milimetrów) z czterotłoczkowymi zaciskami. Nakrętki przymocowujące koła do półosi mają odpowiednie kolory: czerwony dla lewej strony pojazdu, niebieski dla prawej.
Odbiór Samochód zebrał w większości pochlebne opinie. Krytyka dotyczyła głównie ciężkiego prowadzenia, zbyt wysokiej ceny oraz dużych wymiarów nadwoziaJeremy Clarkson, Richard Hammond, Top Gear: Maserati MC12, Top Gear Test Track, 2005. Krytykowano także brak bagażnika, tylnego okna, zapasowego koła, radia oraz mniejszą moc silnika w porównaniu z Enzo. Andrea Bertolini, kierowca teamu Vitaphone Racing, a zarazem główny kierowca testowy podczas fazy rozwojowej MC12, stwierdził, że samochód "dobrze reaguje na ruchy kierowcy oraz jest bardzo przewidywalny w swoim zachowaniu". Maserati MC12 zostało przedstawione w programie Top Gear. Stig, kierowca testowy programu, osiągnął czas okrążenia toru Top Gear wynoszący 1 minutę i 18,9 s. Był to rezultat o 0,1 s lepszy niż uzyskany przez niego w Ferrari Enzo. Prowadzący program Jeremy Clarkson również testował MC12, porównał go do nielubianego przez siebie Maserati Biturbo.
Clarkson mocno skrytykował samochód, wytykając między innymi podobnie jak w Enzo brak tylnej szyby. Stwierdził również, że samochód jest "trudny" z powodu swoich rozmiarów oraz że jest "jednym z najbardziej nerwowych samochodów jakie kiedykolwiek prowadził", głównie z powodu dużej nadsterowności. Przyglądając się wyścigowej stylistyce nadwozia oraz modyfikacjom, które pozwoliły na dopuszczenie modelu do jazdy po drogach publicznych stwierdził: "Czy to samochód wyścigowy? Czy to grand tourer? Czy może to zdławione Enzo w zbyt wielkim ubraniu? Ciężko powiedzieć". Pomimo krytycznego nastawienia wobec pojazdu, pochwalił właściwości jezdne przy spokojnej, łagodnej jeździe:
Frank Markus, redaktor Motor Trend Magazine, wyraził bardziej pochlebną opinię. Pomimo początkowego sceptycznego nastawienia stwierdził: "Okazuje się, że Enzo jest bardziej wygodnym i atrakcyjnym samochodem drogowym, Maserati natomiast jest autem wyścigowym w ulicznym ubraniu". Markus pochwalił bezpieczne zachowanie pojazdu podczas hamowania oraz dobrą trakcję, zwłaszcza poślizgi, na które zezwala system kontroli trakcji. Skomentował to następująco: "Nie ma tu ostrego limitu, który zresztą krytykowaliśmy, narzucanego nam przez komputer w bardziej ekstremalnym Enzo. Układ pozwala nam tu nawet na więcej niż w Acurze NSX".
MC12 był testowany również przez Automobile Magazine. Redaktor Preston Lerner nazwał go "przyjaznym dla użytkownika", chwaląc przy tym dobrą reakcję na ruchy kierowcy oraz prostotę jazdy. Wyraził także swoje uznanie dla pracy Franka Stephensona – za stylistykę nadwozia i wnętrza. Pochwalił także poziom reakcji systemu ASR.
Wyścigi FIA GT thumb|Wóz Scuderia Playteam, która zakwalifikowała się do FIA GT thumb|Samochód Vitaphone na torze Silverstone w 2006 FIA GT