Język prozodyczny – język, w którym cechy prozodyczne (m.in. iloczas i akcent) służą do odróżniania wyrazów. Pojęciem o przeciwnym znaczeniu jest język nieprozodyczny.
Języki nieprozodyczne można podzielić na 2 odmiany: umiarkowanie nieprozodyczne – języki, w których cechy prozodyczne służą tylko do oddzielania wyrazów (np. język polski), skrajnie nieprozodyczne – języki, w których cechy prozodyczne nie mają żadnego znaczenia (np. język turecki).
Przykłady Językami prozodycznymi są przykładowo: język łaciński, cecha relewantna – iloczas: venit – przychodzi, vēnit – przyszedł; język rosyjski, cecha relewantna – akcent: múka – męka, muká – mąka.
Zobacz też homografia homofonia homonimia polisemia
Kategoria:Prozodia