mały|Siarczan miedzi(II) będący przykładem elektrolitu (binarnego) Elektrolit (z gr. ḗlektron „bursztyn”, lytós „rozpuszczalny”) – chemiczny termin definiujący substancję, która po stopieniu lub rozpuszczeniu (zwykle w wodzie, choć rozpuszczalnikiem mogą być też np. ciekły amoniak, ciekły dwutlenek siarki i in.) ulega dysocjacji elektrolitycznej, a powstały roztwór może przewodzić prąd elektryczny; elektrolitami mogą być związki jonowe, jak np. chlorek sodu (NaCl), lub niejonowe, jak np. chlorowodór (HCl) lub amoniak ().

W medycynie przez to pojęcie rozumie się zdysocjowane substancje zawarte w płynach ustrojowych lub podawane w płynach infuzyjnych oraz te płyny jako takie.

Techniczna definicja elektrolitu Termin ten z technicznego punktu widzenia oznacza każdą substancję zdolną do jonowego przewodzenia prądu elektrycznego, czyli przekazywania jonowo ładunku między elektrodami. Zgodnie z tym kryterium elektrolitem jest również roztwór przewodzący prąd elektryczny. Mogą występować w postaci ciekłej, stałej bądź żeli. Elektrolity w pierwszym znaczeniu są zawsze również elektrolitami w drugim znaczeniu, natomiast elektrolity w drugim znaczeniu nie zawsze są nimi w pierwszym.

Przykładami elektrolitów tylko w drugim znaczeniu są: porowate gąbki lub materiały ceramiczne nasączone roztworami soli, kwasów i zasad usieciowane polimery posiadające kanały jonowe, czyli puste obszary, przez które mogą wędrować swobodne jony substancje krystaliczne, w których istnieją kanały jonowe, lub które są zdolne do absorbowania i uwalniania jonów okludowanych w sieci krystalicznej. Elektrolity w chemii Wodne roztwory soli, kwasów i zasad są przykładami elektrolitów w drugim znaczeniu – dzieli się je na mocne i słabe, w zależności od stopnia dysocjacji: elektrolity mocne, zdysocjowane na jony (całkowicie, bądź prawie całkowicie, α≈1): wodorotlenki litowców i berylowców, wyłączając wodorotlenek berylu oraz magnezu; kwasy, na przykład HCl, HI, HBr, H2SO4, HNO3, HClO4; większość nieorganicznych soli rozpuszczalnych w wodzie (sole takie zwykle tworzą kryształy jonowe; wśród wyjątków są sole rtęci – Hg(CN)2, Hg2Cl2 – w których wiązanie metalu z anionem jest w dużym stopniu kowalencyjne) elektrolity słabe, tylko częściowo zdysocjowane na jony, między innymi H2S, H2SO3, HNO2, CH3COOH. Substancje, które w ogóle nie przewodzą prądu, to nieelektrolity. Są to np. rozpuszczalniki organiczne, m.in. etanol i aceton.

Ponadto wyróżnia się elektrolity binarne, które dysocjują na kationy i aniony w takiej samej liczbie.

Zobacz też

ciecz jonowa elektrolit stały

Przypisy

Kategoria:Elektrochemia Kategoria:Materiały elektrotechniczne