Zygmunt Brynk (ur. 25 kwietniaWedług kalendarza juliańskiego urodził się 13 kwietnia, a według kalendarza gregoriańskiego - 25 kwietnia. Zobacz daty nowego i starego porządku. 1872 w Mohylowie Podolskim, zm. 26 września 1943 w Milanówku) – polski kontradmirał, inżynier mechanik okrętowy. Służył jako generał major w Marynarce Wojennej Imperium Rosyjskiego, a następnie po odzyskaniu niepodległości przez Polskę jako kontradmirał w Marynarce Wojennej II Rzeczypospolitej.
Życiorys Syn Kazimierza i Zofii Brynkówny, urodzony się 25 kwietnia 1872 w Mohylowie Podolskim, w rodzinie Kazimierza, matematyka, i Zofii z domu Brynk. Po śmierci rodziców znalazł się pod kuratelą stryjecznego brata Antoniego (1850–1925). Ukończył 6-klasowe gimnazjum klasyczne w Petersburgu.
W 1894 ukończył Wydział Budowy Okrętów w Morskiej Szkole Inżynierii w Kronsztadzie i otrzymał promocję oficerską oraz tytuł inżyniera mechanika okrętowego. W latach 1898–1900 uczęszczał do Akademii Morskiej w Petersburgu. Po ukończeniu szkoły w Kronsztadzie służył na kanonierce „”, początkowo jako oficer mechanik, a następnie starszy oficer mechanik. W latach 1900–1902 w Filadelfii brał udział w budowie pancernika „Retwizan”, na którym do 1903 był starszym inżynierem-mechanikiem. Od 1904 do 1917 podobną funkcję sprawował na pancernikach „Giegorij Pobiedonosiec” oraz „Impieratrica Marija”. Potem został flagowym oficerem mechanikiem dywizji pancerników Floty Morza Czarnego, a także był prezesem Komisji Nadzoru Budowy Okrętów w Mikołajowie. W 1918 piastował stanowiska oficera mechanika portu w Sewastopolu i głównego oficera mechanika dywizji pancerników. W latach 1917–1918 zasiadał w Zarządzie Związku Wojskowych Polaków w Sewastopolu, a „w uwzględnieniu zasług, położonych przez b. Związek Wojskowych Polaków w Sewastopolu, w ciężkiej pracy tworzenia, z narażeniem życia i na terenie działań wojennych i walk z bolszewizmem, Siły Zbrojnej powstającego niepodległego Państwa Polskiego, Pan Minister Spraw Wojskowych Generał Sosnkowski odznaczył 29 maja r. bież. Krzyżem Walecznych organizatorów i najbardziej zasłużonych członków wymienionego Związku”. Był także delegatem Zjazdu Wojskowych Polaków do Rządu Tymczasowego.
20 maja 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego „z byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej”, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia pułkownika i przydzielony do Departamentu Spraw MorskichDziennik Rozkazów Wojskowych Nr 79 z 22 lipca 1919 roku, poz. 2647, 2669.. Od 28 maja tego roku przebywał na Misji Morskiej w Paryżu, przydzielony do admirała Kłoczkowskiego, gdzie pełnił funkcję specjalisty w polskiej delegacji na konferencję pokojową w sprawie traktatu wersalskiego. Po powrocie z Francji, od 4 lipca tego roku posiadał przydział w Departamencie dla Spraw Morskich w Warszawie. 5 sierpnia 1919 został pełnomocnikiem wojskowym i morskim przy Poselstwie Polskim w Waszyngtonie. 15 sierpnia 1919 został zatwierdzony, „warunkowo, do czasu ułożenia przez Komisję Weryfikacyjną ogólnej listy starszeństwa oficerów WP”, w randze generała podporucznikaDziennik Rozkazów Wojskowych Nr 87 z 3 września 1919 roku, poz. 3077.. 15 września 1920, pod wpływem nacisków ze strony posła RP w Waszyngtonie Kazimierza Lubomirskiego został odwołany z zajmowanego stanowiska przez ówczesnego Ministra Spraw Wojskowych, generała porucznika Kazimierza Sosnkowskiego. 9 listopada 1920 został przydzielony do Centralnej Stacji Zbornej w WarszawieDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 45 z 24 listopada 1920 r., s. 1232., a następnie 31 grudnia tego roku do Departamentu Spraw Morskich.
22 listopada 1920, na własną prośbę, został zwolniony z czynnej służby z zaliczeniem do Rezerwy armii, w stopniu generała podporucznika inżyniera marynarkiDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 4 z 29 stycznia 1921 roku, poz. 108.. Dekretem Naczelnika Państwa i Naczelnego Wodza z 5 sierpnia 1922 został przeniesiony „w stały stan spoczynku na własną prośbę z prawem noszenia munduru z dniem 22 listopada 1920 w stopniu kontradmirała”Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 26 z 12 sierpnia 1922 roku, s. 605.. 26 października 1923 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu generała brygadyDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 70 z 7 listopada 1923 roku, s. 738.. W 1934 pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Grodzisk Mazowiecki, jako oficer stanu spoczynku w stopniu generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 2. lokatą w korpusie oficerów Marynarki Wojennej, korpus oficerów technicznych. 28 kwietnia 1939 został przeniesiony z korpusu oficerów technicznych do korpusu oficerów służb Marynarki Wojennej, grupa oficerów technicznych, w stopniu kontradmirała stanu spoczynku ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 1. lokatą.
W latach 1921–1922 był dyrektorem technicznym Towarzystwa Polsko-Amerykańskiego Żeglugi Morskiej. Od 1923 do 1931 pracował w Najwyższej Izbie Kontroli, będąc radcą, rzeczoznawcą oraz naczelnikiem Wydziału Morskiego. W 1931 został członkiem, a następnie prezesem Zarządu Polskich Zakładów Optycznych S.A. „H. Kolberg i S-ka” w Warszawie.
Zmarł 26 września 1943 w Milanówku. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera B 18-6-4)Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze.
Był żonaty z Heleną z domu Rakowską i miał troje dzieci: Halinę (ur. 9 grudnia 1904), Jerzego (ur. 4 stycznia 1907) i Wandę (ur. 2 grudnia 1915).
Awanse podporucznik – 15 września 1894 porucznik kapitan – 1 stycznia 1905 podpułkownik – 6 grudnia 1906 kapitan I rangi (pułkownik) – 22 marca 1915 generał major floty – 25 grudnia 1917 generał podporucznik marynarki – 7 lipca 1919 (3 września 1919 – sprostowanie) generał brygady marynarki – 5 maja 1922Z dniem wejście w życie Ustawy z dnia 23 marca 1922 r. o podstawowych obowiązkach i prawach oficerów Wojsk Polskich. kontradmirał – 28 kwietnia 1939
Ordery i odznaczenia Krzyż Walecznych nr 59874 – 12 czerwca 1923 Złoty Krzyż Zasługi – 26 lutego 1932 „za zasługi na polu rozwoju przemysłu wojennego”. Order św. Anny II i III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Stanisława II i III klasy (Imperium Rosyjskie) Orderu św. Włodzimierza z Mieczami 4 stopnia (Imperium Rosyjskie)
Zobacz też Generałowie polscy Generałowie i admirałowie II Rzeczypospolitej Generałowie polscy w niewoli
Przypisy
Bibliografia
Julian Czerwiński, Małgorzata Czerwińska, Maria Babnis, Alfons Jankowski, Jan Sawicki. Kadry Morskie Rzeczypospolitej, tom II Polska Marynarka Wojenna, część I, Korpus oficerów 1918–1947, Wyższa Szkoła Morska, Gdynia 1996, .
Kategoria:Attaché wojskowi II Rzeczypospolitej Kategoria:Członkowie Związku Wojskowych Polaków Kategoria:Kontradmirałowie II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni w Mohylowie Podolskim Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Polacy – generałowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Imperium Rosyjskiego w I wojnie światowej Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętego Włodzimierza Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętej Anny Kategoria:Polscy oficerowie rosyjskiej marynarki wojennej Kategoria:Urodzeni w 1872 Kategoria:Urzędnicy Najwyższej Izby Kontroli (II Rzeczpospolita) Kategoria:Zmarli w 1943