thumb|Grób Ewy Sałackiej na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Ewa Sałacka-Kirstein (ur. 3 maja 1957 w Warszawie, zm. 23 lipca 2006 w Arciechowie) – polska aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna.

Życiorys Była córką reżyserki telewizyjnej Barbary Sałackiej (1932–2021) i inżyniera Romana Sałackiego (1920–2010). Pochodziła z zamożnego domu.

Uczęszczała do L Liceum Ogólnokształcącego im. Ruy Barbosy w Warszawie. Na pierwszym roku studiów na Wydziale Aktorskim PWSFTviT w Łodzi złamała kręgosłup podczas zajęć gimnastycznych, przez co straciła rok nauki. W okresie wakacyjnym dorabiała, pracując jako kelnerka w kawiarni w Londynie. Studia aktorskie ukończyła w 1981, ale dyplom obroniła dopiero w 1985.

Zadebiutowała na ekranie w wieku czterech lat rolą dziecka w spektaklu Tadeusza Hołuja Dom pod Oświęcimiem (1962; reż. Tadeusza Byrskiego w Teatrze Telewizji. Na wielkim ekranie po raz pierwszy pojawiła się w epizodycznej roli w filmie psychologicznym Filipa Bajona Aria dla atlety (1979). Po ukończeniu studiów została zaangażowana do Teatru Rozmaitości w Warszawie. W 1981 wystąpiła w autorskim spektaklu Jana Bratkowskiego Próba rekonstrukcji w Teatrze Telewizji i zagrała prostytutkę w jednym odcinku serialu Krzysztofa Szmagiera 07 zgłoś się. Latem 1981 wyjechała z mężem na wakacje do Wiednia, gdzie pozostała na przymusowej emigracji spowodowanej wybuchem stanu wojennego. W tym okresie została etatową aktorką w Volkstheater, w którym zagrała epizodyczne role w dwóch przedstawieniach, m.in. w operetce Cyrano de Bergerac. Następnie przeprowadziła się do Paryża, gdzie rozpoczęła karierę fotomodelki i wystąpiła jako widz na meczu tenisowym w komedii kryminalnej Jeana-Louisa Comolliego Balles perdues (1983).

Po powrocie do Polski w 1983 zagrała główną rolę Frydy w filmie telewizyjnym Stefana Szlachtycza Tragarz puchu (1984) i Marzenę Rokitę, matkę znęcającą się nad swoim kilkuletnim synem, w dwuczęściowym filmie telewizyjnym Grzegorza Warchoła Adopcja (1984). Również w 1984 l zagrała Małgorzatę Jóźwiak w jednym odcinku cyklu telewizyjnym Wojciecha Strzemżalskiego Zdaniem obrony (1986). Wystąpiła także w kolejnych spektaklach w Teatrze Telewizji: Ogłoszenie (1984; reż. Stefan Szlachtycz), Maria, Elżbieta, Małgorzata (1984; reż. Barbara Sałacka), Kilka scen z życia Glebowa (1984; reż. Tomasz Zygadło) i Drugie życie (1990; reż. Zygadło). Zagrała Weronikę w spektaklu Stefana Żeromskiego Turoń (1984; reż. Bogdan Augustyniak) w Teatrze im. Stefana Żeromskiego w Kielcach.

Za sprawą roli dziewczyny z dworku w telewizyjnym filmie Andrzeja Konica Jan (1984) z cyklu 1944, geodetki Katarzyny Lesiak w komedii erotycznej Romana Załuskiego Och, Karol (1985) i piosenkarki-agentki wywiadu w serialu Pawła Pitery Na kłopoty… Bednarski (1988) była postrzegana jako femme fatale. Zagrała też w dramach psychologicznych: dziennikarkę Zosię w Lustrze (1986) Krzysztofa Iwanowskiego i zagrała Krysię w Innej wyspie (1987) Grażyny Kędzielawskiej. Wystąpiła także jako dziennikarka Anna Nawrocka w dramacie Janusza Petelskiego Druga strona słońca (1987), a za rolę Grażyny w polsko-bułgarskiej koprodukcji Władysława Ikonomowa Pięć kobiet na tle morza (1988) uzyskała przychylne recenzje, choć sam film był krytykowany w prasie. Choć z czasem porzuciła teatr na rzecz kariery filmowej, to w Teatrze Telewizji zagrała w sztuce Eichamann, czyli o banalności zła (1986; reż. Ryszard Ber) i wyreżyserowanych przez Barbarę Sałacką: Miłosierdziu płatne z góry (1986) i Trzech kobietach (1988).

Zyskała popularność dzięki roli dziennikarki Christine w polsko-radzieckiej koprodukcji Marka Piestraka Klątwa Doliny Węży (1988), która osiągnęła sukces komercyjny. Zagrała Zosię, sekretarkę Pasikonika (Piotr Machalica) w komedii erotycznej Jacka Bromskiego Sztuka kochania (1989) i aktorkę Antonównę w dramacie biograficznym Jerzego Sztwierni Oszołomienie (1989) oraz Benitę von Altenburg w serialu Andrzeja Konica Pogranicze w ogniu (1992–1993).

W 1990 pojawiła się na okładce pierwszego, wrześniowego numeru czasopisma „Playtboy” i zagrała lesbijkę Wiśkę w dramacie psychologicznym Piotra Szulkina Femina (1991), który poniósł klęskę artystyczną i komercyjną. Również w 1990 premierę miały cztery zagraniczne filmy z udziałem Sałackiej: bułgarski Poserie za belija wiatar Nikoli Korabowa i duńskie Kaj’s Fodselsdag Lone Scherfig oraz węgierskie Tükörgömb Gábora Szinetára i A föügyész felesége László Nemerego, a w ostatniej z produkcji zagrała tytułowà rolè prokuratorowej. Wystąpiła jako Henryka Rust, kochanka Udo Pallinka (Paweł Nowisz), w filmie wojennym Stanisława Jędryki Urodzony po raz trzeci (1992) i tytułowa bohaterka widowiska telewizyjnego Dalida – życie stało się nie do zniesienia (1992; reż. Barbara Sałacka). Do końca lat 90. zagrała epidozyczne role w serialach Jerzego Gruzy: Czterdziestolatek. 20 lat później (1993) i Tygrysy Europy (1999) oraz w serialu Leszka Malinowskiego Badziewiakowie (1999–2000), jak też w komedii Jacka Bromskiego Dzieci i ryby (1997), filmie sensacyjnym Adka Drabińskiego Pułapka (1997 i komedii sensacyjnej Macieja Dutkiewicza Fuks (1999). Wystąpiła także jako czarownica Merkana w filmie fantastycznym Marka Piestraka Odlotowe wakacje (1999). W latach 90. zagrała dla Teatru Telewizji role w spektaklach w reżyserii Barbary Sałackiej: Odważyłam się żyć (1991), Dom na kościach (1994) i Bar stulecia (1999) oraz w sztuce Bretolda Brechta Kariera Arturo Ui (1997; reż. Piotr Szulkin). W 1996 wzięła udział w rozbieranej sesji zdjęciowej do marcowego wydania czasopisma „Playboy Polska”, a dwa lata później pojawiła się na okładce wrześniowego numeru magazynu „Sukces”. W latach 90. pracowała także jako specjalistka public relations w firmie dystrybuującej filmy „Syrena Entertainment Group”.

W 2000 wystąpiła jako dyrektorka liceum w serialu Małgorzaty Potockiej Klasa na obcasach. W 2004 była gościem w programie telewizyjnym Kuba Wojewódzki w Polsacie. Grała szefową pielęgniarek Urszulę Paprocką w serialu Pierwsza miłość w Polsacie.

Życie prywatne Podczas studiów była związana z operatorem filmowym Dariuszem Wolskim. W 1979 wyszła za reżysera Krzysztofa Krauzego. Po rozwodzie nawiązała romans m.in. z muzykiem i piosenkarzem Zbigniewem Wodeckim i ginekologiem Ludwikiem Kosmalem (obaj wówczas byli żonaci). W 1994 wyszła za stomatologa i chirurga szczękowego Witolda Kirsteina, z którym miała córkę, Matyldę (ur. 31 lipca 1994).

Zmarła 23 lipca 2006 roku w następstwie wstrząsu anafilaktycznego po użądleniu przez osę w usta. Została pochowana na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 154a-6-27).

Filmografia 1981: 07 zgłoś się (odc. 14) jako prostytutka na pogrzebie Zwolińskiego 1983: Tragarz puchu jako Fryda 1984: 5 dni z życia emeryta (odc. 2) jako dziewczyna w przychodni 1984: Zdaniem obrony (odc. 1) jako Małgorzata Jóźwiakowa 1985: Och, Karol jako Katarzyna Lesiak 1986: Na kłopoty… Bednarski (odc. 4) jako Sonia 1986: Pięć kobiet na tle morza jako Grażyna Sokolnicka 1986: Druga strona słońca jako Anna Nawrocka 1986: Lustro jako dziennikarka Zosia 1987: Klątwa Doliny Węży jako Christine 1988–1991: Pogranicze w ogniu jako Benita Altenburg 1989: Sztuka kochania jako Zosia 1990: Femina jako Wiśka 1993: Czterdziestolatek. 20 lat później jako projektantka mody 1996: Dzieci i ryby jako przyjaciółka Anny 1997: Ciemna strona Wenus 1999: Tygrysy Europy jako Elwira Kozioł (do odc. 4) 1999: Fuks jako pani Zosia 2000: Klasa na obcasach jako dyrektorka 2001: Zostać miss jako ona sama (odc. 13) 2003: Lokatorzy, odc.181 jako Pani Irena, instruktorka. 2004–2006: Pierwsza miłość jako Urszula Paprocka 2005: Dziki 2: Pojedynek (odc. 1, 4, 5, 10) jako reporterka Ewa

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Kategoria:Osobowości telewizyjne związane z TVP Kategoria:Osobowości telewizyjne związane z Polsatem Kategoria:Polskie aktorki filmowe Kategoria:Urodzeni w 1957 Kategoria:Zmarli w 2006 Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polskie aktorki teatralne Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Zabici przez zwierzęta Kategoria:Absolwenci Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi