Epitafium Wierzbięty z Branic – malowane na desce epitafium stolnika krakowskiego i starosty sanockiego Wierzbięty z Branic (zm. 1425). Zabytek polskiego malarstwa gotyckiego. Obecnie obraz znajduje się w Muzeum Narodowym w Krakowie (w Galerii Sztuki Dawnej Polskiej w pałacu biskupa Ciołka)Galeria „Sztuka dawnej Polski. XII-XVIII wiek“, Muzeum Narodowe w Krakowie [dostęp: 28 XII 2017 r.].
Stolnik krakowski Wierzbięta z Branic był właścicielem wsi Ruszcza, w której około 1420 ufundował nowy gotycki kościół św. Grzegorza. Wewnątrz zachowała się płyta grobowa fundatora z 1425 jako klęczącego rycerza zakutego w zbroję.
Treścią dzieła jest scena adoracji Bożego Dzieciątka i jego Matki Maryi. U stóp Madonny klęczy rycerz Wierzbięta, za którym wstawia się patron św. Grzegorz Wielki. Postać rycerza jest maleńka, poddana średniowiecznemu prawu hierarchii wyrażonemu skalą wielkości wobec osób świętych. Twarz rycerza pozbawiona jest cech portretowych. Identyfikują go dwie tarcze herbowe (Gryf i Leliwa) oraz łacińska inskrypcja na ramie obrazuM. Niedzielska, Badania technologiczne i konserwacja podobrazia drewnianego Epitafium Wierzbięty z Branic, „Ochrona Zabytków“, 23, 1970, 2 (89), s. 89..
Przypisy
Bibliografia M. Niedzielska, Badania technologiczne i konserwacja podobrazia drewnianego Epitafium Wierzbięty z Branic, „Ochrona Zabytków“, 23, 1970, 2 (89), s. 89-96.
Kategoria:Malarstwo religijne Kategoria:Obrazy w pałacu biskupa Erazma Ciołka Kategoria:Obrazy nieznanych malarzy gotyckich Wierzbięta z Branic