Niewydolność lewokomorowa serca to niezdolność lewej komory serca (LV) do zapewnienia wydolnego krążenia. Nazwa według podziału klinicznego odnosi się do lewej komory serca. Mechanizm niewydolności lewokomorowej polega na niedostatecznym odbieraniu krwi z płuc i pompowaniu jej do aorty. Niewydolność jednej komory często doprowadza często do niewydolności drugiej. Głównym objawem ostrej niewydolności lewej komory jest obrzęk płuc, kiedy ciśnienie w naczyniach włosowatych płuc przekroczy wartość ciśnienia onkotycznego wytwarzanego przez białka osocza (około 24 mmHg). Do innych objawów należą: duszność (pozycja siedząca, zasinienie ust i opuszków palców), kaszel (możliwe odksztuszanie pienistej wydzieliny podbarwionej krwią), tachypnoe (szybki oddech), skóra zimna, oblana potem. Charakterystycznym dla ciężkiej lub przewlekłej niewydolności LV jest pojawienie się płynu przesiękowego w jamach opłucnej.

Istnieją dwa główne typy niewydolności lewokomorowej: niewydolność skurczowa serca (znana również jako niewydolność serca z obniżoną frakcją wyrzutową) – LV jest zbyt słaba, aby pompować krew do organizmu (aorty). Frakcja wyrzutowa wynosi mniej niż 40% niewydolność rozkurczowa serca (znana również jako niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową) – lewa komora jest "sztywna" i nie może się odpowiednio rozkurczyć, co utrudnia wypełnianie się krwią. Frakcja wyrzutowa przekracza 50%

Niewydolność LV najczęściej rozwija się u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca, nadciśnieniem, zaburzeniami rytmu serca, zwężeniem zastawki aortalnej (AS), niedomykalnością zastawki mitralnej (MI), lub aortalnej, oraz u chorych z wrodzonymi wadami serca, np. wspólny kanał przedsionkowo-komorowy, czy przetrwały przewód tętniczy z dużymi przeciekami.

Diagnostyka Do klasycznych metod diagnostycznych należą: badanie lekarskie podmiotowe i przedmiotowe badania laboratoryjne - poziom peptydów natriuretycznych (BNP lub NT-proBNP) we krwi, morfologi, która ocenia liczbę i rodzaje komórek krwi, badania funkcji nerek i wątroby, poziom elektrolitów oraz poziom cukru we krwi, które pomagają ocenić ogólny stan zdrowia i wykryć inne schorzenia, które mogą wpływać na pracę serca lub być powikłaniami niewydolności serca ekg - w tym zalecany 24 - godzinny zapis ekg Holtera zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej usg serca - jedno z najważniejszych badań diagnostycznych w niewydolności LV tomografia komputerowa (CT) serca - może dostarczyć szczegółowych obrazów struktury serca i naczyń wieńcowych rezonans magnetyczny serca (MRI) serca - daje jeszcze bardziej szczegółowe informacje o strukturze i funkcji serca, może ocenić blizny po zawale i ocenić mięsień sercowy cewnikowanie serca i koronarografia

Leczenie Głównym celem jest rozpoznanie i usunięcie, lub leczenie przyczyny, która doprowadziła do niewydolności LV.

Pacjenci z łagodnym, uprzednio już wykrytą niewydolnością LV mogą być leczeni w domu.

Większość osób z niewydolnością LV jest leczonych zachowawczo, często kilkoma skojarzonymi lekami. Niektóre z głównych leków stosowanych w niewydolności LV obejmują: inhibitory ACE antagoniści receptora angiotensyny II leki beta-adrenolityczne leki moczopędne Digoksyna Inhibitory SGLT2, np. Dapagliflozyna

Natychmiastowe leczenie szpitalne wymagane jest u chorych z niewydolnością LV spowodowaną: ostrym MI migotaniem przedsionków z szybką akcją komór przełomem nadciśnieniowym

i chorych z obrzękiem płuc.

Oprócz leków, w niektórych przypadkach konieczne jest zastosowanie urządzeń wspomagających pracę serca. Wszczepialny kardiowerter-defibrylator serca (ICD), który monitoruje rytm serca i w razie wystąpienia migotania komór dostarcza impuls elektryczny, aby przywrócić prawidłowy rytm. Urządzenie to zapobiega nagłej śmierci sercowej spowodowanej niebezpiecznymi zaburzeniami rytmu. U wybranych pacjentów stosuje się również terapię resynchronizującą serca (CRT), która polega na wszczepieniu specjalnego rozrusznika synchronizującego skurcze obu komór serca, co poprawia jego efektywność.

W zaawansowanych przypadkach niewydolności serca, gdy leki i urządzenia nie przynoszą wystarczającej poprawy, rozważane są opcje chirurgiczne. Może to być operacja zastawek serca, operacje naczyń wieńcowych (na przykład pomostowanie aortalno-wieńcowe) lub w skrajnych sytuacjach przeszczep serca. Niektórzy pacjenci mogą również korzystać z mechanicznych urządzeń wspomagających lewą komorę (LVAD), które pomagają sercu pompować krew, gdy jego naturalna funkcja jest znacznie upośledzona.

Rokowanie Niewydolność lewokomorowa jest przewlekłą chorobą, która zazwyczaj stopniowo się pogarsza w czasie. Jednak dzięki odpowiedniemu leczeniu i zmianom w stylu życia objawy mogą być kontrolowane przez wiele lat. Rokowanie zależy od wielu czynników, w tym od tego, czy niewydolność serca występuje z obniżoną czy zachowaną frakcją wyrzutową, od przyczyny niewydolności serca, wieku pacjenta, obecności innych chorób oraz od tego, jak dobrze pacjent stosuje się do zaleceń lekarskich.

Zazwyczaj pacjenci z niewydolnością LV mają złe rokowania, jeżeli nie można usunąć przyczyn choroby. Śmiertelność w ciągu 1. roku od pierwszej hospitalizacji z powodu niewydolności LV wynosi około 30%.

Zobacz też niewydolność serca

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Choroby serca Kategoria:Niewydolność narządowa