Dyspepsja (gr. przedr. δυσ- dys- „źle, z trudem”, πέπτειν peptein „trawić”; łac. dyspepsia), pot. niestrawność – występowanie w nadbrzuszu przewlekłego lub nawracającego bólu, który trwa przynajmniej przez 4 tygodnie. Ta definicja została przyjęta w 1999 roku w Rzymie i nosi nazwę kryteriów rzymskich II. Poprzednia definicja, według tak zwanych kryteriów rzymskich I, mówiła o występowaniu bólu w nadbrzuszu w linii pośrodkowej ciała, którym towarzyszy uczucie pełności w nadbrzuszu, wczesne wrażenie sytości, wzdęcia i/lub nudności, nie brała ona jednak pod uwagę długości trwania objawów.

Powyższe sformułowania odnoszą się do pojęcia dyspepsji w sposób encyklopedyczny, jednakże ten termin jest często używany (w tym przez lekarzy) do określania tak zwanych objawów dyspeptycznych, których cechą wspólną jest jedynie ich związek z nadbrzuszem.

Objawy i rodzaje dyspepsji poposiłkowe uczucie pełności w nadbrzuszu odbijania nudności i wymioty uczucie wczesnej sytości brak łaknienia zgaga

Z uwagi na to, że powyższe objawy mogą być również objawem poważnej choroby przewodu pokarmowego, dyspepsję dzieli się na: dyspepsję w przebiegu chorób organicznych choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy (15–25% przypadków występowania dyspepsji) refluks żołądkowo-przełykowy i refluks dwunastniczo-żołądkowy (5–15% przypadków) rak przełyku rak żołądka (oba nowotwory razem stanowią mniej niż 2% przypadków) dyspepsję czynnościową (czyli występującą pomimo braku istotnej przyczyny, 60% przypadków) nadwrażliwość trzewna infekcja Helicobacter pylori (uwaga: sama infekcja, bez wywoływania objawów zapalenia błony śluzowej żołądka) czynniki dietetyczne i leki dym tytoniowy czynniki psychosocjalne

Trudności diagnostyczne Jedyną pewną metodą pozwalającą na rozróżnienie powyższych schorzeń jest wykonanie gastroskopii. Jednak z uwagi na to, że dyspepsja jest częstą dolegliwością (dotyka do 25% populacji), przyjęto następujący sposób postępowania: próba leczenia bez diagnostyki (badanie dodatkowe wykonuje się dopiero w przypadku braku poprawy po leczeniu) wiek poniżej 45 lat i brak poniższych objawów alarmujących: przewlekłe wymioty spadek masy ciała dysfagia objawy krwawienia z przewodu pokarmowego niedokrwistość stwierdzona w badaniach pilna pełna diagnostyka wykluczająca dysfagię organiczną osoby po 45. roku życia obecność objawów alarmowych.

Leczenie W leczeniu niestrawności stosuje się kilka grup leków: leki zobojętniające leki prokinetyczne leki hamujące wydzielanie kwasu solnego antagonisty receptora H2 inhibitory pompy protonowej (najwięcej badań klinicznych świadczy o skuteczności tej grupy) omeprazol pantoprazol lanzoprazol.

Linki zewnętrzne

Artykuł w serwisie gastrologia.mp.pl, Wydawnictwo Medycyna Praktyczna

Kategoria:Objawy chorobowe Kategoria:Zaburzenia czynnościowe przewodu pokarmowego