Czesław Paweł Michałowski (ur. 15 stycznia 1885 w Płocku, zm. 1940 w MińskuKto był kim w II RP, s. 54) – polski polityk i prawnik, minister sprawiedliwości i naczelny prokurator Rzeczypospolitej Polskiej.
Życiorys Urodził się w inteligenckiej rodzinie prawnika Władysława (1842–1922) i Anieli z Cisowskich. Absolwent rosyjskiego gimnazjum państwowego w Orle a następnie Cesarskiego Uniwersytetu Moskiewskiego ze stopniem "kandydat prawa"Prokuratura i prawo 12, 2022 s. 182-183. Od 1910 roku pracował jako pomocnik adwokata przysięgłego w Warszawie, a od 1912 był asesorem w Prokuratorii Generalnej Królestwa PolskiegoProkuratura i prawo 12, 2022 s. 183. Po odzyskaniu niepodległości w 1918 był podprokuratorem przy Sądzie Okręgowym w Warszawie, od 1927 podprokuratorem w Sądzie Apelacyjnym i prokuratorem przy Sądzie Okręgowym w Warszawie. W 1920 wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej jako żołnierz 1 Pułku Ułanów KrechowieckichProkuratura i prawo 12, 2022 s. 183. W 1923 zdał egzamin notarialnyProkuratura i prawo 12, 2022 s. 184. W 1930 roku stał się wykonawcą poleceń Sławoja-Składkowskiego i organizatorem aresztowań oraz oskarżycielem w kontrowersyjnej sprawie brzeskiejWojciech Roszkowski, Historia Polski 1014-2015, Warszawa 2017, s. 101. Od 4 grudnia 1930 do 15 maja 1936 (w sześciu kolejnych rządach) minister sprawiedliwości i naczelny prokurator. Wspierał prace Komisji Kodyfikacyjnej. Reformował polskie więziennictwo, stawiając na edukację (szkoły podstawowe i zawodowe przy więzieniach), reedukację, podnoszenie poziomu etycznego przestępców oraz pracę więźniów. W latach 1935–1936 senator RP IV kadencji (zrzekł się mandatu). Po zakończeniu kariery politycznej objął stanowisko pisarza hipotecznego przy Wydziale Hipotecznym Miejskim Sądu Okręgowego w WarszawieProkuratura i prawo 12, 2022 s. 188. Członek zarządu Głównego Polskiego Związku Łowieckiego.
We wrześniu 1939 ewakuował się z Warszawy do Kamienia Koszyrskiego, a następnie do Pińska, gdzie w październiku został aresztowany przez NKWD. 27 kwietnia 1940 przewieziony z Mozyrza do więzienia w Mińsku (Białoruś). Zginął w niewyjaśnionych okolicznościach, być może wiosną 1940 lub w czerwcu 1941 w Mińsku.
Żonaty od 29 lipca 1920 z Marią de domo Kulesza. Miał córkę Magdalenę i syna Jacka.
Ordery i odznaczenia Wielka Wstęga Orderu Odrodzenia Polski (22 maja 1936) „za wybitne zasługi dla Państwa”. Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (8 listopada 1930) „za zasługi na polu organizacji i administracji sądownictwa polskiego”. Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (9 listopada 1926)M.P. z 1926 r. nr 259, poz. 728 „za zasługi na polu organizacji sądownictwa i wydajną pracę zawodową”.
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego im. M.W. Łomonosowa Kategoria:Ludzie urodzeni w Płocku Kategoria:Ministrowie sprawiedliwości II Rzeczypospolitej Kategoria:Naczelni prokuratorzy II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Wielką Wstęgą Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Polskie ofiary represji politycznych w ZSRR Kategoria:Polscy zesłańcy w Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich Kategoria:Polskie ofiary represji stalinowskich Kategoria:Senatorowie IV kadencji (1935–1938) Kategoria:Urodzeni w 1885 Kategoria:Więźniowie radzieckich więzień Kategoria:Zmarli w 1940