Ślizg na ogon – figura akrobacji lotniczej, podczas której samolot po zmniejszeniu przez pilota obrotów silnika do minimum i ściągnięciu drążka sterowego na siebie, aż do wznoszenia się samolotu pod kątem 45° opada na ogon. Po pewnym czasie przód samolotu opuszcza się, maszyna przechodzi w lot nurkowy, z którego wyprowadza się ją w lot poziomy, ściągając stopniowo drążek sterowy.
Są możliwe dwa rodzaje ślizgu na ogon, tzw.: przez „łeb”, przez „plecy”.
W pierwszym przypadku kąt wznoszenia jest zazwyczaj mniejszy niż 90°, co sprawi, że płatowiec ślizgając się „po ogonie”, przewróci się przez łeb, bądź większy niż 90° – wówczas przewróci się przez plecy.
Pilot może również zdecydować jakiego rodzaju ma wykonać ślizg odpowiednio wychylając ster wysokości: przez łeb (gdy podczas ześlizgu pilot ster wysokości ściągnął „na siebie”), przez plecy (gdy podczas ześlizgu pilot ster wysokości wypchnął „od siebie”).
Ślizg na ogon kończy się przejściem płatowca w lot nurkowy, z którego pilot wyprowadza do lotu poziomego sterem wysokości.
Ślizg przez „łeb” jest przyjemniejszy w wykonaniu, ponieważ działają w tym przypadku tylko przeciążenia dodatnie, natomiast stopień trudności w wykonaniu obu rodzajów ślizgów jest porównywalny.
Ślizg na ogon może wykonać przystosowany do tego samolot akrobacyjny lub szybowiec akrobacyjny.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Figury akrobacji lotniczej