thumb|250x250px|Gwiazda Ireny Jarockiej w Opolu Irena Wanda Jarocka (ur. 18 sierpnia 1946 w Srebrnej Górze, zm. 21 stycznia 2012 w Warszawie) – polska piosenkarka i aktorka.
Koncertowała w kraju i za granicą: w Niemczech Zachodnich, Niemczech Wschodnich, Czechosłowacji, Bułgarii, Szwajcarii, Włoszech, Francji, Portugalii, Luksemburgu i Austrii oraz w ośrodkach polonijnych w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie.
Życiorys Rodzina, edukacja i początki kariery Jej rodzicami byli Henryk (1921–2000) i Halina z domu Szmuchrowska (1923–1984). Pochodziła z ubogiej rodziny; jej ojciec był szewcem ortopedą i pracował w szpitalu wojewódzkim w Gdańsku, a matka zajmowała się domem. Ojciec miał problem alkoholowy, matka chorowała na łuszczycę. Miała trzech młodszych braci: Henryka, Tadeusza i Waldemara.
Urodziła się w Srebrnej Górze, ale dorastała w Gdańsku, gdzie ukończyła V Liceum Ogólnokształcące im. Stefana Żeromskiego i Studium Nauczycielskie Wychowania Fizycznego i Biologii. Po ukończeniu studium nauczycielskiego przez krótki czas uczyła w szkole. Studiowała na Wydziale Wychowania Muzycznego Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Gdańsku. Śpiewu uczyła się u prof. Haliny Mickiewiczówny.
Kariera zawodowa Lata 1960–1968 W 1960 zaczęła śpiewać w chórze kościelnym przy katedrze oliwskiej. Dwa lata później zaczęła udzielać się w przykatedralnym Amatorskim Teatrze Dramatycznym. Jesienią 1964 rozpoczęła naukę śpiewu i gry aktorskiej w klasie Jacka Ujazdowskiego w Gdańskim Studiu Piosenki Polskiego Radia i Telewizji. W tym czasie nagrała swoje pierwsze piosenki, w tym „Gdański most” i „Wróć”.
W 1965 zadebiutowała na estradzie koncertem w klubie „Rudy Kot” w Gdańsku, w którym uczestniczyła także w roli modelki podczas pokazów mody. Przez dwa lata śpiewała w Zespole Estradowym Marynarki Wojennej „Flotylla” i koncertowała z zespołem Gdańskiego Studia Piosenki. W 1966 zajęła drugie miejsce na Festiwalu Piosenki Polskiej Wykonawców Amatorów w Rybniku. Uczestniczyła też w wielu innych konkursach piosenkarskich, m.in. w konkursie „Mikrofon dla wszystkich”. Poza tym nagrała dwie piosenki autorstwa Mateusza Święcickiego: „Romeo i Julia XX wieku” i „Ciebie przecież wybrałam” oraz zagrała telewizyjny recital. Wystąpiła z „Piosenką o piosence francuskiej” w rejestrowanym przez telewizję koncercie PAGART-u, a także wystartowała z utworem „Sosno” w 3. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu i towarzyszyła Alibabkom podczas występu w programie Telewizji Polskiej Reminiscencje festiwalowe. W 1967 wystartowała z utworem „Szumi wiatr” w koncercie „Premier” na 5. KFPP w Opolu.
W 1968 z utworem „Gondolierzy znad Wisły” wzięła udział w finale 8. Międzynarodowego Festiwalu Piosenki w Sopocie, zdobyła wyróżnienie za interpretację na 6. KFPP w Opolu i zajęła drugie miejsce w Telewizyjnej Giełdzie Piosenki. Dzięki współpracy z Biurem Estrady PAGART-u zaczęła także koncertować za granicą, m.in. odbyła miesięczną trasę po Stanach Zjednoczonych i, jako członkini zespołu wokalnego Polanie, odbyła czteromiesięczną trasę koncertową po ZSRR z programem artystycznym „Priwiet iz Warszawy!”.
Lata 1969–1981 W latach 1969–1972 przebywała na stypendium w Paryżu, gdzie na początku śpiewała w zespole radzieckiego kabaretu Chez Raspoutine, a z czasem zaczęła grać solowe koncerty. W trakcie pobytu we Francji doskonaliła umiejętności wokalne i sceniczne, m.in. występując w Petit Conservatoire de la Chanson przy paryskiej Olympii oraz regularnie trenując taniec i gimnastykę artystyczną. Podpisała kontrakt na wyłączność z Gilbertem Chemounym, dla którego nagrała kilka piosenek; po latach opisała umowę jako niekorzystną, a współpracę z producentem jako nieudaną. Nagrała także dwa albumy studyjne dla francuskiej wytwórni Philips, a jeden z nich promowała piosenką „Il faut y croire”. Za wykonanie piosenki „Et ce sera moi” (pol. Niech to będę ja) zdobyła nagrodę Srebrnego Gronostaja, nagrodę Miasta Rennes i nagrodę za interpretację na Międzynarodowym Festiwalu w Rennes. Zwyciężyła także w telewizyjnym konkursie dla młodych talentów Deuxieme chance. Odrzuciła propozycję podpisania dwuletniego kontraktu na występowanie w komedii muzycznej Chatelet.
W grudniu 1972 wróciła do Polski, gdzie w 1973 zrealizowała program telewizyjny Irena Jarocka zaprasza, który zebrał 106 recenzji. Następnie wyruszyła w ogólnopolską trasę koncertową o tym samym tytule, w której towarzyszył jej zespół wokalno-instrumentalny Sezam. Również w 1973 za wykonanie „Ballady o żołnierzu, któremu udało się powrócić” otrzymała nagrodę na Festiwalu Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu, poza tym wystąpiła jako gość muzyczny podczas 13. Międzynarodowego Festiwalu Piosenki w Sopocie, a nagrany przez nią utwór „Śpiewam pod gołym niebem” zwyciężył w plebiscycie „Warszawska piosenka roku 1973” Warszawsko-Mazowieckiego Ośrodka Radiowo-Telewizyjnego.
W 1974 nawiązała współpracę z kompozytorem i producentem Wojciechem Trzcińskim, z którym rozpoczęła pracę nad nowym materiałem muzycznym. W tym samym roku wydała swój debiutancki album studyjny pt. W cieniu dobrego drzewa, za którego sprzedaż w 600 tys. egzemplarzy odebrała w 1975 certyfikat złotej płyty. Płytę promowała przebojami: „Nie wrócą te lata” i „Motylem jestem” oraz „Wymyśliłam cię”, za którego wykonanie otrzymała nagrodę publiczności na 14. MFP w Sopocie. Również w 1974 wzięła udział w 1. Polskich Targach Estradowych w Łodzi i wystąpiła z piosenką „Śpiewam pod gołym niebem” na Festiwalu „Bratysławska Lira”. W tym samym roku wyjechała do RFN, gdzie podpisała trzyletni kontrakt z wydawnictwem Roba-Musicproduktion, dla którego wydała (pod pseudonimem Irena Jarova) dwie płyty winylowe: pierwsza zawierała piosenki „Junge Liebe” i „Warum Weit der Wind”, a druga – piosenki „Sag ihm, daß ich ihm liebe” i „Auf dem Bahnsteig Nr. 8”. Z czasem zerwała kontrakt z wytwórnią i wróciła do Polski, ponieważ nie chciała na stałe przeprowadzić się do RFN-u. W 1975 wystąpiła na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej GórzeXI Festiwal Piosenki Radzieckiej, Zielona Góra, 11–14 czerwca 1975, b.n.s. i zaśpiewała w Pradze podczas koncertu z okazji 30-lecia PRL. Zagrała także kilka recitali w Polsce.
Zagrała piosenkarkę Irenę Orską w filmie Jerzego Gruzy Motylem jestem, czyli romans 40-latka (1976), w którym zaśpiewała także kilka piosenek, m.in. utwór „Motylem jestem”. Również w 1976 zagrała serię koncertów w Teatrze Letnim w Sopocie oraz wystąpiła na 14. KFPP w Opolu i 10. Festiwalu Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu. Reprezentując Polskę z utworem „Odpływają kawiarenki” (wykonanym w języku francuskim – „Le Petit Café”), zdobyła wyróżnienie na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki Yamaha Pop Song Festival w Tokio. Po koncercie z okazji 25-lecia Polskich Nagrań uległa w Warszawie poważnemu wypadkowi samochodowemu, który wymusił na niej kilkumiesięczną przerwę w działalności muzycznej. Operował ją Zbigniew Religa.
W 1976 i 1977 odbyła trasy koncertowe po Polsce i Czechosłowacji z Haną Zagorovą i orkiestrą Karla Vágnera, poza tym uczestniczyła w programie Pragakoncertu i nagrała czechosłowacki recital. W 1977 dała kilkanaście solowych recitali w Polsce i wystąpiła w koncercie telewizyjnym „Dobry wieczór Warszawie” w stołecznym Teatrze Wielkim, a także ponownie udzieliła się na niemieckim rynku, biorąc udział w nagraniu programu Ein Kessel Buntes i wydając niemieckojęzyczny album pt. Morgenrot. W 1978 wystąpiła z utworem „Mój słodki Charlie” podczas 2. Międzynarodowego Festiwalu Interwizji w Sopocie, a także wzięła udział w Festiwalu „Dečinska Kotva” w Czechosłowacji. W tym samym roku wydała album pt. Być narzeczoną twą, za którego sprzedaż otrzymała certyfikat złotej płyty. Na początku lat 80. zaczęła eksperymentować z pop-rockowym repertuarem, nawiązując współpracę z zespołami: Budka Suflera (z którym nagrała piosenki „To za mało” i „Nie odchodź jeszcze”) i Exodus (razem nagrali utwory „Jednodniowe obietnice” i „Ześlij mi”). W 1981 zagrała kilka recitali w Polsce i wydała single „Gimmie Some Lovin’” i „Mam temat”, które stały się przebojami.
Po 1982 thumb|Jarocka w latach 2000. Kilka miesięcy po urodzeniu córki w 1982 wróciła do działalności artystycznej: zrealizowała program telewizyjny Zwariowany dzień, zagrała koncerty w Polsce, USA (m.in. dała serię występów w klubie „Scorpios” w New Jersey), ZSRR, Czechosłowacji, Niemczech i Austrii oraz wystąpiła jako gość muzyczny w programie telewizyjnym Nahorny + 1. W kolejnych latach koncertowała m.in. po Nowym Jorku, New Britain i Chicago. W 1987 wydała album studyjny, zatytułowany po prostu Irena Jarockahttps://www.discogs.com/release/694988-Irena-Jarocka-Irena-Jarocka. W 1989 dała w Polsce kilka recitali z programem Niepisane listy Ireny. W 1990 wystąpiła w koncercie galowym Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze i w sylwestrowym programie Telewizji Polskiej.
W 1990 zamieszkała z córką w Mount Morris w Pensylwanii, gdzie dołączyła do męża, Michała Sobolewskiego, który od 1989 pracował jako informatyk w Stanach Zjednoczonych. Przez pierwsze pół roku pobytu w USA nie grała koncertów. Z tęsknoty za ojczyzną popadła w depresję. Z czasem wróciła do koncertowania po polonijnych klubach, m.in. „Cricket” w New Jersey i w klubie w Morgantown. Wystąpiła także m.in. na pikniku zorganizowanym przez „Polski Express” dla amerykańskiej Polonii. W 1992 wydała album pt. My French Favourites z francuskimi szlagierami w jej jazzowej interpretacji, które nagrała już pod koniec 1989. Po premierze płyty zagrała telewizyjny koncert realizowany w Warszawie przez TVP. Mieszkając w USA, zaangażowała się w działania Międzynarodowego Klubu Kobiet w Morgantown, z którym współtworzyła książkę Kuchnie z całego świata. Kilkukrotnie wystąpiła także w koncertach charytatywnych organizowanych w ambasadzie Polski w Waszyngtonie przez Fundację na rzecz Walki z Rakiem Piersi. W 1997 zaangażowała się w działalność Fundacji „Echo International”, czego efektem były dwie konferencje w Gdyni promujące zdrowie kobiety. W 1999 uzyskała obywatelstwo amerykańskie. W 2000 zagrała kobietę-szpiega w sztuce Sławomira Mrożka Piękny widok (reż. Sylvia Daneel) w Teatrze Polskim w WaszyngtonieWywiad w Wiadomości24.pl.
W październiku 2001 wydała album pt. Mój wielki sen, a w ramach promocji płyty wyruszyła w kolejną trasę koncertową po Polsce. W 2003 była muzyczną gwiazdą festiwalu w Syracuse i założyła fundację „Poland-USA Promotion”. W maju i czerwcu 2004 odbyła letnią trasę obejmującą 32 koncerty w Polsce. W listopadzie 2004 uczestniczyła w uroczystościach z okazji 40-lecia Gdańskiego Studia Piosenki. W 2005 była jurorką na Festiwalu Piosenki im. Anny Jantar we Wrześni. W 2006 współtworzyła z Czesławą Bauer Discover Poland Festival w Kalifornii. thumb|Jarocka (2010) W 2007 rozpoczęła trasę koncertową po Polsce i opublikowała autobiografię pt. Motylem jestem, czyli piosenka o mnie samej, którą promowała podczas spotkań autorskich po kraju. W 2008 wydała płytę pt. Małe rzeczy. W 2009 dała kolejną serię recitali w Polsce, a także wystąpiła w koncercie jubileuszowym 100-lecia Opery Leśnej podczas festiwalu TOPtrendy 2009 w Sopocie. W 2010 wspólnie z Michaelem Boltonem nagrała piosenkę „Break Free”https://naszemiasto.pl/irena-jarocka-lubie-spiewac-moja-dusza/ar/c13-4467106, a także wydała album pt. Ponieważ znów są święta z kolędami i pastorałkami, w tym „Pastorałką braterską”, którą napisał dla niej Janusz Piątkowski. Mimo choroby pozostawała aktywna zawodowo i wciąż koncertowała, m.in. wystąpiła 29 marca 2010 w koncercie „Diwy polskiej estrady” w Sali Kongresowej w Warszawie, a ostatni koncert dała 14 sierpnia 2011 na X Jubileuszowym Festynie Parafialnym w Szczepankachhttps://pomorska.pl/irena-jarocka-swoj-ostatni-koncert-dala-na-festynie-w-szczepankach-pod-lasinem/ar/7265044.
Życie prywatne W 1972 wyszła za kompozytora Mariana Zacharewicza, który był jej menedżerem. Rozstali się w 1977. W 1989 poślubiła informatyka Michała Sobolewskiego, z którym miała córkę, Monikę (ur. 1982).