Szabla czerkieska – broń biała, rodzaj szabli kaukaskiej, od tradycyjnej szabli wyróżnia ją brak jelca. Wywodzi się prawdopodobnie w prostej linii od długiego noża.
Typ wcześniejszy (XVI–XVII wiek) Starsze egzemplarze (z XVI–XVII wieku), odnajdywane w Białej Reszce koło Maikopu, posiadały długie głownie (1040–1140 mm) o niewielkiej krzywiźnie kołowej i płaskim przekroju. Długie pióro zakończone było rombowym sztychem, wygiętym ku przodowi, przeznaczonym do pchnięcia.
Typ późniejszy (XIX wiek) Typowa szabla czerkieska późniejszego typu, z XIX wieku miała już inne parametry, opisane na przykładzie zachowanego egzemplarza z muzeum w Damaszku
Głownia: profil kołowy długość 800 mm krzywizna 40 mm środek ciężkości 195 mm wyważenie pionowe pióro bez poszerzenia przekrój zastawy – dwie bruzdy przekrój brzuśca – dwie strudziny i jedna bruzda przekrój pióra – jedna strudzina i jedna bruzda Rękojeść: typu kaukaskiego bez jelców drewniana obita blachą srebrną, ozdobna wydatna głowica z zębem, rozdwojona dla zmniejszenia wagi
Opis Szabla do walki konnej i pieszej. Dobrze wyważona do cięć zamachowych krojących z ramienia, łokcia, jak również łukowych z nadgarstka. Ukształtowanie głowicy umożliwia wygodny chwyt i prowadzenie głowni. Ze względu na brak ochrony dłoni możliwe były tylko zasłony odbijające lub uniki (tzw. dżygitówka na koniu).
Z szabli kaukaskich wywodzi się rosyjska „szaszka”, używana przez formacje kozackie od XIX wieku.
Przypisy
Kategoria:Szable