Randy Mario Poffo (ur. 15 listopada 1952 w Columbus, zm. 20 maja 2011 w Seminote) – amerykański wrestler znany głównie pod swoim pseudonimem ringowym jako „Macho Man” Randy Savage. Był znany ze swojego głębokiego głosu, ostentacyjnych kolorowych strojów oraz dynamicznej osobowości. Charakterystyczne były dla niego melodia Pomp and Circumstance Edwarda Elgara i finisher Flying Elbow Drop. Przez większość kariery jego menedżerką była jego żona Miss Elizabeth. Wiele osób związanych z branżą uznawało go za jednego z najlepszych wrestlerów w historii. Był dwukrotnym zdobywcą mistrzostwa WWF World Heavyweight, czterokrotnym zdobywcą mistrzostwa WCW World Heavyweight, zwycięzcą King of the Ring w 1987 i jest członkiem galerii sław WWE Hall of Fame oraz Wrestling Observer Newsletter Hall of Fame.
Dzieciństwo i młodość Jego rodzice poznali się na uniwersytecie DePaul University i pobrali się 6 czerwca 1949. Randy Mario Poffo urodził się w Columbus, w amerykańskim stanie Ohio. Jego matką była Judith „Judy” Poffo z domu Sverdlin (ur. 28 stycznia 1927 w Naperville, Illinois, zm. 3 stycznia 2017 w Largo, Floryda), a ojcem wrestler Angelo John Poffo (ur. 10 kwietnia 1925 w Downers Grove, Illinois, zm. 4 marca 2010 w Sarasota, Floryda). W 1954 urodził się jego brat, Lanny Poffo, który też został wrestlerem.
Uczęszczał do szkoły gimnazjalnej Herrick Junior High, gdzie wykazał się umiejętnością wykonywania tysiąca przysiadów bez przerwy i nauczył się oburęczności, aby móc oszczędzać prawą rękę grając w baseball. Później uczęszczał do liceum Downers Grove North High School w Downers Grove w stanie Illinois.
Kariera baseballowa Poffo interesował się baseballem od czasów dzieciństwa. Ojciec zabierał go między innymi na stadiony Wrigley Field i Comiskey Park. W 1962, gdy miał 10 lat, matka zapisała go do małej ligi Downers Grove, gdzie został przypisany do drużyny Moose. Od tej pory najczęściej występował na pozycji łapacza. W licealnej drużynie Downers Grove North Trojans jego średnia Batting average on balls in play (BABIP) wynosiła .500 w sezonie kiedy drużyna zdobyła tytuł konfederacji sportowej West Suburban Conference. W kolejnym jego BABIP wynosiło .525.
W 1971 wziął udział w otwartym sprawdzianie kwalifikacyjnym w Saint Louis i jako jedyny spośród 300 uczestników przykuł uwagę lokalnej drużyny St. Louis Cardinals, z którą podpisał kontrakt na 500 dolarów miesięcznie. W 1973 z powodu nieudanej kolizji w czasie wślizgu doznał kontuzji prawego ramienia, więc drużyna zdecydowała się nie przedłużać z nim kontraktu. Następnie został przyjęty przez Cincinnati Reds w miejsce wakatu i przez rok występował w lidze Tampa Tarpons.
Wziął udział w 289 grach w czterech sezonach małej ligi. Zakończył ze średnią uderzeń 0,254, z 16 home runami i z 129 RBI.
Kariera wrestlerska Trenował wrestlera Sama DeCero i tag team The Batten Twins (Bart i Brad Batten).
Organizacje regionalne (1973–1985) mały|Randy Savage (z prawej) i Roberto Soto (z lewej) w trakcie walki w Macon, Georgia 23 sierpnia 1977 Debiutował w listopadzie 1973, w walce przeciwko Paulowi Christy. W swoich pierwszych walkach nosił maskę, a jego postać była wzorowana na Spider-Manie. Od 1973 używał pseudonimu The Spider (pl. Pająk). W 1975 zmienił go na Randy Poffo. Przez większość kariery charakterystyczne dla jego postaci były jaskrawe stroje i okrzyki Oooh Yeah! oraz Can you dig it?. Walczył w wielu organizacjach terytorialnych, między innymi we Florydzie, Alabamie, Detroit i Toronto.
Wraz ze swoim bratem utworzył tag team The Poffos. 20 stycznia 1976, w organizacji Gulf Coast Championship Wrestling, razem pokonali British Bulldogs (Edward Heath i Jonathan Foley) w walce o tytuł NWA Gulf Coast Tag Team Championship. 17 lutego 1976 ich walka z pretendentami do tytułu, Eddim Sullivanem i Ripem Tylerem, zakończyła się bez rozstrzygnięcia. Później tego samego wieczoru doszło do konfliktu obu drużyn w szatni. Sullivan i Tyler znokautowali The Poffos, którzy następnie zostali zwolnieni z organizacji z nieznanych przyczyn i musieli oddać tytuły pretendentom.
W 1977 przyjął pseudonim ringowy Randy Savage (pl. Randy Dzikus). Pomysłodawcą nowego pseudonimu Savage’a był Ole Anderson, który uważał, że Poffo zachowuje się w ringu jak dzikus.
1 marca 1978 pokonał mistrza Dona Kenta w walce o NWA Mid-America Heavyweight Championship. 25 marca 1978 sam został pokonany przez Dutcha Mantella, który odebrał mu tytuł i rozpoczął swoje pierwsze panowanie.
W 1978 jego ojciec założył własną organizację wrestlerską o nazwie International Championship Wrestling (ICW), która była potocznie nazywana wyjętą spod prawa, ponieważ funkcjonowała poza ligą National Wrestling Alliance. 18 lipca Savage zdobył tytuł AGPW (Atlantic Grand Prix Wrestling) International Heavyweight, pokonując swojego brata Lanny’ego Poffo. W tym samym miesiącu rodzina Poffo złożyła pozew sądowy przeciwko dziewięciu właścicielom organizacji wrestlerskich, wśród których byli Jerry Jarrett, Nick Gulas, Verne Gagne i Jim Barnett. Oskarżali ich o zmowy przeciwko rodzinie Poffo, bojkot i szkody finansowe oraz domagali się odszkodowania w wysokości 2,4 milionów dolarów.
W listopadzie 1978 Poffo ponownie przejął tytuł NWA Mid-America Heavyweight, pokonując Dutcha Mantella, który był już wtedy pięciokrotnym mistrzem. Od października 1978 rywalizował z Bobbym Eatonem. W lutym 1979 przegrał z nim walkę o pas NWA Mid-America Heavyweight.
W 1983 organizacja ICW przestała funkcjonować. Randy Savage w związku z tym występował w Portoryko i Tennessee i razem z bratem dołączył do terytorium Africa Wrestling Alliance w Memphis, które było jednym z największych rywali ICW. Rywalizowali z The Rock ’n’ Roll Express i z Jerrym Lawlerem. 26 grudnia 1983 Savage drugi raz odzyskał mistrzostwo NWA Mid-America Heavyweight, pokonując Terry’ego Taylora, i posiadał tytuł do 9 kwietnia 1984, kiedy został pokonany przez Jerry’ego Lawlera. 23 kwietnia 1984 pokonał Austina Idola w walce o AWA International Heavyweight Championship. Idol odzyskał pas w walce rewanżowej w maju 1984. 17 marca 1985 Savage pokonał kilkudziesięciokrotnego mistrza Jerry’ego Lawlera w walce o AWA Southern Heavyweight Championship i stał się heelem. Rywalizacja między Lawlerem i Savage’em była jedną z najbardziej krwawych w historii organizacji. Brali udział w walkach bez dyskwalifikacji, w klatce, w ringach z drutem kolczastym zamiast lin i w ringach otoczonych ogniem. 7 maja 1985 Savage utracił mistrzostwo w walce z Jerrym Oske. 13 maja 1985 Savage odzyskał tytuł w walce rewanżowej. 3 czerwca 1985 Jerry Lawler pokonał Savage’a i ponownie przejął tytuł. 6 czerwca 1985 Savage przegrał krwawą bitwę z Jerrym Lawlerem, po której zgodnie z ustalonymi wcześniej zasadami przegrany musiał opuścić organizację.
World Wrestling Federation (1985–1994) Pierwsze lata (1985–1988) mały|Randy Savage w latach 80. z tytułem WWF Intercontinental Heavyweight Championship mały|Kolekcja strojów noszonych przez Macho Mana wystawiona w czasie gali WrestleMania XXX W 1985 podpisał kontrakt z World Wrestling Federation (WWF) i został mu nadany pseudonim Macho Man. Nadal odgrywał rolę heela. Przed walkami był zapowiadany jako zawodnik z Sarasoty w stanie Floryda.
30 lipca o względy wrestlera zabiegali menedżerowie Bobby Heenan, Mr. Fuji, Freddy Blassie, Jimmy Hart i Johnny Valiant. Randy Savage odrzucił jednak wszystkie propozycje i wybrał swojego menedżera spoza kandydatów. Była to elegancka kobieta Miss Elizabeth. Komentator Vince McMahon przyrównał jej wygląd do gwiazdy filmowej. W rzeczywistości (poza kayfabe) Miss Elizabeth byłą żoną Randy’ego Savage’a od 30 grudnia 1984. Savage rywalizował z takimi wrestlerami jak Bruno Sammartino, George Steele i Ricky Steamboat.
7 listopada 1985 na gali The Wrestling Classic wziął udział w turnieju Wrestling Classic Tournament. Pokonał kolejno Ivana Putskiego, Ricky’ego Steamboata i The Dynamite Kida i doszedł do finału, w którym przegrał z The Junkyard Dogiem.
8 lutego 1986 pokonał Tito Santanę w walce o WWF Intercontinental Championship. Wielokrotnie wyzywał Hulka Hogana na pojedynek o najwyższe mistrzostwo organizacji WWF Heavyweight Championship. 7 kwietnia 1986 na gali WrestleMania 2 wygrał pojedynek z George’em “The Animal” Steelem, w którym stawką było mistrzostwo i usługi menedżerskie Miss Elizabeth. W listopadzie 1986 w walce przeciwko Ricky’emu Steamboatowi użył gongu znajdującego się w pobliżu ringu i uszkodził przeciwnikowi gardło. Kilka tygodni później, gdy Steamboat wrócił do zdrowia obaj wrestlerzy rozpoczęli krwawą rywalizację. 29 marca 1987 zmierzyli się w walce o tytuł na Wrestlemanii III. W czasie pojedynku niespodziewanie pojawił się George „The Animal” Steele, który zepchnął Savage’a ze słupka, gdy ten przygotowywał się do skoku na przeciwnika. Chwilę później Steamboat przypiął mistrza i wygrał walkę. Walka Savage’a i Steamboata jest uważana za jedną z najlepszych w historii WWF. 24 lutego 2017 WWE umieściło ją na 3 miejscu listy 100 najlepszych walk, które trzeba zobaczyć przed śmiercią.
4 września 1987 wziął udział w turnieju King of the Ring i wygrał pokonując kolejno Nikolaia Volkoffa, Jima Brunzella, Danny’ego Davisa, a w finale King Konga Bundy’ego.
W 1987 Macho Man powoli stawał się face’em. 3 października 1987 na gali Saturday Night’s Main Event XII wyzwał mistrza WWF Intercontinental Heavyweight Championship, Honky Tonk Mana, do walki o mistrzostwo. Walka przerodziła się jednak w chaos. Bret Hart i Jim Neidhart wtargnęli na ring i razem z Honky Tonk Manem bili i poniżali Savage’a. Wtedy Miss Elizabeth sprowadziła na pomoc Hulka Hogana, który obronił Macho Mana.
26 listopada 1987 na gali Survivor Series wziął udział w walce 5 na 5 z eliminacjami. Randy Savage był w drużynie z Jakiem Robertsem, Rickym Steamboatem, Brutusem Beefcakiem i Jimem Dugganem. W ich narożniku była też Miss Elizabeth. Pokonali oni The Honky Tonk Mana, Herculesa, Danny’ego Davisa, Rona Bassa i Harleya Race’a. W narożniku pokonanych znajdowali się też Bobby Heenan i Jimmy Hart. Savage wyeliminował Herculesa w 21 minucie przez przypięcie.
WWF World Heavyweight Champion (1988–1989) 27 marca 1988 wziął udział w turnieju, w którym nagrodą był pas WWF World Heavyweight Championship, i wygrał. Pokonał kolejno Butcha Reeda, Grega Valentine’a, The One Man Gang, a w finale Teda DiBiasego. Ponieważ DiBiasemu pomagał André the Giant, Savage’owi przyszedł z pomocą Hulk Hogan. Tego samego wieczoru Savage i Hogan oficjalnie utworzyła tag team o nazwie The Mega Powers. 29 sierpnia na gali SummerSlam duet zmierzył się z DiBiasim i Giantem w walce, która miała zakończyć ich rywalizację. Miss Elizabeth odwróciła uwagę przeciwników zdejmując swoją spódniczkę i tym samym pomogła The Mega Powers wygrać walkę. Później wielokrotnym pretendentem był Ted Debiase, a 26 listopada Savage walczył o tytuł z André the Giantem – walka zakończyła się podwójną dyskwalifikacją, co oznaczało, że mistrzostwo nie zmieniło posiadacza.
16 października 1988 wziął udział w turnieju King of the Ring. Pokonał Virgila w pierwszej rundzie, pominął ćwierćfinał, pokonał The Red Roostera w półfinale i przegrał z Teda DiBiase w finale.
24 listopada 1988 na gali Survivor Series The Mega Powers byli w jednej drużynie z Herculesem, Hillbilly Jimem i Koko B. Ware. W ich narożniku znajdowała się też Miss Elizabeth. Razem w walce 5 na 5 z eliminacjami pokonali Akeema, Big Boss Mana, Teda DiBiasego, Haku oraz The Red Roostera. W narożniku przeciwników znajdowali się też Slick, Bobby Heenan i Virgil. Savage wyeliminował Red Roostera i Teda DiBiasego. Po gali Hulk Hogan również przyjął Miss Elizabeth jako swojego menedżera, z czego Savage był niezadowolony.
15 stycznia 1989 wziął udział w głównej walce na Royal Rumble. Wszedł jako piętnasty i wyeliminował Grega Valentine’a oraz Shawna Michaelsa, ale został przypadkiem wyeliminowany przez Hulka Hogana. Obaj wrestlerzy zaczęli się kłócić, jednak między nimi stanęła pojednawczo Miss Elizabeth.