mały|upright=1.1|Nieczynny Basen termalno-solankowy w Ciechocinku Aleksander Bronisław Szniolis (ur. 13 września 1891 w Wilnie, zm. 6 maja 1963 we Wrocławiu) – polski inżynier sanitarny, profesor Politechniki Wrocławskiej, kierownik Katedry Techniki Sanitarnej.
Życiorys Aleksander Szniolis ukończył szkołę średnią w Wilnie w 1911 r.https://www.pzits.not.pl/docs/zasluzeni_bio/Szniolis.pdf W tym samym roku wstąpił do Instytutu Politechnicznego w Petersburgu i w 1917 r. uzyskał dyplom inżyniera I stopnia. Początkowo pracował w kolejnictwie, m.in. na stanowisku naczelnika Działu Wodnego w DOKP w Wilnie, a w 1924 r. rozpoczął pracę w dziedzinie inżynierii sanitarnej. Początkowo, był pracownikiem Państwowego Zakładu Higieny. W latach 1924–1926, jako stypendysta Funduszu Rockefellera, studiował w Stanach Zjednoczonych w Harvard University – Graduate School of Engineering. Po powrocie z USA rozpoczął pionierską pracę, organizując Oddział Inżynierii Sanitarnej w Państwowej Szkole Higieny (powołanej w 1922 r. przy Państwowym Zakładzie Higieny – PZH) i był jego kierownikiem w latach 1936–1944 r. Po Powstaniu Warszawskim w 1944 r. A. Szniolis został wywieziony do obozu pracy we Wrocławiu, gdzie po wyzwoleniu miasta w 1945 r. zorganizował filię Państwowego Zakładu Higieny, którą kierował do 1950 r. W latach 1950–1951 zorganizował Wydział Inżynierii Sanitarnej na Politechnice Wrocławskiej, był jego pierwszym dziekanem (1950–1951) oraz kierownikiem Katedry Technologii Wody i Ścieków.
Osiągnięcia Przed wojną, razem z Romualdem Guttem był autorem projektu pływalni solankowo-termalnej w Ciechocinku z 1932.
Przyczynił się wraz z innymi polskimi architektami do znacznego rozbudowania kurortu uzdrowiskowego w Druskienikach. Pozostawił po sobie duży dorobek w postaci ponad 60 prac naukowo-badawczych, publikacji i innych opracowań, nt. podstawowych zagadnień z zakresu inżynierii sanitarnej. Prof. A. Szniolis wykształcił i przygotował do pracy badawczej i zawodowej ponad 80 technologów wody i ścieków oraz wielu pracowników naukowych, którzy kontynuowali wytyczone przez niego kierunki (m.in. późniejsi profesorzy: Apolinary L. Kowal, Henryk Mańczak, Edward S. Kempa, Jerzy Kurbiel). Był też współorganizatorem Oddziału Dolnośląskiego Polskiego Zrzeszenia Gazowników, Wodociągowców i Techników Sanitarnych (PZGWTS – od 1957 r. PZITS) oraz członkiem Komitetu Redakcyjnego czasopisma Gaz, Woda i Technika Sanitarna. W latach 1957–1962 był organizatorem i opiekunem założonego przy Zarządzie Oddziału PZITS „Koła Naukowo- -Dyskusyjnego Inżynierów Technologii Wody i Ścieków.”
Pochowany na cmentarzu Św. Wawrzyńca. mały|Grób prof. Aleksandra Szniolisa na Cmentarzu Świętego Warzyńca we Wrocławiu Publikacje A. Szniolis. Studnie i ich ochrona przed zanieczyszczeniami (1936) J. Just, A. Szniolis. Germicidal properties of silver in water. Journal of American Water Works Association, 1936https://www.jstor.org/stable/41226536?seq=1#page_scan_tab_contents A. Szniolis, H. Marcinkowska-Lapienska. The iodine content of Polish waters in connection with goiter. - Arch. Chem. Farm., 1935 A. Szniolis. Control of typhoid fever in Poland. Polski tygodnik lekarski, 1947 A. Szniolis. The fixed oxygen balance as basis for scientific planning to protect rivers against pollution. Z. Nauk. Pol. Wr. Wroclaw., Inzyn. sanit., I, 3-37(English …, 1960
Odznaczenia Za swoje liczne zasługi naukowe i organizacyjne został odznaczony wieloma odznaczeniami, m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Medalem X-lecia PRL. Jedna z ulic we Wrocławiu oraz główna sala wykładowa w gmachu Inżynierii Sanitarnej (D-2) Politechniki Wrocławskiej noszą jego imię.
Przypisy
Kategoria:Ludzie urodzeni w Wilnie Kategoria:Polscy inżynierowie Kategoria:Urodzeni w 1891 Kategoria:Zmarli w 1963 Kategoria:Pochowani na cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu