Stefan Bareła (ur. 24 czerwca 1916 w Zapolicach, zm. 12 lutego 1984 w Częstochowie) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor teologii, biskup pomocniczy częstochowski w latach 1961–1964, biskup diecezjalny częstochowski w latach 1964–1984.
Życiorys Urodził się 24 czerwca 1916 w Zapolicach jako drugie z czworga dzieci Józefa i Stefanii z domu Młynarczyk. W latach 1933–1935 kształcił się w Społecznym Gimnazjum Męskim im. Feliksa Fabianiego w Radomsku. Z przyczyn finansowych w następnym roku szkolnym kontynuował naukę prywatnie. W latach 1936–1938 był uczniem Prywatnego Gimnazjum Męskiego Kurii Diecezjalnej w Sandomierzu (niższego seminarium duchownego), gdzie złożył egzamin dojrzałości typu humanistycznego. W latach 1938–1944 odbył studia w Częstochowskim Seminarium Duchownym w Krakowie i na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Okres jego studiów przypadł na lata okupacji niemieckiej, w tym czasie seminarium było trzykrotnie eksmitowane. Święcenia diakonatu przyjął 27 lutego 1944 w Kościele św. Tomasza w Krakowie. Na prezbitera został wyświęcony 24 marca 1944 w tym samym kościele przez biskupa diecezjalnego częstochowskiego Teodora Kubinę. Inkardynowany został do diecezji częstochowskiej. Na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego uzyskał w 1945 magisterium z prawa kanonicznego, a w 1950 doktorat z teologii na podstawie dysertacji Z przeszłości kościelnej starego i nowego Wieruszowa. W latach 1952–1954 odbył studia z teologii moralnej na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Habilitacji nie ukończył, gdyż ze względu na braki personalne został zobowiązany do powrotu do diecezji.
W latach 1945–1951 pracował jako wikariusz w Parafii Zesłania Ducha Świętego w Wieruszowie. W tym czasie pełnił również funkcję dyrektora Krucjaty Eucharystycznej regionu wieluńskiego. W latach 1951–1952 był kapelanem biskupa Zdzisława Golińskiego i sekretarzem referatu duszpasterskiego kurii diecezjalnej. Podczas studiów w Lublinie angażował się w tamtejsze duszpasterstwo akademickie. W latach 1954–1956 sprawował urząd rektora Niższego Seminarium Duchownego w Częstochowie. W 1956 objął funkcję ojca duchownego Częstochowskiego Seminarium Duchownego w Krakowie, gdzie również prowadził wykłady z teologii moralnej i teologii życia wewnętrznego.
26 października 1960 papież Jan XXIII mianował go biskupem pomocniczym diecezji częstochowskiej ze stolicą tytularną Hyllarima. Nominację ogłoszono 9 grudnia 1960, gdy wobec kardynała Stefana Wyszyńskiego wyraził kanoniczną zgodę. Sakrę biskupią przyjął 8 stycznia 1961 w Katedrze Świętej Rodziny w Częstochowie. Konsekrował go biskup diecezjalny częstochowski Zdzisław Goliński w asyście Stanisława Czajki, biskupa pomocniczego częstochowskiego, i Karola Wojtyły, biskupa pomocniczego krakowskiego. Jako dewizę biskupią przyjął hasło Veritati et Caritati (Prawdzie i Miłości). Od grudnia 1960 sprawował urząd wikariusza generalnego. W kurii diecezjalnej odpowiadał za wydział duszpasterstwa, rekolekcje kapłańskie, a także sprawy dotyczące zakonów i duszpasterstwa inteligencji.
17 stycznia 1964 papież Paweł VI mianował go biskupem diecezjalnym diecezji częstochowskiej. 5 lutego 1964 kanonicznie przejął diecezję, a 12 kwietnia 1964 odbył ingres do katedry. Zwołał II synod diecezjalny. Powołał w diecezji radę kapłańską, radę duszpasterską oraz parafialne rady duszpasterskie. Ustanowił Sekretariat Dokumentacji Soborowej (noszący następnie nazwy: Studium Dokumentacji Soborowej, Instytut Teologiczny i Wyższy Instytut Teologiczny), Instytut Eklezjologiczno-Mariologiczny, Seminarium Naukowe Teologów (przemianowane na Oddział Częstochowski Polskiego Towarzystwa Teologicznego), Studium Życia Rodzinnego oraz Diecezjalny Ośrodek Duszpasterstwa Rodzin w Częstochowie. Zainicjował budowę gmachu wyższego seminarium duchownego w Częstochowie. Ustanowił 97 placówek duszpasterskich, w tym 59 parafii. Wznowił wydawanie tygodnika „Niedziela”, ustanowił periodyk „Częstochowskie Studia Teologiczne” oraz Wydawnictwo Diecezjalne „Regina Poloniae”. W domu biskupim, w tzw. piwnicy, organizował spotkania dla studentów. Dwukrotnie, w 1979 i 1983, podejmował w Częstochowie papieża Jana Pawła II. W stanie wojennym wspierał więzionych, internowanych i ich rodziny, interweniując u władz i odwiedzając ośrodki internowania. W styczniu 1982 przy kurii diecezjalnej powołał Ośrodek Duszpasterski dla Internowanych i ich Rodzin (od maja 1983 funkcjonujący pod nazwą Diecezjalny Komitet Pomocy Bliźniemu).
W Episkopacie Polski w latach 1966–1984 był przewodniczącym Komisji Maryjnej, kierował również pracami Komisji ds. Powołań.
Konsekrował biskupów pomocniczych częstochowskich Tadeusza Szwagrzyka (1965) i Miłosława Kołodziejczyka (1978), a także był współkonsekratorem podczas sakr biskupa pomocniczego płockiego Jana Wosińskiego (1962), biskupa pomocniczego gnieźnieńskiego Władysława Rubina (1964), biskupa pomocniczego częstochowskiego Franciszka Musiela (1966), biskupa pomocniczego krakowskiego Stanisława Smoleńskiego (1970), biskupa pomocniczego wrocławskiego Adama Dyczkowskiego (1978) i biskupa pomocniczego opolskiego Jana Wieczorka (1981).
Brał udział w pracach II, III i IV sesji soboru watykańskiego II.
Zmarł 12 lutego 1984 w Częstochowie w wyniku choroby nowotworowej. 15 lutego 1984 został pochowany w krypcie częstochowskiej bazyliki katedralnej.
Upamiętnienie W 2010 przed Kościołem św. Jadwigi Śląskiej w Kodrębie, na terenie rodzinnej parafii, wystawiono mu pomnik.
Został patronem ulicy w Wieruszowie.
Jego dewiza stała się tytułem czasopisma wydawanego od 2013 przez Wydawnictwo Naukowe Wyższego Instytutu Teologicznego.
Przypisy Daty eksmisji: listopad 1939, sierpień 1942, styczeń 1944.
Bibliografia
Kategoria:Biskupi częstochowscy Kategoria:Uczestnicy soboru watykańskiego II Kategoria:Absolwenci Wyższego Seminarium Duchownego w Częstochowie Kategoria:Pochowani w Bazylice Archikatedralnej Świętej Rodziny w Częstochowie Kategoria:Urodzeni w 1916 Kategoria:Zmarli w 1984