Tom Okker (ur. 22 lutego 1944 w Amsterdamie) – holenderski tenisista, zwycięzca 26 turniejów zawodowych w grze pojedynczej i dwóch turniejów wielkoszlemowych w grze podwójnej, reprezentant w Pucharze Davisa, lider rankingu ATP deblistów.

Kariera tenisowa Praworęczny Okker, z rodziny pochodzenia żydowskiego, znany był z ruchliwości na korcie, co przyniosło mu przydomek "Latającego Holendra" (The Flying Dutchman). Dysponował dobrym refleksem w wymianach wolejowych przy siatce, dzięki czemu duże sukcesy odnosił również w grze podwójnej. Mocny serwis (zazwyczaj grany jako tzw. wyrzucający), dobra gra wolejem i smeczem, a także atakujący forhend (był jednym z pierwszych mistrzów topspinowego forhendu w erze open) zapewniały mu sukcesy przede wszystkim na szybkich nawierzchniach – był czterokrotnie ćwierćfinalistą i raz półfinalistą (1978) Wimbledonu.

Jako amator zdobył cztery tytuły mistrza Holandii (1964–1968), w 1965 na Wimbledonie wygrał tzw. turniej pocieszenia (Plate). W 1968 przeszedł do grona tenisistów zawodowych. W pierwszym roku startów zawodowych wygrał międzynarodowe mistrzostwa Włoch w Rzymie, a na US Open osiągnął finał. Mecz finałowy przegrał w pięciu setach (12:14, 7:5, 3:6, 6:3, 3:6) z Amerykaninem Arthurem Ashe’em. W latach 1968–1974 nieprzerwanie figurował w czołowej dziesiątce rankingu światowego, w tym jako nr 4 – w 1968, 1969 i 1973. Był jednym z pierwszych tenisistów, których zarobki na korcie przekroczyły milion dolarów. Do jego najważniejszych zwycięstw turniejowych można zaliczyć Monte Carlo (1969), mistrzostwa Niemiec w Hamburgu (1970), mistrzostwa Belgii (1970), mistrzostwa Kanady (1973). W 1973 był również w finale ATP Finals (przegrał w czterech setach z Ilie Năstase). We wszystkich turniejach wielkoszlemowych docierał co najmniej do półfinału – w US Open był w finale w 1968 i półfinale trzy lata później, we French Open był w półfinale w 1969, w Australian Open w 1971. Półfinał wimbledoński osiągnął już pod koniec kariery, pokonując w 1978 m.in. Paruna, Noaha, Vilasa i Năstase, a przegrywając z niepokonanym w tym czasie Borgiem.

Podobnie jak wielu czołowych zawodników początkowych lat ery open umiejętnie łączył starty singlowe i deblowe. Okker jest jednym z najbardziej utytułowanych deblistów w historii – wygrał 67 turniejów, w tym dwa wielkoszlemowe. W 1973 został mistrzem French Open w parze z Australijczykiem Johnem Newcombe’em, w 1976 US Open w parze z Amerykaninem Martym Riessenem. Z Riessenem Okker grał najczęściej (finał Wimbledonu 1969), ponadto poza Newcombe’em jego partnerem deblowym był także m.in. Arthur Ashe, a w ostatnich latach kariery Wojciech Fibak. Para holendersko–polska była m.in. w półfinałach Wimbledonu i US Open w 1978 oraz finale ATP Finals dwa lata później. W 1973 z Newcombe’em Okker wygrał grę podwójną Italian Open.

W latach 1964–1968 i ponownie od 1973 do 1981 Okker reprezentował Holandię w Pucharze Davisa, notując piętnaście zwycięstw i dwadzieścia porażek. Pokonał w ramach Pucharu Davisa kilku znanych rywali, m.in. Drysdale’a, Santanę, Kodeša.

W 2003 nazwisko Toma Okkera znalazło się w Hall of Fame Sportu Żydowskiego.

Wygrane turnieje (w erze open): gra pojedyncza: 1968 Rzym 1969 Hilversum, Monte Carlo, Paryż (hala) 1970 Hamburg, Hilversum 1971 Louisville, Quebec 1972 Chicago 1973 Chicago, Hilversum, Londyn (WCT), Madryt, Canadian Open, Seattle, Waszyngton 1974 Rotterdam, Toronto 1975 Nottingham, Paryż (hala) 1977 Richmond 1979 Tel Awiw gra podwójna: 1968 Hamburg, Rzym 1969 Gstaad, Hamburg, Filadelfia 1970 Londyn (Queen's Club), Los Angeles 1971 Chicago, Kolonia, Dallas, Londyn (Queen's Club), Canadian Open, Toronto, Waszyngton 1972 Alamo, Charlotte, Chicago, Fort Worth, Gothenberg, Miami, Montreal, Richmond, Sztokholm, Waszyngton 1973 Johannesburg, Seattle, Barcelona, Madryt, French Open, Rzym, Charlotte, Houston, Londyn (Queen's Club), Londyn (WCT), Mediolan, Waszyngton 1974 Sztokholm 1975 Barcelona, Johannesburg, Sztokholm, Hongkong 1976 Bazylea, Paryż (hala), US Open 1977 Birmingham, Meksyk, Richmond, Rotterdam, Sztokholm, Toronto (hala), Woodlands Doubles, Charlotte 1978 Gstaad, Hamburg, Houston, Canadian Open, Sztokholm, Woodland Doubles, World Doubles WCT, Hilversum 1979 Memphis, Filadelfia, Stuttgart (hala), Tel Awiw, Hilversum 1980 Kair, Birmingham, Hilversum

Finały turniejowe (w erze open): gra pojedyncza: 1968 Gstaad, US Open 1969 Gstaad, Hamburg 1970 Gstaad 1971 Gstaad, Monte Carlo, Canadian Open, Toronto (WCT), Vancouver 1972 Boston, Rotterdam, Sztokholm 1973 Los Angeles, Masters, Waszyngton 1974 Boston, Sztokholm, Waszyngton 1975 Johannesburg, Rotterdam, Sztokholm 1978 Hilversum gra podwójna: 1968 Gstaad 1969 Wimbledon 1970 Hamburg, Gstaad 1971 Gstaad, Australian Open, Boston, Quebec, Monte Carlo 1973 Kolonia, Denver, World Doubles WCT 1974 Johannesburg, Miami, Toronto, Waszyngton 1975 Bolonia, Monte Carlo, Paryż (hala), Nottingham, US Open 1976 Columbus, Richmond, Rotterdam, Johannesburg, Sztokholm, Sztokholm (WCT) 1977 Monte Carlo, Filadelfia 1978 St. Louis, Monachium 1979 Denver, Sztokholm, Birmingham 1980 Masters Doubles, Bangkok

Przypisy

Bibliografia

Zbigniew Dutkowski, 150 rakiet. Najlepsi tenisiści świata, Krajowa Agencja Wydawnicza, Warszawa 1984

Kategoria:Holenderscy tenisiści Kategoria:Liderzy rankingu deblowego ATP Kategoria:Triumfatorzy French Open Kategoria:Triumfatorzy US Open Kategoria:Urodzeni w 1944 Kategoria:Ludzie urodzeni w Amsterdamie