Podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1924 w Chamonix po raz pierwszy w historii skoczkowie narciarscy walczyli o medale olimpijskie. Rozegrano jeden konkurs indywidualny, na skoczni Tremplin aux Bossons. Mistrzem olimpijskim został Norweg Jacob Tullin Thams, srebrny medal zdobył Narve Bonna, a brąz Anders Haugen.
W zawodach wzięło udział 27 skoczków z dziewięciu państw.
Na XXV Międzynarodowym Kongresie Narciarskim w Mamai (1965) zawody uznano za część pierwszych mistrzostw świata, a ich zwycięzca zyskał prawo do tytułu mistrza świata.
Tło Po raz pierwszy konkurs skoków narciarskich na igrzyskach olimpijskich planowano przeprowadzić podczas Letnich Igrzysk Olimpijskich 1916, na których rywalizować mieli także przedstawiciele innych sportów zimowych (biegów narciarskich i kombinacji norweskiej). Ostatecznie jednak, z powodu wybuchu I wojny światowej, pomysł ten nie został zrealizowany.
W 1924 odbył się Tydzień sportów zimowych w Chamonix-Mont-Blanc, nazwany później I Zimowymi Igrzyskami Olimpijskimi. Wśród rozgrywanych dyscyplin znalazły się skoki narciarskie.
Jako głównych faworytów do zdobycia medalu wymieniano czterech Norwegów: Narve Bonnę, Jacoba Tullina Thamsa, Einara Landvika i Thorleifa Hauga, a także Amerykanina Andersa Haugena. W konkursie wystartowało pięciu reprezentantów gospodarzy, po czterech Norwegów, Szwedów i Szwajcarów, a także trzech Czechosłowaków, dwóch Finów i po jednym Włochu i Polaku.
Skocznia mały|Konkurs skoków do kombinacji na Tremplin aux Bossons w czasie Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1924 Konkurs rozegrano na skoczni Tremplin aux Bossons. Przygotowano rozbieg, wraz z trzema platformami startowymi, o długości 79,40 m i maksymalnym nachyleniu 30°. Próg skoczni był nachylony pod kątem 5° i miał wysokość 2 m. Profil zeskoku miał w pierwszej części kształt wypukłej paraboli, która kończyła się w punkcie krytycznym „P”, umiejscowionym na 60 metrze, gdzie nachylenie było największe i wynosiło 35°. Następnie zeskok wypłaszczał się, przechodząc w nachylony pod kątem 3-4° i szeroki na co najmniej 25 m wybieg. Całkowita długość zeskoku wraz z wybiegiem wynosiła 178 m.
Przebieg konkursu Zawodnicy oddawali skoki w dwóch seriach konkursowych. Każda próba oceniana była przez trzech sędziów, którzy oceniali ją w skali od 0 do 20 pkt w oparciu o styl oraz odległość skoku. Nota łączna była średnią ze wszystkich sześciu ocen.
Sędziami oceniającymi skoki byli (Norwegia), Stenge (Czechosłowacja) i Touchon (Francja), zaś odległości mierzyli Michel (Szwajcaria), Nylund (Szwecja) i Tignol (Francja).
Po pierwszej serii liderem był startujący jako trzeci Thams, który oddał skok na odległość 49 m. Drugie miejsce zajmował Narve Bonna, który skoczył 47,5 m, trzeci był zaś Anders Haugen z próbą 44 m. Skok czwartego Thorleifa Hauga miał odległość równą próbie Thamsa, jednak Haug uzyskał niższe noty sędziowskie.
W drugiej rundzie ponownie najlepszy okazał się Thams, który po raz drugi osiągnął 49 m. Tę samą odległość miał skok Bonny. Thorleif Haug oddał najdłuższy skok w konkursie – 50 m, który został jednak niżej oceniony przez sędziów.
Finalnie zwyciężył Jacob Tullin Thams, z przewagą 0,172 punktu nad drugim Bonną, a trzeci był zaś Haug.
Po zakończeniu konkursu skoczkowie postanowili zorganizować dla publiczności towarzyski konkurs, z przedłużonego o 25 metrów w górę rozbiegu. Thoralf Strømstad osiągnął odległość 57,5 m, którą wyrównali później Narve Bonna i Johan Grøttumsbråten. Jacob Tullin Thams osiągnął 57,5 m lub 58,5 m.
Kwestia brązowego medalu Prawie 40 lat po igrzyskach Strømstad skontaktował się z norweskim historykiem sportowym Jacobem Vaage twierdząc, że nota trzeciego w konkursie Hauga została błędnie obliczona i brązowy medal powinien trafić do reprezentanta Stanów Zjednoczonych Andersa Haugena, który zajął pierwotnie czwarte miejsce. W 1974 roku Międzynarodowy Komitet Olimpijski zdecydował odebrać medal nieżyjącemu już Haugowi i przekazać go reprezentantowi USA.
Wyniki MiejsceSkoczekKrajSkok 1Skok 2Wynik punktowy 1 16px 49,0 49,0 18,96 2 16px 47,5 49,0 18,688 3 16px 44,0 44,5 17,917 4 49,0 50,0 17,813 5 42,0 44,5 17,522 6 42,5 44,0 17,147 7 43,0 42,0 17,083 8 40,5 41,5 16,793 9 41,0 41,5 16,738 10 40,5 44,0 16,48 11 42,5 42,5 16,418 12 41,5 41,0 16,397 13 42,5 41,0 16,263 14 43,5 42,5 16,2 15 36,0 39,0 15,5 16 40,0 41,5 14,918 17 34,0 33,5 13,438 18 33,0 33,5 13,438 19 32,0 32,5 12,605 20 33,5 39,0 12,501 21 33,0 32,0 12,458 22 32,5 32,0 12,397 23 42,0 up. 10,313 24 up. 32,5 7,813 25 up. 32,5 7,355 26 up. up. 2,333 – up. up. 0
Przypisy
Kategoria:Dyscypliny rozgrywane podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1924 1924 Kategoria:Skoki narciarskie we Francji