mały|Dachówka rzymska Dachówka rzymska (antyczna) – ceramiczna dachówka tłoczona stosowana w starożytności, głównie w Grecji.
Występowały dwa rodzaje takich płytek: wklęsłe (imbrices) z wygiętymi do góry brzegami wypukłe (kalipteres) o łamanym lub półokrągłym przekroju, służące do zakrywania styków. Dachówka taka układana była na deskowaniu zasłanym paprocią, plewami i pokrywana warstwą gliny. W Atenach znaleziono dachówki na których widnieje odciśnięty stempel Sokles architekton. Niektóre dachówki były ozdobnie kształtowane i umieszczane na bocznej krawędzi dachu (tzw. antefiksy).
Podobne dachówki stosowano także w Chinach i Japonii. Układane były na zaprawie, z której na stykach formowano małe wałki.
Płytki te często mylone są z dachówką gąsiorkową, korytkową (klasztorną) i tatarską.
Zobacz też podstawowe materiały budowlane
Przypisy Sztuka świata. T. 17. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2013, . Krystyna Kubalska-Sulkiewicz, Monika Bielska-Łach, Anna Manteuffel-Szarota: Słownik terminologiczny sztuk pięknych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007. Krystyna Zwolińska, Zasław Malicki: Mały słownik terminów plastycznych. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1974. Zdzisław Mączeński: Elementy i detale architektoniczne w rozwoju historycznym. Warszawa: Budownictwo i Architektura, 1956
Kategoria:Ceramika budowlana