Kościół i Sanktuarium Najświętszej Rodziny – rzymskokatolicki kościół parafialny, najstarsza, murowana świątynia Zakopanego. Znajduje się przy ul. Krupówki 1A.

Historia Fundamenty pod ten kościół położył w 1877 ks. Józef Stolarczyk. Świątynię wznoszono z górskiego, twardego kamienia w latach 1879–1896, dzięki ofiarności parafian i właściciela dóbr zakopiańskich hrabiego Władysława Zamoyskiego. Projekt kościoła wykonał architekt Józef Pius Dziekoński. Świątynia jest trójnawową bazyliką z transeptem, wieżą z dwoma wieżyczkami schodowymi od strony zachodniej oraz trzema kaplicami. Kościół parafialny pod wezwaniem Świętej Rodziny został konsekrowany 16 września 1899 przez biskupa krakowskiego Jana Duklana Puzynę.

W latach 1935–1941 wikariuszem parafii był m.in. ks. Piotr Dańkowski, jeden ze 108 błogosławionych męczenników II wojny światowej.

7 czerwca 1997, w 150–lecie, odnowiony kościół odwiedził Jan Paweł II, spotykając się z dziećmi pierwszokomunijnymi z Zakopanego.

Dekretem z dnia 18 stycznia 2016 roku kardynał Stanisław Dziwisz ustanowił w kościele Sanktuarium Najświętszej Rodziny.

Architektura Budynek wykonano w stylu neoromańskim. Wnętrze natomiast jest mieszanką stylów: neoromańskiego, zakopiańskiego Stanisława Witkiewicza oraz tzw. sposobu zakopiańskiego. Ołtarz główny jest dziełem Kazimierza Wakulskiego. Ma formę tryptyku, w którego środku znajduje się rzeźba Świętej Rodziny, a z boku dwie sceny: Zwiastowania i Nawiedzenia św. Elżbiety. Ściany prezbiterium zdobi polichromia, przedstawiająca góralską interpretację Ośmiu Błogosławieństw. Polichromię kościoła i witraże malował Janusz Kotarbiński. Elementem wykonanym całkowicie w stylu zakopiańskim jest przylegająca kaplica św. Jana Chrzciciela.

Organy W kościele wcześniej znajdował się instrument Antoniego Sapalskiego przeniesiony z kościoła Matki Boskiej Częstochowskiej. Tuż przed budową nowych organów został znowu przeniesiony. Obecne organy wybudowała firma Rieger w 1928 roku z inicjatywy ówczesnego proboszcza ks. Jana Tobolaka oraz organisty Józefa Mistrzyka. Od zakończenia budowy instrument przez ponad 40 lat przechodził jedynie drobne naprawy. W 1968 roku organista Andrzej Kowalczyk zwrócił się do Wydziału Organistowskiego Kurii Metropolitalnej w Krakowie o pomoc w sprawie generalnego remontu. Remont ten odbył się dwa lata później, a wykonał go Augustyn Kaczmarczyk z Kluczborka. Instrument po remoncie został odebrany przez ks. prof. Karola Mrowca. Ostatni generalny remont przeprowadził Andrzej Guziak z Kościeliska w 2000 roku.

Dyspozycja instrumentu: Manuał IManuał IIManuał IIIPedał1. Mikstura 4 rzęd.1. Kornet 3–4 rzęd.1. Obój 8’1. Puzon 16’2. Flet kwintowy 1 1/3’2. Tercya 1 3/5’2. Róg giemsowy 8’2. Pryncypałbas 16’3. Flautino 2’3. Bachflet 2’3. Eolina 8’3. Wiolon 16’4. Flet rurkowy 4’4. Flauto Traverso 4’4. Vox coelestis 8’4. Subbas 16’5. Oktawa 4’5. Flet rurkowy 8’5. Kwintadena 8'5. Bourdon Bas 16’6. Flet kryty 8’6. Salicjonał 8’6. Amabilis 8'6. Oktawbas 8’7. Flet głęboki 8’7. Pryncypał smyczkowy 8’7. Dolce 4'7. Cello 8’8. Gamba 8’8. Klarnet 8’9. Principál 8’10. Trąbka 8’11. Bourdon 16’

Galeria

Przypisy

Bibliografia

Rodziny Kategoria:Świątynie pod wezwaniem Świętej Rodziny Rodziny Kategoria:Architektura neoromańska w województwie małopolskim Kategoria:Budynki projektu Józefa Piusa Dziekońskiego Kategoria:Sanktuaria chrześcijańskie w Polsce Kategoria:Budynki w Polsce oddane do użytku w 1896