Uwe Rahn (ur. 21 maja 1962 w Mannheimie) – niemiecki piłkarz występujący na pozycji pomocnika i napastnika.
Rahn w pierwszej połowie lat osiemdziesiątych był jednym z największych talentów piłkarskich Europy. Przeszedł przez najważniejsze szczeble drużyn młodzieżowych, a w 1984 reprezentował RFN na Igrzyskach Olimpijskich w Los Angeles.
Był już wtedy uznanym zawodnikiem Bundesligi. Występował jako środkowy, ofensywny pomocnik.
Bramkostrzelny, niezwykle uzdolniony technicznie, z nieprzeciętnym instynktem ofensywnym, szybko stał się liderem Borussii Mönchengladbach, klubu, w którym stawiał pierwsze poważne kroki.
17 października 1984 zadebiutował w pierwszej reprezentacji w meczu ze Szwecją i wpisał się na listę strzelców. Wydawało się, że będzie kluczową postacią w kadrze prowadzonej przez świeżo nastałego selekcjonera Franza Beckenbauera. Tak się jednak nie stało. Z biegiem czasu odgrywał coraz mniejszą rolę. W 1986 pojechał na mistrzostwa świata do Meksyku, ale nie zagrał ani sekundy.
Tymczasem w rozgrywkach ligowych Rahn urastał do rangi wielkiej gwiazdy. Przekwalifikowany na napastnika, w 1987 zdobył koronę króla strzelców i otrzymał tytuł najlepszego piłkarza roku w Zachodnich Niemczech.
Opinia publiczna i środowiska piłkarskie wrzały. Zewsząd naciskano, a wręcz żądano by Rahn stał się liderem reprezentacji narodowej. Jednak dumny Beckenbauer nie widział w niej miejsca dla bożyszcza tłumów. Sporadycznie dawał mu szansę, ale bez przekonania. Ostatni mecz w barwach narodowych Rahn rozegrał 23 września 1987 z Danią.
Jak pokazała przyszłość, Beckenbauer nie mylił się. Nietrafione transfery, problemy z kontuzjami i nonszalanckie podejście do zawodu sprawiły, że wkrótce Rahn był już tylko cieniem piłkarza sprzed zaledwie dwóch, trzech lat.
W latach dziewięćdziesiątych blondwłosy zawodnik całkowicie zszedł z pierwszych stron gazet. Opuściwszy bez żalu Bundesligę, jesienią 1993 przeniósł się do nowo sformowanej zawodowej ligi japońskiej J-League, gdzie przez półtora roku bronił barw Urawa Red Diamonds. Najpierw jako pomocnik, potem obrońca. Po tym okresie zakończył karierę.
Zawodowa kariera = do 1980 SV Waldhof Mannheim 1980 – 1988 Borussia Mönchengladbach 1988 – 1989 FC Köln wiosna 1989 Borussia Mönchengladbach 1989 – 1990 FC Köln 1990 – 1991 Hertha BSC 1991 – 1992 Fortuna Düsseldorf 1992 – 1993 Eintracht Frankfurt jesień 1993 – styczeń 1995 Urawa Red Diamonds Liczba meczów w Bundeslidze: 318 Liczba goli w Bundeslidze: 107 Liczba meczów w reprezentacji: 14 Liczba goli w reprezentacji: 5
Sukcesy Najwyższa pozycja w Bundeslidze: 2 (1989 1990) Król strzelców Bundesligi: 1987 Piłkarz roku RFN: 1987
Kategoria:Reprezentanci Niemiec w piłce nożnej Kategoria:Piłkarze nożni na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1984 Kategoria:Piłkarze SV Waldhof Mannheim Kategoria:Piłkarze 1. FC Köln Kategoria:Piłkarze Borussii Mönchengladbach Kategoria:Piłkarze Herthy BSC Kategoria:Piłkarze Fortuny Düsseldorf Kategoria:Piłkarze Eintrachtu Frankfurt Kategoria:Piłkarze Urawa Red Diamonds Kategoria:Królowie strzelców Bundesligi Kategoria:Ludzie urodzeni w Mannheimie Kategoria:Uczestnicy Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 1986 Kategoria:Urodzeni w 1962 Kategoria:Zachodnioniemieccy olimpijczycy (Los Angeles 1984)