Każdemu wolno kochać – polska komedia romantyczna z 1933 roku, w reżyserii Mieczysława Krawicza. Film czarno-biały, pierwszy polski film w pełni udźwiękowiony.
Obsada Adolf Dymsza – Hipek Ludwik Lawiński − dyrektor teatru Stanisława Kawińska − Weronika, żona Sagankiewicza Janina Brochwiczówna − gwiazda rewiowa Józef Kondrat − widz w teatrze Henryk Małkowski − dozorca Ludwik Fritsche − profesor Robaczek Mariusz Maszyński − muzyk Alojzy Kędziorek Liliana Zielińska − Renata, córka Sagankiewiczów Feliks Chmurkowski − gość u Renaty Czesław Skonieczny − Maciej Baleron Mira Zimińska − Lodzia Józef Orwid − Pulweriusz Sagankiewicz, właściciel kamienicy Witold Conti − gwiazdor rewiowy Stanisław Łapiński − burmistrz
Ekipa Reżyseria − Mieczysław Krawicz, Janusz Warnecki Scenariusz − Jerzy Nel Zdjęcia − Zbigniew Gniazdowski Muzyka − Zygmunt Karasiński, Stanisław Szebego, Szymon Kataszek Scenografia − Stefan Norris
Fabuła Alojzy Kędziorek (Mariusz Maszyński) jest biednym muzykiem zakochanym z wzajemnością w młodej paniczce Renacie (Liliana Zielińska). Rodzice dziewczyny nie chcą przystać na zaloty człowieka „niższej” klasy i chcą wydać córkę za bogatego rzeźnika – pana Balerona. Zakochany po uszy muzyk pisze piosenkę Każdemu wolno kochać, która podbija serce nie tylko młodej dziewczyny, jednak rodzice wysyłają córkę na prowincję do posiadłości Balerona. Muzyk podąża za nią. Tymczasem za sprawą obrotnego przyjaciela Hipka (Adolf Dymsza), piosenka podbija serca całej Warszawy.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Polskie komedie romantyczne Kategoria:Polskie filmy z 1933 roku Kategoria:Filmy w reżyserii Mieczysława Krawicza Kategoria:Polskie filmy przedwojenne Kategoria:Polskie filmy czarno-białe