Klasyfikacja dziesiętna Deweya, KDD – system klasyfikacji zbiorów bibliotecznych stworzony przez amerykańskiego bibliotekarza Melvila Deweya (1851–1931). Pierwsze wydanie pochodzi z 1876 roku i zawierało jedynie 11 stron tablic oraz indeks przedmiotowy. Kolejne wydania były sukcesywnie rozbudowywane. Drugie, z 1885 roku, miało już 314 stron tablic i około 1000 symboli.
Wszystkie tablice KDD redagowane są w języku angielskim i wydawane przez Bibliotekę Kongresu w Waszyngtonie, przy współpracy ze Stowarzyszeniem Bibliotek Amerykańskich. Klasyfikacja Deweya stworzona została w układzie dziesiętnym, składa się z 10 działów, z których każdy może być dzielony na kolejne 10 i tak dalej. Symbole są zanotowane cyfrowo, w postaci tak zwanego minimum trzycyfrowego, czyli od 000 do 999. Po trzech cyfrach używa się kropki (.) tworząc symbole rozbudowane. Dewey wprowadził również stałe symbole w postaci poddziałów wspólnych, dla określenia cech formalnych, geograficznych i językowych wspólnych dla wszystkich działów.
Działy Schemat działów głównych klasyfikacji Deweya przedstawia się następująco: 000 Informatyka, informacje i prace ogólne 100 Filozofia 200 Religia 300 Nauki społeczne 400 Język 500 Nauka 600 Technologia 700 Sztuka i rekreacja 800 Literatura 900 Geografia i historia
Oto (przykładowo) rozwinięcie działu głównego 000: 000 Dzieła treści ogólnej 010 Bibliografie i katalogi 020 Bibliotekoznawstwo 030 Encyklopedie ogólne 040 Zbiory prac 050 Czasopisma treści ogólnej 060 Stowarzyszenia 070 Dzienniki. Dziennikarstwo 080 Dzieła zbiorowe. Wydawnictwa seryjne. Poligrafia 090 Rękopisy i książki rzadkie
Klasyfikacja dziesiętna Deweya ulega modyfikacjom, w 2003 roku wyszło jej 22. wydanie22 wydanie DCC (drukowane).
Zobacz też uniwersalna klasyfikacja dziesiętna klasyfikacja dwukropkowa
Przypisy
Normalizacja Kategoria:Języki informacyjno-wyszukiwawcze