Nienadowa (nazwa oboczna: Nienadowa Dolna) – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie przemyskim, w gminie Dubiecko. Ma status sołectwa. Leży nad rzeką San.
W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Nienadowa. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa przemyskiego.
Części wsi +Integralne części wsi Nienadowa SIMC Nazwa Rodzaj0600728 Białka część wsi0600734 Dział część wsi0600740 Górka część wsi0600757 Kąt część wsi0600763 Kolonia część wsi0600770 Łazy część wsi0600786 Nienadowa Górna część wsi0600792 Przydatki część wsi0600800 Świnki część wsi
Historia Pierwsza wzmianka o Nienadowej pochodzi z dokumentów z 1441 roku, kiedy to miejscowość stanowiła przedmieście Dubiecka. Osada w XV wieku wchodziła do dóbr Kmitów. Z ich to rąk przeszła na własność Stadnickich. W 1588 roku Stanisław Stadnicki zamienił tę miejscowość na Łańcut z Anną Pilecką. Następnymi właścicielami była rodzina Derszniaków, od których wieś nabyła rodzina Ignacego Krasickiego z Dubiecka.
W XVIII stuleciu miejscowość była własnością Dembińskich. W 1786 r. notował Ewaryst Andrzej, hr. Kuropatnicki w swym "Opisaniu królestw Galicyi i Lodomeryi": Nienadowa. Wieś na gościńcu węgierskim do Lwowa, piękną z ciosu wystawną kolumną, porządną jak żadna na trakcie tym austeryą, ogrodem i domem ozdobiona; JW. hrabi Dębińskiego dziedziczneEwaryst Andrzej Kuropatnicki: "Geografia albo dokładne opisanie królestw Galicyi i Lodomeryi", Przemyśl 1786, s. 60.
W tutejszym dworze, u dziadka Jana Nepomucena Dembińskiego, spędził lata chłopięce znany później komediopisarz Aleksander Fredro. Dwór nienadowski rozebrał mąż Eleonory Bardeleben, Antoni Dembiński (oficer insurekcji kościuszkowskiej). W miejscu gdzie, stał wcześniej dwór, w początkach XIX w. wzniesiony został przez wuja Antoniego Dembińskiego, wg projektu Christiana Piotra Aignera, nowy budynek, klasycystyczny, który przetrwał do dziś, stanowiąc własność Mycielskich, a następnie Wołkowieckich.
Podczas okupacji polski ruch oporu dokonał we wsi akcji, konfiskując hitlerowcom (2 marca 1942 roku) broń złożoną w gorzelni dworskiej. Inną udaną akcją ruchu oporu było uszkodzenie 13 maja 1944 roku mostu na Sanie, zbudowanego przez Niemców wiosną 1944 roku dla celów strategicznych.
Kościół W latach 20. XX wieku powstała inicjatywa budowy we wsi kościoła katolickiego. W 1930 roku sporządzono plan świątyni, natomiast w 1931 roku wykonano fundamenty. Wybuch II wojny światowej wstrzymał budowę do 1984 roku, kiedy powstał społeczny komitet budowy. W 1988 roku rozpoczęto budowę murów, a w 1989 roku poświęcono i wmurowano kamień węgielny. 31 lipca 1998 roku ks. abp Józef Michalik poświęcił kościół, jako kościół filialny parafii w Dubiecku; świątynia otrzymała wezwanie Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy.
Przypisy Raport o stanie gminy Dubiecko w 2024. Liczba mieszkańców w dn. 31.12.2024 s. 12-13 BIP gminy, sołectwa Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części () GUS. Rejestr TERYT
Linki zewnętrzne
Mapa wsi z 1852 roku z numerami działek oraz nazwiskami właścicieli (dodane nazwiska oddają najprawdopodobniej stan o kilka dekad późniejszy)
Kategoria:Nienadowa Kategoria:Wsie w powiecie przemyskim