Clepsis davisi – gatunek motyla z rodziny zwójkowatych i podrodziny Tortricinae.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 2020 roku przez Kyhla A. Austina i Jasona J. Dombroskiego na łamach „ZooKeys”. Miejscem typowym jest Sentier du Matouba na Gwadelupie. Epitet gatunkowy nadano na cześć Donalda R. Davisa, który odłowił większość materiału typowego.
Morfologia thumb|left|Genitalia samca thumb|180px|left|Genitalia samicy Głowa u samca ma łuski na czole i ciemieniu słomkowe do brązowych, na bokach dwóch pierwszych członów głaszczków wargowych złocistobrązowe, a na boku ostatniego ich członu i na wewnętrznych stronach wszystkich członów słomkowe. U samicy czoło, ciemię i głaszczki są ciemniejsze, bez udziału barwy słomkowej. Trzonki czułków mają przód złocistobrązowy, a tył słomkowy, zaś człony biczyków z wierzchu mają naprzemienne szeregi ciemnobrązowych i złotożółtych łusek.
Wierzch przedtułowia i śródtułowia oraz tegule mają kolor ciemienia. Długość przedniego skrzydła wynosi od 4 do 7 mm. U samca wierzch przedniego skrzydła ma tło słomkowe, silnie nakrapiane, czasem między przepaskami poszarzałe, a wzór złożony z intensywnie brązowych do niemal czarnych przepaski środkowej i łatki przedwierzchołkowej, czasem ku kątowi przeciągniętej w formie kreski; zwykle nie występuje przepaska nasadowa. U samicy wierzch tego skrzydła jest ciemnobrązowy z nakrapianiem i często z fioletowoszarym przyprószeniem między przepaskami, a przepaska środkowa i łatka przedwierzchołkowa ciemnobrązowe do czarnych, z powodu ciemnego tła nieraz nierozróżnialne. U obu płci przepaska środkowa obrzeżona jest od wewnątrz linią słomkowych łusek, tylko u samicy jednak linia ta jest kontrastowa z resztą skrzydła. Strzępina przedniego skrzydła ma krótkie łuski ciemnoszare do prawie czarnych i długie łuski słomkowe. Wierzch skrzydła tylnego jest u samca szary, a u samicy szary do beżowego, u obu płci ze słabymi liniami u szczytu. Strzępina tego skrzydła jest u samca ciemnoszara z niewielkim udziałem łusek białawych, u samicy zaś ciemnoszara z długimi łuskami szarobrązowymi. Spody skrzydeł u obu płci są brązowe do szarych. Odnóża przednie są po bokach ciemnobrązowe, środkowe ciemnobrązowe z ewentualnym udziałem łusek złotych, tylne zaś słomkowe do jasnobrązowych.
Odwłok samca jest srebrzystoszary ze słomkowym segmentem ostatnim, a samicy cały szary lub beżowy. Samcze genitalia mają przeciętnie szerokie, równomiernie na całej długości zakrzywione, ostro u szczytu połączone ramiona gnatosa, zanikłe wyrostki towarzyszące, niezmodyfikowany tegumen, duże, kulistawe i gęsto opatrzone drobnymi kolcami labidy, trójkątne walwy, dobrze wykształcony sakulus, sześciokątną jukstę z przeciętnie rozwiniętym wcięciem grzbietowym oraz nieregularnie ukształtowany, na brzusznej krawędzi zgięty pod kątem 180° edeagus z dwoma wrzecionowatymi cierniami. Genitalia samicy mają trójkątne brodawki odbytowe, przydatki przednie dłuższe od tylnych, sterygmę z małym wklęśnięciem bocznym i krótką wypustką przednią, wąski przedsionek, pierścieniowate i brzusznie niezesklerotyzowane kolikulum, długi i poskręcany przewód torebki kopulacyjnej, wykształcone cestum i kapitulum, kulisty korpus torebki z krótkim znamieniem.
Ekologia i występowanie Aktywne osobniki dorosłe spotykane były od stycznia do czerwca oraz w listopadzie.
Owad neotropikalny, endemiczny dla Małych Antyli, podawany z gminy Saint-Claude na Gwadelupie oraz z parafii św. Pawła, św. Józefa, św. Dawida i św. Jerzego na Dominice.
Przypisy
Kategoria:Zwójkowate Kategoria:Motyle Małych Antyli Kategoria:Fauna Gwadelupy Kategoria:Fauna Dominiki Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 2020 roku