Ślązak DMP-401 – stacjonarny radioodbiornik monofoniczny produkowany w 1977 r. przez zakłady Unitra-Diora. Jego premiera miała miejsce na Międzynarodowych Targach Poznańskich w 1975 r.
Wygląd zewnętrzny Ślązak produkowany był w wersji z plastikowym lub aluminiowym panelem przednim. Zastosowano potencjometry suwakowe do regulacji siły i barwy głosu oraz przełącznik zakresów typu isostat. Częstotliwości na skali zapisano malejąco od prawej do lewej strony.
Układ elektryczny W odbiornikach Ślązak zastosowano układ elektryczny identyczny jak w odbiornikach Beskid i Giewont. Na początku produkcji stosowano hybrydowe układy rezystywno-pojemnościowe (URC) opracowane w krakowskim Ośrodku Badawczo-Rozwojowym Techniki Hybrydowej i Rezystorów i produkowane w Telpodzie, jednak z czasem zrezygnowano z nich na rzecz zwykłych rezystorów i kondensatorów. Elementy aktywne zastosowanie w odbiorniku to tranzystory i dwa układy scalone: UL1211 i UL1402P. Odbiorniki wyposażono w pojedynczy głośnik typu GD 10-16/5/2 o mocy 5 W i rezystancji 4 Ω.
Wersja eksportowa mały|lewo|HGS HR-402 HGS HR-402 to eksportowa wersja radioodbiorników Ślązak przeznaczona dla Republiki Federalnej Niemiec. W porównaniu z wersją krajową zastosowano zakres UKF CCIR, skalę i opisy w języku niemieckim, obudowę wykończoną drewnopodobną okleiną, plastikowy panel przedni w kolorze czarnym z elementami ze szczotkowanego aluminium, dodatkowe gniazdo głośnikowe 4 Ω i wewnętrzną antenę dipolową do odbioru stacji nadających na UKF.
Przypisy
Linki zewnętrzne Prezentacja działania odbiornika w wersji krajowej DMP-401 Prezentacja działania odbiornika w wersji eksportowej HGS-402
Kategoria:Polskie marki radioodbiorników