Józef Łoś (ur. 4 marca 1904 w Zdarcu, zm. 3 marca 1992 w Chorzowie) – polski działacz partyjny i państwowy, nauczyciel, przewodniczący Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Chorzowie (1954–1957).
Życiorys Syn Jana i Katarzyny z domu Garncarz. Ukończył szkołę powszechną i trzy klasy gimnazjum, między 1921 a 1926 uczęszczał do Seminarium Nauczycielskiego im. Jędrzeja Śniadeckiego w Tarnowie, w 1932 ukończył wyższy kurs nauczycielski w Mysłowicach, a od 1936 do 1939 uczył się w Instytucie Pedagogicznym w Katowicach. W latach 1959–1961 studiował pedagogikę w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Katowicach, uzyskując tytuł magistra. W latach 1926–1935 pracował w Publicznej Szkole Powszechnej nr 1 w Mysłowicach, potem do 1939 w PSP nr 7 tamże.
W okresie II wojny światowej powrócił w rodzinne strony od 1940 do 1942 uczył w szkole w Borzęcinie, w 1942 kierował szkołą w Wał-Rudzie. Równocześnie prowadził tajne nauczanie. W czerwcu 1942 wraz z żoną aresztowany przez Niemców, trafił najpierw do więzienia w Tarnowie, potem obozu w Brzezince, a po kilku miesiącach do Mauthausen-Gusen, gdzie pracował w kamieniołomie. Doczekał do wyzwolenia obozu w maju 1945, prowadził następnie lekcje języka polskiego dla polskich przesiedleńców w Niemczech, kierował szkołą w Gusen.
Latem 1946 powrócił do Polski, obejmując posadę nauczyciela w szkole powszechnej w Rybniku. W 1946 przeniesiony do Chorzowa, gdzie został podinspektorem, a w 1950 inspektorem oświaty. Od kwietnia do czerwca 1953 tymczasowo kierował państwowym ośrodkiem wychowawczym w Policach. Działał w Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, został członkiem egzekutywy i plenum Komitetu Miejskiego PZPR w Chorzowie oraz przewodniczącym zespołu oświatowego przy tym komitecie. Był m.in. inicjatorem postawienia w 1950 chorzowskiego pomnika Adama Mickiewicza.
18 grudnia 1954 wybrany przewodniczącym Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Chorzowie, stanowisko zajmował do marca 1957. W 1958 powrócił do pracy inspektora szkolnego, a w 1966 założył poradnię wychowawczo-zawodową w Chorzowie (pozostał jej dyrektorem do 1980). W 1973 przeszedł na emeryturę. W latach 1956–1961 pełnił także funkcję prezesa Stowarzyszenia Miłośników Historii Chorzowa, był też wiceprezesem władz miejskich Towarzystwa Przyjaciół Dzieci.
Był żonaty z Haliną z domu Szebesta, mieli syna.
Odznaczenia i wyróżnienia Odznaczony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi (1954), Medalem 10-lecia Polski Ludowej (1955) i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1968). Wyróżniony tytułem honorowym „Zasłużony Nauczyciel Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej” (1980) i wpisem do „Księgi ludzi zasłużonych dla miasta Chorzowa” (1980).
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Instytutu Pedagogicznego w Katowicach Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Śląskiego Kategoria:Członkowie Komitetów Miejskich PZPR Kategoria:Działacze Towarzystwa Przyjaciół Dzieci Kategoria:Ludzie związani z Mysłowicami Kategoria:Ludzie związani z Rybnikiem Kategoria:Ludzie związani z Tarnowem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Polscy nauczyciele Kategoria:Polscy pedagodzy Kategoria:Polscy silesianiści Kategoria:Polscy urzędnicy samorządowi Kategoria:Prezydenci Chorzowa Kategoria:Przewodniczący Prezydiów Miejskich Rad Narodowych Kategoria:Uczestnicy tajnego nauczania na ziemiach polskich 1939–1945 Kategoria:Więźniowie KL Auschwitz Kategoria:Więźniowie KL Mauthausen-Gusen Kategoria:Urodzeni w 1904 Kategoria:Zmarli w 1992