ramka Tadeusz Madejski (ur. 16 stycznia 1918 w Niezdowie Puławskim, zm. 30 października 1942 w Helleren w regionie Eigersund) Życiorys Tadeusz Madejski urodził się 16 stycznia 1918 roku w Niezdowie Puławskim. Był synem Marka i Tekli z domu Stasiak. Dzieciństwo spędził w folwarkach Niezdów Puławski oraz Kręciszówka. W 1926 roku przenosi się wraz z rodziną do Hrubieszowa. Mieszka na Sławęcinie - rolniczej dzielnicy tego miasta.
W 1933 roku kończy 7 klas Szkoły Powszechnej w Hrubieszowie. Następnie decyduje się wstąpić do Szkoły Podoficerów Lotnictwa dla Małoletnich (SPLdM) w Bydgoszczy. Komisja Poborowa w Hrubieszowie wydaje w dniu 15 maja 1935 roku orzeczenie o zdolności do służby wojskowej, otrzymuje kategorię „A”. Pozytywnie przechodzi badania zdrowotne i egzaminy konkursowe. Rozkazem Dowódcy Centrum Wyszkolenia Wojskowego z dnia 23 sierpnia 1935 roku zostaje uczniem tej szkoły. W dniu 1 marca 1938 roku składa przysięgę wojskową. Rozkazem dowódcy SPLdM w dniu 21 maja 1938 roku otrzymuje swój pierwszy awans na starszego szeregowca. Szkołę Podoficerów Lotnictwa dla Małoletnich kończy w czerwcu 1938 roku jako radiotelegrafista.
Podejmuję służbę w 1 Pułku Lotniczym w Warszawie. W dniu 1 lipca 1938 roku rozpoczyna Kurs Strzelców Samolotowych – Radiotelegrafistów w 213 Eskadrze Ćwiczebno–Bombowej. Kończy go 30 marca 1939 roku. W maju i czerwcu 1939 roku odbywa praktykę w 3 Pułku Lotniczym w Poznaniu. Wraca do 1 Pułku Lotniczego w Warszawie do 216 Eskadry Bombowej. Eskadra ta wyposażona była w nowoczesne, produkcji polskiej, średnie bombowce PZL P – 37B „Łoś”. 22 sierpnia otrzymuje awans do stopnia kaprala.
Brygada Bombowa, w składzie której znalazła się 216 Eskadra, została zmobilizowana 24 sierpnia 1939 roku i pozostawała w dyspozycji Naczelnego Wodza. W kampanii wrześniowej 1939 roku Tadeusz Madejski uczestniczy w działaniach bojowych tej Eskadry. 18 września 1939 roku rzutem kołowym przekracza granicę z Rumunią w miejscowości Kuty. Na terenie Rumunii od 28 września przebywa w obozie internowania w Caracal. Po ucieczce w dniu 21 października, trasą Caracal- Severin- Oravita zostaje zatrzymany i pod nadzorem rumuńskiej policji odesłany do obozu w Baile Herculane. 2 listopada ucieka z tego obozu, udaje się do Bukaresztu. Po wyrobieniu wiz i paszportu, wyrusza 9 listopada 1939 roku drogą morską z portu Konstanca leżącego nad Morzem Czarnym do Marsylii portu francuskiego leżącego nad Morzem Śródziemnym. Trasa wiodła przez porty: Konstantynopol, Bejrut, Hajfa, Aleksandria. 22 listopada 1939 roku przybywa na punkt zborny polskiego lotnictwa do Bazy Lotniczej Lyon Bron we Francji. 12 grudnia 1939 roku zostaje zweryfikowany jako podoficer zawodowy. Numer weryfikacji 846.
3 stycznia 1940 roku wyrusza do Anglii i melduje się w Centrum Wyszkolenia Lotniczego znajdującego się na lotnisku Eastchurch pod Londynem. Dostaje nr ewidencyjny 780189. 1 marca 1940 roku otrzymuje awans, do stopnia plutonowy. 7 czerwca 1940 roku zostaje odkomenderowany do Hucknall, na szkolenie strzelców pokładowych samolotów Fairey Battle. Rozkazem nr 1/40 z dnia 23 lipca 1940 roku dostaje przydział do pierwszego składu osobowego 301 Dywizjonu Bombowego im. „ Ziemi Pomorskiej”. 20 sierpnia 1940 roku na stacji RAF Bramcote jest świadkiem wizyty Jego Wysokości Króla Jerzego VI, Naczelnego Wodza Polskich Sił Zbrojnych gen,. Władysława Sikorskiego oraz Dowódcy Lotnictwa Polskiego gen. Stanisława Ujejskiego. 14 września 1940 roku dywizjon osiąga gotowość wykonywania lotów bojowych. Głównymi celami bombardowania były porty morskie, gdzie koncentrowano niemieckie środki przeprawowe. W okresie” Bitwy o Anglię” jest uczestnikiem dwu lotów bojowych jako strzelec - radiotelegrafista trzyosobowej załogi samolotu Fairey Battle. Bierze udział w bombardowaniu niemieckich barek inwazyjnych zgrupowanych w portach: Boulogne we Francji - 21.09.1940, Ostenda w Belgii – 12.10.1940.
Od 20 października 1940 r. dywizjon przezbraja się na samoloty typu Vickers - Armstrong „Wellington” Mk – I. Szkolenie sześcioosobowych załóg trwa do drugiej połowy grudnia.
W okresie od 12 do 23 grudnia 1940 roku przebywa w Szpitalu R.A.F. w Halton. 7 stycznia 1941 roku otrzymuje Polową Odznakę Strzelca Radiotelegrafisty nr 25. Swój pierwszy lot w sześcioosobowej załodze dwusilnikowego bombowca Vickers Wellington jako strzelec przedni wykonał na bombardowanie Boulogne 15 lutego 1941 roku.
Rozkazem Nr 12/41 Dowódcy 301 Dywizjonu z dnia 1 marca 1941 roku zostaje awansowany do stopnia sierżanta. 13 czerwca zostaje odznaczony Krzyżem Walecznych po raz pierwszy, drugi i trzeci.
22 czerwca 1941 roku Dowódca 301 Dywizjonu ppłk pil. Roman Rudkowski występuje do Kapituły Orderu Wojennego „Virtuti Militari” z wnioskiem o nadanie go Tadeuszowi Madejskiemu.
W uzasadnieniu wniosku czytamy: „ wykonał 19 lotów bojowych na bombardowanie obiektów nieprzyjacielskich, przy czym zadania wykonał sprawnie i odważnie, bardzo dobry podoficer, zdolny do najwyższych poświęceń”. Wniosek został zaakceptowany przez Dowódcę Sił Powietrznych gen. Stanisława Ujejskiego. Kapituła Orderu przyznała go zarządzeniem z dnia 10 lipca 1941 roku ogłoszonym w Dz. Pers. Nr 5/41 str. 4.
16 lipca 1941 roku w Dniu Lotnictwa Polskiego, na lotnisku w Swinderby, podczas uroczystości przekazania sztandaru Polskim Siłom Powietrznym z udziałem m.in. Biskupa Polowego Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie Józefa Feliksa Gawliny, Prezydenta RP na uchodźstwie Władysława Raczkiewicza, Dowódcy R.A.F. Charlesa Portala, gen. broni Władysław Sikorski odznacza Tadeusza Madejskiego Krzyżem Srebrnym Orderu wojennego Virtuti Militari. Sztandar ten był ofiarowany Polskim Lotnikom przez społeczność Wilna. Na sztandarze tym z jednej strony była Matka Boska Ostrobramska, nad nią godło Polski - Orzeł Biały w koronie. Na drugiej stronie św. Teresa – patronka zwycięstwa – i słowa : „Miłość żąda ofiary”. Słowa te stały się dewizą polskich lotników i były dla nich nakazem największego poświęcenia i ofiary w imię miłości do Ojczyzny. To na tym sztandarze widnieje napis BÓG HONOR OJCZYZNA.
Rozkazem Insp. Lotn. 19/41 zostaje odznaczony Krzyżem Walecznych po raz czwarty.
Do końca lipca 1941 roku wykonał w 301 Dywizjonie Bombowym 28 lotów bojowych
Po ukończeniu tury bojowej, rozkazem nr 238/41 nowego dowódcy 301 Dywizjonu Bombowego, 30 sierpnia 1941 roku zostaje przeniesiony jako instruktor do 18 OTU (Operation Training Unit – Jednostka Szkolenia Operacyjnego) mającego swoją siedzibę w Bramcote.
13 grudnia 1941 r. pod względem służbowym i gospodarczym zostaje przeniesiony do 138 Dywizjonu Specjalnego Przeznaczenia RAF z siedzibą w Stradishall zaś pod względem ewidencyjnym do Dywizjonu Zapasowego w Blackpool.
28 grudnia 1941 roku zostaje odkomenderowany do stacji RAF Ringway, gdzie znajdował się ośrodek szkolenia spadochronowego SOE, na Kurs Dropperów. Do 138 dywizjonu powraca 12 stycznia 1942 roku. W lotach specjalnych dropper towarzyszy każdej ekipie skoczków. Jest odpowiedzialny za bezpieczny zrzut ludzi i paczek nad zrzutowiskiem. Poległ w locie bojowym w Norwegii. Samolot Halifax o znakach NF-S W-7773 rozbił się w nocy z 29 na 30 października w okolicy Egersund. Na pokładzie oprócz załogi znajdowali się także trzej cichociemni.
Wykonane loty w operacjach specjalnych 3/4 marca 1942 roku - Operacja „Collar” – zrzut na placówkę „Pole” 6 cichociemnych. Ekipa skoczków wiozła ze sobą w trzech pasach US $ 147000, złotych dolarów 6000, RM 185000. Ponadto zrzucono 2 zasobniki i 2 paczki. 27/28 marca 1942 roku – Operacja „Zinc/Steel” – zrzut trzyosobowej ekipy skoczków „Zinc” i w innym miejscu zrzut trzyosobowej ekipy skoczków „Steel”. Ponadto zrzucono 400 funtów zaopatrzenia. 30/31 marca 1942 roku – Operacja „Belt” – zrzut na rejon k. Tłuszcza 5 cichociemnych i kuriera Delegatury Rządu na Kraj - Ekipa nr VI. 8/9 kwietnia 1942 roku – Operacja „Cravat” – zrzut na placówkę „Łąka”: 6 cichociemnych – Ekipa nr VIII. 15/16 kwietnia 1942 roku – Lot do Prus Wschodnich na bombardowanie portu w Królewcu. Był jednym z pierwszych o najdalszym zasięgu lotów RAF– u na bombardowanie. 30/1 kwietnia/maja 1942 roku – Operacja „Vega” do Norwegii – zrzucono 4 zasobniki. Loty do Norwegii były zaliczane do jednych z najtrudniejszych. Teren górzysty, pełen jezior i przyziemnej mgły bardzo utrudniał orientację. 2/3 maja 1942 roku – Operacja [?] do Francji. Lot na placówkę w okolicach Lyonu, ale z powodu złych warunków atmosferycznych zadania nie wykonano. 30/31 maja 1942 roku – Operacja „Privet/Blackthorn” – zrzucono 2 skoczków oraz paczki. 1/2 czerwca 1942 roku – Operacja „Palm/Spruce” - Zrzut skoczków i zaopatrzenia. 23/24 czerwca 1942 roku – Operacja „Dory/Perch” – zrzut skoczka i zaopatrzenia. 28/29 czerwca 1942 roku – Operacja ”Ad/Glove” – zrzut 1 skoczka i ulotki. Skoczkiem był Polak, oficer kawalerii, por. dypl. Stanisław Sokołowski „Slipper”. Znajduje się on w wykazie skoczków przeszkolonych przez Oddział VI i zrzuconych do krajów europejskich poza Polską. Takich skoczków było 17. 25/26 lipca 1942 roku– Operacja „Roach/Mackerel” – Zrzucono trzech skoczków i dwa zasobniki. 29/30 lipca 1942 roku – Operacja „Syringa 5” – Zadanie wykonano. 25/26 sierpnia 1942 roku – Operacja „Plane1” – Zadanie wykonano. 27/28 sierpnia 1942 roku – Operacja „Supply/Spindle” – W operacji „Supply” w okolicach Montpellier zrzucono 5 paczek natomiast w operacji „Spindle” zrzucono 1 skoczka. 28/29 sierpnia1942 roku – Operacja „Catalpha” – Zrzucono 1 skoczka. 1/2 września 1942 roku – Operacja „Smallpox” – Zrzut na placówkę „Rogi”: 6 cichociemnych 3/4 września 1942 roku – Operacja „Measles”- Zrzut na placówkę „Żaba”:6 cichociemnych – Ekipa nr XII. 24/25 września 1942 roku – Operacja „Outclass” – Zadanie wykonano. Zrzucono około 2000 funtów zaopatrzenia. 1/2 października 1942 roku - Operacja „Chisel” – Zrzut na placówkę „Rak”: 4 cichociemnych – Ekipa nr XV. 24/25 października 1942 roku – Operacja „Blunderhead”- Dokonano zrzutu: angielskiego agenta SOE, 3 zasobników i 1 paczkę. 29/30 października 1942 roku – Operacja „Pliers” – lot na placówkę ”Kur”, położoną 13 km na północ od Opola Lubelskiego, miejsca urodzin Tadeusza Madejskiego, koło wsi Rogów. Na pokładzie samolotu: 3 cichociemnych - którzy stanowili XVII ekipę, jeden bagażnik a w komorach bombowych 6 zasobników. Ekipa skoczków miała przy sobie pasy z pieniędzmi na ogólną sumę US $ 156000 i RM 70000. Samolot nie powrócił do bazy na lotnisko Tempsford.