Tina Weymouth (ur. 22 listopada 1950 roku w Coronado) – amerykańska kompozytorka, instrumentalistka, producentka muzyczna. Najbardziej znana jako członek zespołów Talking Heads oraz pobocznego projektu Tom Tom Club, który założyła wspólnie z mężem, perkusistą Talking Heads, Chrisem Frantzem.
W 2002 roku wprowadzona (jako członek Talking Heads) do Rock and Roll Hall of Fame.
Życiorys i twórczość Początki Tina Weymouth urodziła się 22 listopada 1950 roku w Naval Air Station w Coronado w Kalifornii jako trzecie z ośmiorga dzieci. Jej matka była naturalizowaną Francuzką, a ojciec pilotem myśliwca marynarki wojennej USA. Uzdolnienia artystyczne sprawiły, że w wieku dwunastu lat, do podjęła naukę rysunku w Corcoran School of Art w Waszyngtonie. Mając trzynaście lat koncertowała z grupą dzwonkarzy z Maryland, Mrs Tufts’ English Handbell Ringing Group, który wykonywał średniowieczne melodie nosząc stroje z epoki elżbietańskiej. W wieku 14 lat po raz pierwszy sięgnęła po gitarę, ale nie wytrwała w grze na niej, pomimo podziwu dla takich wykonawców lat 60., jak The Beatles, Bob Dylan i Peter, Paul & Mary. Po ukończeniu szkoły średniej w 1968 roku znalazła letnią pracę w Departamencie Zdrowia, Edukacji i Opieki Społecznej w Waszyngtonie, po czym wyjechała do Barnard College w Nowym Jorku, zamierzając studiować literaturę francuską i historię sztuki. Później na krótko przeniosła się do Old Dominion University, a następnie powróciła do Barnard, by w 1969 roku całkowicie porzucić studia. Jesienią 1970 roku zapisała się do Rhode Island School of Design.
Talking Heads mały|Talking Heads (1980), od lewej: David Byrne, Jerry Harrison, Tina Weymouth i Chris Frantz Podczas studiów zaprzyjaźniła się z lokalną grupą The Artistics, której członkami byli wokalista i gitarzysta David Byrne oraz perkusista Chris Frantz. Z tym ostatnim Weymouth zaczęła później spotykać się. Byrne jako pierwszy spośród nich ukończył uczelnię, a po przeprowadzce do Nowego Jorku zaproponował Frantzowi i Weymouth, żeby podążyli za nim. Weymouth 1974 roku ukończyła studia licencjackie z malarstwa. We wrześniu tego roku Byrne i Frantz zaczęli ponownie grać razem, a wkrótce dołączyła do nich, jako basistka, Weymouth. Do gry na gitarze basowej przekonał ją Frantz. Sama Wymouth uważała, że mniej strun (cztery) ułatwi jej grę. Krótką lekcję gry na gitarze basowej otrzymała od Byrne'a. Jak wspominała w wywiadzie z 1998 roku dla magazynu Bassist: „David dał mi lekcję 12-taktowego bluesa i podstawowych progresji akordów I-IV-V, w tym lekcję gry na gitarze utworu [Little Richarda] „Slippin’ And A-Slidin’”. Teraz musiałam nauczyć się słyszeć te struktury melodyczne w nowym stylu kakofonii Davida. Ta półgodzinna lekcja była jedyną, jaką miałam: wszystko inne pochodziło z obserwacji i słuchania podczas prób i w klubach”. Zespół zmienił nazwę na Talking Heads i zaczął regularnie grać w nowo powstałym klubie CBGB, razem z takimi wykonawcami jak Blondie, Ramones, Television i Patti Smith. W 1976 roku czwartym członkiem Talking Heads został Jerry Harrison. Zespol podpisał kontrakt z Sire Records, a W 1977 roku wydał swój debiutancki album, Talking Heads: 77. W tym samym roku Weymouth i Frantz pobrali się. Po wydaniu ciągu trzech kolejnych albumów (More Songs About Buildings and Food z 1978 roku, Fear of Music z 1979 roku i Remain in Light z 1980 roku) oraz kilku przebojów („Psycho Killer”, „Take Me to the River”, „Life During Wartime”, „Once in a Lifetime”), Talking Heads stali się jednym z czołowych zespołów new wave na świecie.
Tom Tom Club, Talking Heads mały|left|Chris Franz i Tina Weymouth (2023) W 1981 roku Byrne i Harrison odeszli, by zająć się solowymi projektami, a Weymouth zaproponowała Frantzowi utworzenie własnego projektu, Tom Tom Club, który zadebiutował albumem o tym samym tytule, przynosząc obojgu pierwszą złotą płytę. Rok później Talking Heads reaktywował się, wydając w kolejnych latach najlepiej sprzedające się albumy w swojej karierze. Frantz i Weymouth w tym czasie wydawali albumy jako Tom Tom Club, ale żaden z nich nie odniósł tak dużego sukcesu komercyjnego jak ich debiut. W 1991 roku z powodu nieporozumień co do kierunku artystycznego Talking Heads ponownie się rozpadł. Poza działalnością w Tom Tom Club Weymouth i Frantz wyprodukowali dwa albumy zespołu Ziggy Marley and the Melody Makers, z których pierwszy zdobył w 1988 roku nagrodę Grammy dla najlepszego albumu reggae. W II połowie lat 90. Weymouth, Frantz i Harrison podjęli próbę ponownej reaktywacji Talking Heads, ale przy braku zgody ze strony Byrne’a na używanie tej nazwy i po wytoczonym przez niego procesie sądowym ostatecznie przyjęli nazwę The Heads wydając jedyny album, No Talking Just Head z 1996 roku. W 2000 roku Weymouth i Frantz wydali pod szyldem Tom Tom Club album The Good, The Bad and the Funky. Wszyscy czterej byli członkowie Talking Heads spotkali się ponownie w 2002 roku z okazji wprowadzenia ich do Rock & Roll Hall of Fame.
Sprzęt gitary basowe: Fender Mustang Bass, Hofner (Höfner) 500/2 Club, Fender Musicmaster Bass, Fender Jazz Bass, Fender Jazz Bass, Fender Precision Bass, Fender Swinger Electric Guitar, Gibson Les Paul Triumph Bass, Steinberger XL-2 wzmacniacz basowy Gallien-Krueger 400B syntezatory: Sequential Circuits Prophet-5, Moog Rogue.
Wyróżnienia W 2018 roku została wprowadzona do Connecticut Women’s Hall of Fame. W 2025 roku znalazła się na 29. miejscu listy „50 największych basistów wszech czasów” magazynu Rolling Stone.
Życie prywatne Tina Weymouth i Chris Frantz mają dwóch synów. W marcu 2022 roku przeżyli poważny wypadek samochodowy po zderzeniu z pijanym kierowcą, ale udało im się wyjść z niego bez trwałych obrażeń.
W 2020 roku Frantz opublikował autobiograficzną książkę, Remain In Love, której tytuł nawiązywał do tytułu albumu Talking Heads.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Amerykańscy basiści Kategoria:Członkowie Talking Heads Kategoria:Urodzeni w 1950 Kategoria:Ludzie urodzeni w Coronado (Kalifornia)