Nikołaj Władimirowicz Radkiewicz (ur. ok. 1888, zm. jesień 1916) – rosyjski seryjny morderca, zwany „Wadimem Krwiopijcą”. Między czerwcem a wrześniem 1909 r. zamordował 3 kobiety.
Życiorys Dokładne miejsce i data urodzenia Radkiewicza nie są znane. W wieku 14 lat został skuszony przez „rozpustną kobietę”, która miała około 30 lat. Po pewnym czasie porzuciła młodzieńca, ale zdążyła zarazić go kiłą. Dowiedziawszy się o tym, Radkiewicz wpadł we wściekłość i próbował zabić swoją byłą ukochaną, ale mu się to nie udało, ponieważ nowy kochanek kobiety powstrzymał go. Po tym incydencie, Radkiewicz został wydalony z Korpusu Kadetów.
Radkiewicz uznał, że powołaniem jego całego życia jest oczyszczenie świata z zepsutych kobiet. Dopuścił się swojego pierwszego morderstwa w czerwcu 1909 roku, zabijając 20-letnią prostytutkę Annę Blumentrost. W sumie Radkiewicz zadał jej 12 ran kłutych w twarz, szyję i ramiona, a następnie wrzucił ciało do Newy. 1 lipca ciało zostało odnalezione i zidentyfikowane. W Petersburgu prostytutki wpadły w panikę, a policja rozpoczęła intensywne poszukiwania mordercy.
14 lipca 1909 roku Radkiewicz spotkał się na placu Wosstanija z prostytutką Jekatieriną Gerus. Przyprowadził ją do hotelu „Dunaj”, który wówczas znajdował się przy Prospekcie Ligowskiego, i zarezerwował pokój numer 9 na 3. piętrze. W nocy Radkiewicz dźgnął Gerus co najmniej 20 razy nożem, a następnie udusił. Następnego dnia o 8 rano Radkiewicz opuścił pokój, nakazując boyowi hotelowemu, aby obudził ją za godzinę. Boy hotelowy wkrótce odkrył ciało Gerus. Śledczy doszli do wniosku, że oba morderstwa zostały popełnione przez jednego przestępcę. 24 lipca Radkiewicz zaatakował służącą Zinaidę Lewin. Z okrzykiem „Śmierć pięknościom!” zaczął ją kaleczyć nożem, ale przestraszył się przypadkowych przechodniów i uciekł, nie dokończywszy tego, co zaczął. Następnego dnia Radkiewicz dokonał kolejnego nieudanego ataku na prostytutkę na ulicy Kołomienskiej. Większość jego znajomych przedstawiała Radkiewicza jako Wadima Krwiopijce, od którego później otrzymał przydomek, i być może dlatego nie udało się go złapać na wczesnym etapie. Śledztwo w sprawie Radkiewicza osobiście prowadził szef petersburskiej policji śledczej Władimir Filippow. Radkiewicz popełnił swoje ostatnie morderstwo 19 września 1909 roku. Tego dnia, według scenariusza z 14 lipca, zwabił prostytutkę Marię Budocnikową do hotelu „Kiao”, gdzie zadał jej 35 ran kłutych, okradł ją, a następnie zostawił notatkę na łóżku:
Pieniądze pobiera się za trud wysłania na tamten świat i dlatego, że nie są one potrzebne zmarłym. Mordercą tej kobiety i E. Gerusa w hotelu „Dunaj” jest Wadim Krwiopijca…
Lecz boy hotelowy był czujny i widząc ciało Budocnikowej przez dziurkę od klucza, wydał z siebie cichy dźwięk. Radkiewicz próbował stawić opór boyowi hotelowemu, uderzając go nożem, ale pracownicy hotelu przybyli na czas, aby go zatrzymać. Aresztowanie i proces Początkowo Radkiewicz został umieszczony w szpitalu psychiatrycznym św. Mikołaja Cudotwórcy, który znajdował się nad brzegiem rzeki Priażchy. Opinie psychiatrów były podzielone: według jednych był sadystą, w pełni odpowiedzialnym za swoje czyny, a według innych — degeneratem z wrodzonymi defektami, zniewolonym fałszywym poczuciem sprawiedliwości. 10 marca 1912 r. odbył się proces z udziałem ławy przysięgłych, który skazał Nikołaja Radkiewicza na osiem lat katorgi. Jesienią 1916 r. został zamordowany przez współwięźniów podczas odbywania kary. Przypisy
Kategoria:Rosyjscy seryjni mordercy Kategoria:Urodzeni w 1888 Kategoria:Zmarli w 1916