Franz Graf von Thun und Hohenstein (ur. 27 lipca 1826 w Cholticach, zm. 30 lipca 1888 w Schwaz) – oficer Armii Cesarstwa Austriackiego i Armii Austro-Węgier w stopniu feldzeugmeistra, dowódca Austriackiego Korpusu Ochotniczego w Meksyku podczas francuskiej interwencji w tym kraju oraz komendant 14. Korpusu w Innsbrucku.
Życiorys W 1844 roku wstąpił do 28. Pułku Piechoty. W 1848 roku, już w stopniu podporucznika (niem. Leutnant) brał udział w wojnie austriacko-piemonckiej i dostał się do włoskiej niewoli pod Mediolanem. Po wymianie jeńców powrócił do służby wojskowej i uczestniczył w tłumieniu rozruchów w Wiedniu. W 1849 roku walczył w bitwie pod Novarrą i pod Mortarą. W tym samym roku awansował na kapitana (niem. Hauptmann). Od 1851 roku był adiutantem feldmarszałka Josepha Radetzky’ego, a po jego śmierci w 1858 roku, jako major, został przydzielony do 49. Pułku Piechoty. W trakcie wojny francusko-austriackiej walczył pod Montebello, pod Magentą i pod Solferino. Po zakończeniu konfliktu został awansowany na stopień pułkownika (niem. Oberst) i objął dowództwo nad 9. Pułkiem Piechoty.
W 1864 roku został dowódcą Austriackiego Korpusu Ochotniczego, na którego czele uczestniczył we francuskiej interwencji w Meksyku. Z powodu sporu z naczelnym dowódcą francuskim gen. François Achille Bazaine zrezygnował ze stanowiska i powrócił do Wiednia w 1866 roku. W 1867 roku otrzymał awans na stopień generała majora (niem. Generalmajor) i stanął na czele brygady wchodzącej w skład 13. Dywizji Piechoty w Budapeszcie. W następnych latach dowodził 2. Brygadą w 8. Dywizji Piechoty w Innsbrucku oraz 25. Dywizją Piechoty w Wiedniu.
W 1873 roku otrzymał awans na marszałka polnego porucznika (niem. Feldmarschalleutnant), a rok później został dowódcą 7. Dywizji Piechoty Innsbrucku oraz komendantem wojskowym i obrony narodowej Tyrolu i Vorarlbergu. W 1882 roku otrzymał stopień generała artylerii (niem. Feldzeugmeister). W wyniku reformy z 1883 roku zajmowane przez niego stanowisko zostało przekształcone w dowództwo 14. Korpusu w Innsbrucku. W 1884 roku został urlopowany, a w 1887 roku przeszedł w stan spoczynku.
Odznaczenia Odznaczenia Grafa von Thun und Hohenstein to między innymi: Kawaler Orderu Korony Żelaznej I klasy Kawaler Orderu Korony Żelaznej II klasy z dekoracją wojenną Kawaler Orderu Leopolda z dekoracją wojenną Krzyż Zasługi Wojskowej z dekoracją wojenną Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie) Krzyż Wielki Orderu Guadalupe (Meksyk) Brązowy Medal Zasługi Wojskowej (Meksyk) Order Orła Czerwonego I klasy (Prusy) Kawaler Orderu Świętego Józefa (Toskania) Kawaler Orderu Piusa IX (Państwo Kościelne) Krzyż Wielki Orderu Świętych Maurycego i Łazarza (Włochy) Krzyż Wielki Orderu Korony Włoch (Włochy) Wielki Komandor Orderu Zasługi Świętego Michała (Bawaria) Komandor I klasy Orderu Alberta (Saksonia) Krzyż Wielki Orderu Fryderyka (Wirtembergia) Wielki Komandor Orderu Korony Wendyjskiej (Meklemburgia) Kawaler Orderu Zasługi Filipa Wspaniałomyślnego (Hesja) Order Lwa i Słońca (Persja)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Generałowie artylerii cesarskiej i królewskiej Armii Kategoria:Odznaczeni Orderem Korony Żelaznej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Zasługi Wojskowej Kategoria:Odznaczeni Orderem Leopolda (Austria) Kategoria:Odznaczeni Orderem Piusa IX Kategoria:Odznaczeni Orderem Guadalupe Kategoria:Odznaczeni Orderem Orła Czerwonego Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętej Anny Kategoria:Odznaczeni Orderem Zasługi Filipa Wspaniałomyślnego Kategoria:Odznaczeni Orderem Korony Włoch Kategoria:Urodzeni w 1826 Kategoria:Zmarli w 1888