Antoni Pawluć (ur. 7 sierpnia 1883 w Bohaterowie, zm. 4–7 kwietnia 1940 w Katyniu) – major broni pancernych inżynier Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Wincentego i Józefy z Okuliczów, urodzony 7 sierpnia 1883 w majątku Bohaterowo, w ówczesnej guberni mińskiej, tu urodzony 25 czerwca 1883.. W latach 1893–1903 uczęszczał do gimnazjum w Mińsku, a następnie w Lipawie i Kijowie, gdzie zdał egzamin dojrzałości. Później ukończył studia na Wydziale Budowlanym Kijowskiego Instytutu Politechnicznego i otrzymał dyplom inżyniera.
W 1912 został powołany do armii rosyjskiej. W sierpniu 1914, w stopniu chorążego, został zmobilizowany do 128 starooskolskiego pułku piechoty. W jego szeregach walczył podczas I wojny światowej. Dowodził kompanią i pełnił funkcję szefa służby łączności pułku. W 1915 awansował na podporucznika i porucznika. W lutym 1916 został przeniesiony do 1 zapasowego batalionu kolejowego (ros. 1-й запасной железнодорожный батальон) w Kijowie na stanowisko dowódcy kompanii. W listopadzie 1918 został zdemobilizowany.
Później pełnił służbę w Siłach Zbrojnych Południowej Rosji. 25 marca 1920 został ewakuowany z Noworosyjska na statku „Bürgermeister Schröder”.
W czerwcu 1920 jako ochotnik wstąpił do Wojska Polskiego. W 1921 pełnił służbę w Wojskowym Kierownictwie Budowy Kolei Puck–Hel, a jego oddziałem macierzystym był 2 pułk wojsk kolejowych. Następnie został przydzielony do Centralnego Zarządu Parków i Warsztatów Wojsk Kolejowych w Krakowie, a później do Departamentu VI Technicznego Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisko referenta. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 5. lokatą w korpusie oficerów kolejowych. W listopadzie 1922 został przydzielony do macierzystego pułku w Jabłonnie na stanowisko pełniacego obowiązki dowódcy kompanii specjalnej. Z końcem 1923 został ponownie przydzielony do Departamentu VI MSWojsk. na stanowisko kierownika referatu. 31 marca 1924 prezydent RP nadał mu stopień majora ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1923 i 3. lokatą w korpusie oficerów kolejowych. W listopadzie 1927 został przydzielony z Departamentu Inżynierii Ministerstwa Spraw Wojskowych do Instytutu Badań Inżynieryjnych przy tym departamencie na stanowisko kierownika Biura Konstrukcyjnego Broni Pancernych. W kwietniu 1928 został przeniesiony do 2 pułku saperów kolejowych w Jabłonnie na stanowisko dowódcy I batalionu. Z dniem 4 grudnia 1928 został przeniesiony do korpusu oficerów inżynierii i saperów w stopniu majora ze starszeństwem z 1 lipca 1923 i 12,75 lokatą i pozostawieniem na zajmowanym stanowisku. Z dniem 31 sierpnia 1929 został przeniesiony w stan spoczynku.
16 września 1929 został zatrudniony w Wydziale Technicznym Zarządu miasta stołecznego Warszawy na stanowisku pełniącego obowiązki okręgowego inspektora budowlanego Urzędu Inspekcyjno-Budowlanego. W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”. Mieszkał w Warszawie przy ul. Mścisławskiej 13. Był członkiem Stowarzyszenia Żoliborzan.
We wrześniu 1939 został zmobilizowany i przydzielony do parku stałego broni pancernych. W nieznanych okolicznościach, po agresji ZSRR na Polskę (17 września 1939), dostał się do sowieckiej niewoli i został osadzony w obozie w Kozielsku. Między 3 a 5 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego (lista z 2 kwietnia 1940). Między 4 a 7 kwietnia 1940 zamordowany w Katyniu i tam pogrzebany. Od 28 lipca 2000 spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu.
Był żonaty z Zofią (1896–1944), córką Franciszka Budkowskiego i Marii z domu Nyko.
5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień podpułkownikaDecyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.
Ordery i odznaczenia Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości rosyjskie Oręż Św. Jerzego – 7 lutego 1916 Order Świętego Stanisława 2 stopnia z mieczami – 25 września 1915 Order Świętej Anny 3 stopnia z mieczami i kokardą – 17 czerwca 1915 Order Świętego Stanisława 3 stopnia z mieczami i kokardą – 16 lipca 1915 Order Świętej Anny 4 stopnia z napisem na szabli „Za odwagę” – 4 stycznia 1915
Zobacz też jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku) obozy NKWD dla jeńców polskich ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Katyniu
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Majorowie broni pancernych II Rzeczypospolitej Kategoria:Majorowie saperów II Rzeczypospolitej Kategoria:Majorowie wojsk kolejowych II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Oficerowie 2 Batalionu Mostów Kolejowych Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego zamordowani w Katyniu Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętej Anny Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Polacy w wojnie domowej w Rosji (biali) Kategoria:Polacy – oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Imperium Rosyjskiego w I wojnie światowej Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1883 Kategoria:Wojskowi związani z Warszawą Kategoria:Zmarli w 1940