Bazylika Notre-Dame-du-Cap (fr. Basilique Notre-Dame-du-Cap) – rzymskokatolicka świątynia znajdująca się w kanadyjskim mieście Trois-Rivières, w dzielnicy Cap-de-la-Madeleine. Jest częścią kompleksu sanktuarium maryjnego.

Historia Pierwsza drewniana kaplica w tym miejscu powstała w 1659 roku. W 1720 na jej miejscu wzniesiono nową, kamienną budowlę.

Początki kultu maryjnego w Cap-de-la-Madeleine związane są z rozpoczęciem budowy nowego kościoła parafialnego w latach 70. XIX wieku. Miał on zastąpić poprzednią świątynię, która była zbyt mała, by pomieścić wszystkich wiernych. Na południowym brzegu Rzeki Świętego Wawrzyńca zebrano kamień pod budowę i liczono, że zimą 1878–1879 uda się go przetransportować na drugi brzeg dzięki jej oblodzeniu. Zima była jednak na tyle łagodna, że nie było to możliwe. Gdy odpowiedni lód nie pojawił się do marca 1879, ks. Luc Désilets obiecał w modlitwie poświęcenie Matce Bożej starego kościoła, jeżeli uda się przetransportować materiały budowlane. 16 marca na rzece utworzył się długi na około dwa kilometry most lodowy, który umożliwił transportowanie kamienia od 19 do 25 marca 1879.

Nowy kościół św. Marii Magdaleny poświęcił w październiku 1880 roku bp , a staremu 22 czerwca 1888 nadano wezwanie Najświętszej Maryi Panny i uczyniono go sanktuarium maryjnym. Tego samego dnia, w godzinach wieczornych, zgromadzonych w kościele dwóch duchownych oraz osoba świecka miało być świadkami otworzenia oczu przez figurę Matki Bożej, która miała patrzeć przed siebie od 5 do 10 minut, co uczyniło kościół celem pielgrzymek.

W 1902 opiekę nad sanktuarium przejęli ojcowie oblaci, a w 1904 figurę koronowano w imieniu papieża Piusa X. W 1947 roku posąg rozpoczął podróż po Kanadzie, a jej kulminacją była ponowna koronacja w 1954 roku.

Zbiórkę funduszy pod budowę nowego kościoła rozpoczęto w 1937 roku. Prace budowlane rozpoczęto w 1955 roku wg projektu i ukończono w roku 1964. 15 sierpnia 1964 papież Paweł VI wyniósł go do godności bazyliki mniejszej. 10 września 1984 świątynię odwiedził papież Jan Paweł II. W 1988 roku franciszkanin Fryderyk Jansoone, jeden ze świadków cudu z 1888 roku, został beatyfikowany. W 2017 roku kompleks sanktuarium został wpisany na listę dziedzictwa narodowego.

Architektura i wyposażenie Bazylika została wzniesiona na planie centralnym, może pomieścić 1660 osób. Całkowita długość kościoła wynosi 79 m, a szerokość – 60 m. Wewnętrzna wysokość kopuły to 38 m, a zewnętrzna, do wieńczącego ją krzyża, wynosi 78,5 m. Fasadę zdobi kopia cudownej figury Matki Bożej o wysokości 7,3 m. Inna kopia posągu znajduje się w prezbiterium kościoła. Autorem witraży jest holenderski misjonarz Jan Tillemans. Organy główne składają się z 5315 piszczałek zgrupowanych w 75 głosów, wykonało je w 1964 roku przedsiębiorstwo , a w 1990 roku wyremontowano je. Organy w prezbiterium pochodzą z 1961 roku, składają się z 1011 piszczałek zgrupowanych w 15 głosów. 12-głosowe organy w krypcie wybudowało w 1959 roku przedsiębiorstwo Rieger Orgelbau.

Galeria

Przypisy

Bazylika Kategoria:Zabytkowe kościoły w Kanadzie Kategoria:Bazyliki w Kanadzie Kategoria:Sanktuaria maryjne