Klasztor Indersdorf (niem. Kloster Indersdorf) – dawny klasztor kanoników regularnych św. Augustyna, a następnie salezjanek i szarytek znajdujący się w bawarskim mieście Markt Indersdorf.
Historia Klasztor założył w 1120 roku graf Otto von Scheyern, wcześniej w tym miejscu stała kaplica pw. św. Mikołaja. W 1126 osiedlili się tu pierwsi kanonicy sprowadzeni z , a dwa lata później abp konsekrował pierwszy kościół klasztorny pw. Najświętszej Maryi Panny i śś. Piotra i Pawła. W 1130 roku Otto von Indersdorf przekazał kanonikom swój majątek, dając impuls do rozwoju gospodarczego klasztoru.
Kompleks spłonął w 1249 roku, podczas odbudowy powstała romańska, trójnawowa bazylika bez transeptu. Pierwszy rozkwit placówki miał miejsce w XIV wieku, prepozyt Konrad II był doradcą cesarza Ludwika IV Bawarskiego. W 1412, podczas kryzysu między kanonikami, doszło tu do morderstwa. W XV wiek przyniósł jednak kolejny okres potęgi klasztoru. Tutejsi kanonicy współodpowiedzialni byli za powstanie ruchu reformatorskiego Raudnitz-Indersdorf, który opanował 24 bawarskie klasztory. W 1432 roku kolegiatę przebudowano i rozbudowano w stylu gotyckim, wówczas powstała m.in. druga wieża kościelna.
Klasztor został splądrowany podczas wojny trzynastoletniej, poniesiono również straty gospodarcze i demograficzne. Za kadencji Georga I Malla przebudowano prezbiterium oraz dobudowano kaplicę św. Anny i zakrystię. Jego następca, Dominikus Vent, rozebrał jedno ze skrzydeł klasztornych i wzniósł na jego miejscu nowe, barokowe. Cały kompleks przebudowano w stylu rokokowym za czasów prepozyta Gelasiusa Morharta (kadencja 1748–1768). Działali tu tacy artyści, jak Matthäus Günther, i Franz Xaver Feuchtmayer.
Pod koniec XVIII wieku klasztor zubożał z powodu złego zarządzania finansami i popadł w długi. Sytuacja ta była pretekstem do rozwiązania klasztoru przez księcia elektora Karola IV Teodora, który w 1783 roku zlikwidował go z przyczyn politycznych. Majątek został przejęty przez kapitułę działającą przy kościele Najświętszej Marii Panny w Monachium. W 1784 do zabudowań klasztornych wprowadziły się monachijskie salezjanki, które w 1831 roku przeniosły się do Dietramszell. W 1856 osiedliły się tu siostry szarytki, które założyły tu dom opieki dla dzieci biednych i osieroconych.
W 1938 roku zakonnice opuściły kompleks z powodu polityki nazistowskiej. W latach 1945–1948 działał tu ośrodek dla osieroconych dzieci-przesiedleńców, który prowadziły siostry szarytki. W 1948 roku zakonnice wróciły do klasztoru, a rok później przejęły go od władz Bawarii. Założono tu uczelnię Realschule Vinzenz von Paul. W 1987 obiekt zakupiła archidiecezja Monachium i Freising, a w 1995 roku siostry opuściły obiekt. W 2014 roku otwarto tu Muzeum Kanoników Augustiańskich, które rok później nagrodzono .
W 1988 roku za barokowym prospektem organowym z 1755 roku zainstalowano 33-głosowe organy, wykonane przez .
Galeria
Przypisy
Klasztor Kategoria:Klasztory katolickie w Niemczech Kategoria:Byłe klasztory w Bawarii Kategoria:Architektura rokokowa w Niemczech