Alessandro Cortini (ur. 24 maja 1976 w Bolonii) – włoski muzyk, znany jako członek Nine Inch Nails, How to Destroy Angels i Modwheelmood. Współpracował między innymi z zespołem Ladytron, Jovanottim, Pusciferem, realizował też solowe projekty pod pseudonimami SONOIO (lub sonoio) i blindoldfreak oraz pod własnym nazwiskiem. W swojej twórczości używa syntezatorów, w tym zbudowanego przez siebie (we współpracy z firmą Make Noise) modelu Strega.
Jako pierwszy Włoch został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame (2020, jako członek Nine Inch Nails).
Życiorys i twórczość Początki Alessandro Cortini urodził się 24 maja 1976 roku w Bolonii, a wychowywał w Forlì. Dorastał w środowisku wypełnionym muzyką. Matka słuchała płyt, ojciec grał na gitarze, a dziadek był miłośnikiem muzyki klasycznej. Pod wpływem ojca zainteresował się grą na gitarze. Instrument ten pozostał głównym przedmiotem jego zainteresowań, dopóki nie rozpoczął studiów w Musicians Institute w Los Angeles. Tam zainteresował się syntezatorami dostrzegając w nich większe możliwości twórcze.
W tajniki syntezatorów i samplerów wprowadził go przyjaciel, Franco Naddei.
Kariera artystyczna W 1998 roku uczestniczył jako gitarzysta w nagrywaniu albumu Tanity Tikaram The Cappuccino Songs.
Pod koniec lat 90. założył zespół elektroniczny modwheelmood. Po ukończeniu studiów w latach 2001–2002 udzielał się jako gitarzysta koncertowy zespołu The Mayfield Four. W 2005 roku dołączył do zespołu Nine Inch Nails podczas jego tras koncertowych: Live: With Teeth (2005), Performance (2007 i Lights in the Sky Over North/South America (2008). Pod koniec 2008 roku opuścił zespół, aby pracować nad swoimi solowymi projektami: blindoldfreak i Sonoio. Rezultatem pierwszego projektu było pięć EP-ek: ? (2003), Enemies & Immigrants (2006) i trzyczęściowy Pearls to Pigs, wydany w 2007 i 2008 roku, a potem jako łączna kompilacja w 2009 roku. Pod szyldem Sonoio wydał albumy Blue (2010) i Red (2011). W międzyczasie, w 2009 roku odbył krótką trasę koncertową z angielskim zespołem rockowym Muse jako tymczasowy zastępca basisty zespołu, Morgana Nichollsa. Był także producentem albumów Velocifero i Gravity the Seducer zespołu Ladytron. W 2010 roku dołączył do składu koncertowego zespołu How to Destroy Angels.
W lutym 2013 roku Trent Reznor ogłosił, że odbudowuje Nine Inch Nails w niemal nowym składzie, z basistą Erikiem Averym, gitarzystą Adrianem Belewem, klawiszowcem Joshem Eustisem, perkusistą Ilanem Rubinem i byłym członkiem, Alessandro Cortinim jako klawiszowcem. W tym samym roku Cortini rozpoczął wydawanie serii albumów sygnowanych własnym nazwiskiem, prezentując na nich swoje umiejętności w zakresie syntezatorów analogowych i modularnych. W 2014 roku zadebiutował w wytwórni Hospital Productions, wydając album Sonno, do realizacji którego wykorzystał tylko jeden instrument, monofoniczny syntezator/sekwencer Roland MC-202. Do nagrania wydanego przez tę wytwórnię rok później albumu Risveglio dodał drugi instrument, Roland TB-303. Oba te syntezatory były intensywnie wykorzystywane w muzyce tanecznej w latach 80. i 90., zwłaszcza TB-303, tworzący niepowtarzalny, zgrzytliwy dźwięk basu, który zdefiniował brzmienie acid house.
Obok późniejszych, solowych albumów, takich jak Volume Massimo (2019) i Scuro Chiaro (2021) wydał albumy będące owocem jego współpracy z Merzbow, Lawrence’em Englishem i Danielem Averym.
Kiedy w 2020 roku zespół Nine Inch Nails został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame w Cleveland, Cortini, jako członek zespołu, został pierwszym Włochem, który został tam wprowadzony.
W 2021 roku zbudował we współpracy z firmą Make Noise syntezator, który nazwał Strega. Wykorzystał go nagrywając album Scuro Chiaro.
W październiku 2024 roku wydał nakładem wytwórni Mute Records album Nati Infiniti, który pierwotnie zadebiutował jako instalacja audio, zamówiona przez organizatorów festiwalu Sónar Lisboa w 2022 roku, przebiegająca przez cztery piętra Fábrica da Moagem, nieużywanego młyna zbożowego, należącego do Museu de Lisboa. Na podstawie instalacji powstał 40-minutowy utwór, zmiksowany i zmasterowany przez Martę Salogni. Audiowizualne wykonanie Nati Infiniti zostało zaprezentowane na berlińskim festiwalu Atonal, a następnie w serii improwizowanych koncertów na żywo w Ameryce Północnej i Europie.
21 stycznia 2025 roku zapowiedział swój udział w 14. edycji Rewire Festival – festiwalu muzyki elektronicznej w Hadze, organizowanym w dniach 3–6 kwietnia.
Charakterystyka twórczości Cortini dzięki swoim umiejętnościom prezentowanym w solowe nagraniach realizowanych na syntezatorach modularnych sprawił, że instrumenty te wydają się atrakcyjne i przystępne. Kompozycje Cortiniego są stonowane, oszczędne i powtarzalne, ale też melodyjne – wykorzystują ostre, cykliczne melodie, które czasami przypominają partytury filmowe Johna Carpentera z wczesnych lat 80. lub twórczość Boards of Canada.
Dyskografia Albumy solowe Alessandro Cortini Na podstawie strony artysty w AllMusic: Forse 1 (2013) Forse 2 (2013) Sonno (2014) Forse 3 (2015) Risveglio (2015) Alessandro Cortini & Merzbow (2017) Immediate Horizon (2017) Volume Massimo (2019) Illusion of Time (2020) Tom Clancy's Ghost Recon Breakpoint Scuro Chiaro (2021) Emosfere (2024) Nati Infiniti (2024)
Blindoldfreak Na podstawie strony artysty w Discogs: Modular Brain (2009)
Sonoio Na podstawie strony artysty w Discogs: Blue (2010) Non – Blue (2010) Sonoio Blue Demos (2011) Red (2011) Sonoio Red Demos (2011) Non Red (2011) Fine (2018)
Współpraca z innymi wykonawcami Modwheelmood Na podstawie strony zespołu w Discogs: Things Will Change (2007) Pearls To Pigs (2009)
Nine Inch Nails Na podstawie strony artysty w AllMusic: Only (2005) Ghosts I–IV (2008) The Slip (2008) Hesitation Marks (2013)
Pozostali Na podstawie strony artysty w AllMusic: The Cappuccino Songs (1998, z Tanitą Tikaram V is for Vagina (2007, z Pusciferem) Safari (2008, z Jovanottim) Velocifero (2008, z Ladytronem) Bionic (2010, z Christiną Aguilerą) Best of 00-10 (2011, z Ladytronem) Birdy (2011, z Birdy) Conditions of My Parole (2011, z Pusciferem) Gravity the Seducer (2011, z Ladytronem) Hurry Up, We're Dreaming (2011, z M83) The 2nd Law (2012, z Muse) Big Black Delta (2013, z Big Black Delta) Crystal World, 2013, z Marnie) The Future's Void (2014, z EMA) The Apache Relay (2014, z The Apache Relay) Drones (2015, z Muse) Sparked: Modular Remix Project (2016, z Wranglerem) Alessandro Cortini & Merzbow (2017, z Merzbow) Immediate Horizon (2018, z Lawrence’em Englishem) Tropic Thunder [Original Motion Picture Score] (2008 z Theodore’em Shapiro) Northern Lights [BT Remix] (2018, z Death Cab for Cutie) Enter Exit (2020, z Danielem Averym) Illusion of Time (2020, z Danielem Averym) Tom Clancy's Ghost Recon Breakpoint (2020, z Norm Block i Alainem Johannesem) Baresi (2021, z Danielem Averym) Existential Reckoning: Re-Wired (2023, z Pusciferem)
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Włoscy twórcy i wykonawcy muzyki elektronicznej Kategoria:Włoscy kompozytorzy Kategoria:Ludzie urodzeni w Bolonii Kategoria:Urodzeni w 1976