Wacław Hieronim Sierakowski herbu OgończykHerbarz polski Kaspra Niesieckiego S.J., t. I, Lipsk 1846, s. 30., (ur. 1699 lub 1700 w Rabie Wyżnej, zm. 25 października 1780 rokuKrzysztof R. Prokop, Wiadomości do biografii biskupów oraz opatów i ksień z ziem Rzeczypospolitej Obojga Narodów z osiemnastowiecznej prasy warszawskiej doby saskiej i stanisławowskiej (1729-1795), w: Archiwa, Biblioteki I Muzea Kościelne, t. 86, 2006, s. 318. w Obroszynie) – biskup kamieniecki (1739–1742), przemyski (1742–1760), następnie arcybiskup lwowski (1760–1780), konfederat barski, kawaler Orderu Orła Białego.
Życiorys Pochodzenie Urodzony w Rabie Wyżnej na Podhalu jako syn Jana Sierakowskiego (stolnika zakroczymskiego, starosty mszańskiego i olszowskiego) oraz kasztelanki inowrocławskiej Marianny z Ruszkowskich herbu PobógKronika Parafii Raba Wyżna T. I, 1835 – 1993, oprac. M. Pietrzak. Kraków – Raba Wyżna, 2011, s. 238-240; E. Burda: Sierakowski Wacław Hieronim z Bogusławic h. Ogończyk (1799-1780). [W:] Polski Słownik Biograficzny. T. XXXVII. Warszawa-Kraków, 1996–1997, s. 306-317..
Edukacja i posługa duchowna Uczęszczał do Szkół Nowodworskich w Krakowie oraz na Wydział Teologiczny Akademii Krakowskiej. Studia kontynuował także w kolegium w Łowiczu i w Rzymie, gdzie uzyskał stopień doktora obojga praw (łac. Iuris Utriusque Doctor). Święcenia kapłańskie otrzymał w 1726 r. w Krakowie z rąk bpa Konstantego Felicjana Szaniawskiego. 4 maja 1738 został w Kielcach konsekrowany na biskupa przez kard. Jana Aleksandra Lipskiego. Został biskupem tytularnym Cestrus i koadiutorem inflanckim, w 1738 biskupem inflanckim, 16 listopada 1739 kamienieckimHierarchia Catholica medii et recentioris aevi, t. VI, Patavii 1958, s. 142. , 25 maja 1742 przemyskimHierarchia Catholica medii et recentioris aevi, t. VI, Patavii 1958, s. 348. , 21 lipca 1760 arcybiskupem lwowskimHierarchia Catholica medii et recentioris aevi, t. VI, Patavii 1958, s. 259. . Napisał kilka dzieł o treści religijnej.
Dnia 8 września 1752 dokonał koronacji cudownego obrazu Matki Bożej Pocieszenia w Leżajsku koronami papieża. 8 września 1755 koronował cudowną figurę Matki Bożej Bolesnej w Jarosławiu koronami papieża, w maju 1776 – cudowny obraz Matki Bożej Łaskawej we Lwowie. Dokonał gruntownej przebudowy i renowacji katedry łacińskiej (m.in. gotycki, ceglany gmach został wówczas otynkowany).
Działalność polityczna Pobożny i ofiarny na cele kościelne, na sejmach występował jako zwolennik reformy skarbowo-wojskowej. W 1764 roku był elektorem Stanisława Augusta Poniatowskiego z województwa ruskiegoAkt elekcyi Roku Tysiąć Siedemset Sześćdziesiątego Czwartego, Miesiąca Sierpnia, Dnia dwudziestego siódmego, s. 69., jako deputat od Rzeczypospolitej podpisał jego pacta conventaAkt elekcyi Roku Tysiąć Siedemset Sześćdziesiątego Czwartego, Miesiąca Sierpnia, Dnia dwudziestego siódmego, s. 19.. W 1764 roku został wyznaczony senatorem rezydentemVolumina Legum, t. VII, Petersburg 1860, s. 169..
Należał do twórców i zwolenników wśród biskupów konfederacji barskiej. Zwalczał prądy oświecenia. Za lojalność wobec Austrii 16 czerwca 1775 roku otrzymał tytuł hrabiowski z członkami rodzinyElżbieta Burda. Sierakowski Wacław Hieronim z Bogusławic Jan Andrzej h. Ogończyk (1700—1780) [w] Polski Słownik Biograficzny, Warszawa – Kraków: Polska Akademja Nauk, 1996, t. XXXVII/2, zeszyt 153, s. 311..
W czasie kasaty józefińskiej przeprowadzanej w zaborze austriackim nie godził się na decydowanie przez władze świeckie w sprawach kościelnych. Wierząc w dobrą wolę cesarzowej Marii Teresy, mimo podeszłego wieku interweniował osobiście w Wiedniu w sprawach spornych z lwowskim gubernium. Nie wziął udziału w uroczystym "homagium" składanym przez przedstawicieli wszystkich stanów Galicji nowemu władcy, które miało miejsce 29 grudnia 1773 roku. Nigdy nie złożył wizyty gubernatorowi Antonowi von Pergen uważając, że ten jako młodszy wiekiem i katolik oraz gość powinien pierwszy odwiedzić księcia Kościoła, będącego we Lwowie gospodarzemks. Józef Krętosz, Józefiński proces budowy kościoła państwowego na terenie monarchii habsburskiej w okresie rządów cesarza Józefa II.. Przez władze został nawet, wraz z całą kapitułą katedralną, poddany kilkuletniemu internowaniu w Dunajowie.
Śmierć, testament i pochówek Zmarł w pałacu biskupim w Obroszynie koło Lwowa 25 października 1780. Wykonawcą testamentu uczynił swego siostrzeńca, profesora filozofii i teologii Akademii Lwowskiej, jezuitę Dominika Sendzimira (1728–1782). Był on synem Andrzeja Sendzimira herbu Ostoja i Anny z Sierakowskich Sendzimirowej, którzy w latach 40. XVIII wieku ufundowali drewniany kościół św. Antoniego w Sieniawie. Wacław Hieronim Sierakowski zgodnie z życzeniem został pochowany w Katedrze Łacińskiej pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny we Lwowie, gdzie znajduje się jego nagrobek. Serce zaś spoczęło 15 grudnia 1780 r. w lwowskim Kościele Matki Boskiej Śnieżnej na Przedmieściu Halickim, wcześniej podniesionym przez niego do rangi kolegiaty. Następcą Wacława Hieronima Sierakowskiego na stolicy biskupstwa łacińskiego we Lwowie został Ferdynand Onufry Kicki.
Ordery i odznaczenia Order Orła Białego (1754)Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705–2008, 2008, s. 184. Krzyż Wielki Orderu Świętego Stefana (1775)Józef Krętosz: Archidiecezja lwowska obrządku łacińskiego w okresie józefinizmu, 1772-1815, Księgarnia Św. Jacka, 1996, s. 63
Przypisy
Bibliografia Arcybiskup Wacław Hieronim Sierakowski E. Burda: Sierakowski Wacław Hieronim z Bogusławic h. Ogończyk (1799 – 1780). [w:] Polski Słownik Biograficzny. T. XXXVII. Warszawa–Kraków, 1996–1997, s. 306–317. M. Dzieduszycki: Żywot Wacława Hieronima Sierakowskiego arcybiskupa lwowskiego. Kraków, 1868. A. Falniowska-Gradowska: Wacław Hieronim Sierakowski h. Ogończyk. [w:] Słownik biograficzny historii Polski. T. 2: L – Ż. Wrocław–Warszawa–Kraków, 2005, s. 1380. Hierarchia Catholica medii et recentioris aevi. T. VI. Patavii, 1958. Ilustrowana Encyklopedia Trzaski, Everta i Michalskiego. 1924–1927. Kronika Parafii Raba Wyżna T. I, 1835 – 1993 / oprac. M. Pietrzak. Kraków – Raba Wyżna, 2011. L. Łętowski: Katalog biskupów, prałatów i kanoników krakowskich. Prałaci i kanonicy krakowscy. T. IV. Kraków, 1853, s. 41–44. B. Przybyszewski: Katalog kanoników Krakowskiej Kapituły Katedralnej w XVIII wieku. Kraków, 2009, s. 192–194. W. Sarna: Biskupi przemyscy obrządku łacińskiego, cz. II: 1624 – 1900. Przemyśl, 1910, s. 425–461. Wielka Ilustrowana Encyklopedia Gutenberga. 1934–1939. Wielka encyklopedia powszechna PWN. 1962–1969. F. X. Zachariasiewicz: Vitae Episcoporum Premilsliensium ritus latini […]. Viennae, 1844, s. 159–165.
Linki zewnętrzne Kościół dominikanów we Lwowie // Lwowianin, s. 118. Wacław Hieronim Sierakowski w bibliotece Polona
Kategoria:Absolwenci i studenci Kolegium Nowodworskiego Kategoria:Biskupi kamienieccy Kategoria:Biskupi koadiutorzy i pomocniczy I Rzeczypospolitej Kategoria:Biskupi przemyscy (Kościół rzymskokatolicki) Kategoria:Biskupi lwowscy (Kościół łaciński) Kategoria:Biskupi inflanccy Kategoria:Deputaci do paktów konwentów Stanisława Augusta Poniatowskiego Kategoria:Duchowni katoliccy – szlachta I Rzeczypospolitej Kategoria:Duchowni katoliccy w konfederacji barskiej Kategoria:Elektorzy Stanisława Augusta Poniatowskiego Kategoria:Elektorzy władców Polski (województwo ruskie) Kategoria:Galicyjscy biskupi rzymskokatoliccy Kategoria:Ludzie urodzeni w Rabie Wyżnej Kategoria:Ludzie związani z Łowiczem (I Rzeczpospolita) Kategoria:Ludzie związani ze Lwowem (I Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Orderem Orła Białego (I Rzeczpospolita) Kategoria:Pochowani w bazylice archikatedralnej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny we Lwowie Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętego Stefana Kategoria:Senatorowie duchowni I Rzeczypospolitej Kategoria:Senatorowie rezydenci (Stanisław August Poniatowski) Kategoria:Senatorowie za panowania Augusta III Sasa Kategoria:Senatorowie za panowania Stanisława Augusta Poniatowskiego Wacław Hieronim Kategoria:Urodzeni w 1700 Kategoria:Zmarli w 1780