Witold Borowski, ps. Witek, Witold, Wiktor Brzeziński (ur. 13 czerwca 1913 w Radomiu, zm. 2 czerwca 1945 w Antoninie) – członek Stronnictwa Narodowego i Związku Akademickiego Młodzież Wszechpolska oraz podporucznik Narodowych Sił Zbrojnych i Narodowego Zjednoczenia Wojskowego.
Życiorys W 1932 podjął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. W tym czasie był kierownikiem Sekcji Akademickiej SN i należał do władz Młodzieży Wszechpolskiej. Jesienią 1936 współorganizował akcję blokady Uniwersytetu, zakończonej pacyfikacją uczelni przez specjalne oddziały policji. Z tego powodu został wydalony ze studiów i musiał kończyć je na Uniwersytecie Poznańskim. Następnie został osadzony w obozie w Berezie Kartuskiej. Po wybuchu wojny obronnej w 1939 nie został powołany do służby wojskowej. Dopiero kiedy zgłosił się na ochotnika z własnym motocyklem, został przyjęty. W czasie walk został ranny w nogę. Dostał się do niewoli niemieckiej, ale zbiegł ze stalagu i musiał się ukrywać. Pod koniec 1939 zaangażował się w działalność konspiracyjną w SN. Do 1941 pełnił funkcję członka Zarządu Okręgu SN Radom, a następnie przeszedł do Wydziału Organizacyjnego SN w Warszawie. W tym czasie ukończył też szkołę podchorążych w stopniu podporucznika. W II połowie 1941 został redaktorem pisma młodzieżowego "Wielka Polska". Po scaleniu NOW z AK, był współorganizatorem rozłamu w SN i NOW oraz utworzenia Armii Narodowej i wejścia do NSZ. Został wówczas członkiem Wojennego Zarządu Głównego SN. Jednocześnie dalej był redaktorem "Wielkiej Polski", którą przejęli rozłamowcy. Wkrótce objął funkcję zastępcy szefa Służby Oświatowo-Wychowawczej KG NSZ, a od września 1943 został jej szefem. Po scaleniu NSZ z AK w marcu 1944, pracował w pionie politycznym SN. Podczas powstania warszawskiego przebywał w Milanówku pod Warszawą, gdzie organizował pomoc dla rannych. Po kapitulacji powstańców, był jednym z inicjatorów utworzenia Narodowego Zjednoczenia Wojskowego. Objął funkcję szefa propagandy w KG NZW. W kwietniu 1945 został aresztowany przez UB i osadzony w obozie w Rembertowie. Należał do grupy, która przygotowywała akcję rozbicia obozu od wewnątrz przy pomocy oddziałów partyzanckich. Akcja odbyła się 29 maja 1945. Witold Borowski odzyskał wolność, ale tylko na krótko. Zginął 2 czerwca w trakcie obławy UB i NKWD w Antoninie koło Mińska Mazowieckiego. Został pochowany na cmentarzu w Jakubowie. Żona Witolda Borowskiego, Natalia, w NSZ pełniła funkcję komendanta Pomocniczej Służby Kobiet (PSK) Dzielnicy 1 - Południowej (Mokotów)w Warszawie. Brat Witolda, Jan, był pilotem i zginął 18 października 1940 roku podczas bitwy o Anglię.
Odznaczenia Krzyż Officerski Orderu Odrodzenia Polski – pośmiertnie 11 listopada 2006 przez prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej.
Przypisy
Bibliografia Krzysztof Kaczmarski, Podziemie narodowe na Rzeszowszczyźnie 1939–1944, Rzeszów 2003 Wojciech Muszyński, Witold Borowski, w: Lista strat działaczy obozu narodowego w latach 1939–1955. Słownik biograficzny, tom I (redakcja naukowa Wojciech Jerzy Muszyński, Jolanta Mysiakowska-Muszyńska), Warszawa 2010, s. 73–75 (z fotografią)
Kategoria:Absolwenci Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu Kategoria:Członkowie Komendy Głównej NSZ Kategoria:Członkowie Komendy Głównej NZW Kategoria:Członkowie konspiracyjnego Stronnictwa Narodowego Kategoria:Członkowie Związku Akademickiego Młodzież Wszechpolska Kategoria:Osadzeni w Miejscu Odosobnienia w Berezie Kartuskiej Kategoria:Politycy Stronnictwa Narodowego Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy walk z funkcjonariuszami organów Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w Polsce (1944–1956) Kategoria:Urodzeni w 1913 Kategoria:Więźniowie obozu NKWD w Rembertowie Kategoria:Zmarli w 1945 Kategoria:Żołnierze oddziałów podziemia antykomunistycznego polegli w walkach (1944–1956) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita)