thumb|240px|Grób Eliasza Kuziemskiego Eliasz Kuziemski, również Eliasz Oparek-Kuziemski (ur. 30 lipca 1922 w Kutach, zm. 1 czerwca 2000 we Wrocławiu) – polski aktor.
Życiorys Karierę rozpoczął we Wrocławiu, gdzie grał w II poł. lat 40. XX w. i 50. XX w. w Teatrze Młodego Widza. W 1952 roku zdał aktorski egzamin eksternistyczny. W latach 1959–1964 grał w Teatrze Rozmaitości we Wrocławiu (później nazwany Wrocławskim Teatrem Współczesnym). Na krótko przeniósł się do Gdańska (Teatr Wybrzeże; 1958–1960) i do Katowic (Teatr Śląski; 1964–1965). W 1965 roku na stałe osiadł we Wrocławiu, a miejscami w których występował był m.in. Teatr Polski we Wrocławiu i Teatr Współczesny we Wrocławiu. W wielu filmach zagrał role epizodyczne i drugoplanowe. Często był angażowany do spektakli Teatru Telewizji.
Był odznaczony odznaką „Zasłużony dla Dolnego Śląska” w 1970 roku i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski w 1976 roku.
Został pochowany w Obornikach Śląskich.
Filmografia 1958: Pigułki dla Aurelii 1966–1970: Czterej pancerni i pies – Warszawiak z chrypką 1966: Cała naprzód – pasażer na statku 1967: Sami swoi – Kokeszko 1968: Stawka większa niż życie (odc. Hasło) – major Elert 1968: Lalka – sędzia Sądu 1969: Ostatni świadek – komendant MO 1969: Tylko umarły odpowie – major, dowódca Wójcika 1969: Znaki na drodze – kierowca Wójcik 1969: Sąsiedzi – lekarz 1969: Przygody pana Michała – członek rady wojennej w Kamieńcu 1971: Kardiogram – ksiądz 1971: Meta – dyrektor Kozłowski 1971: Zaraza – dyrektor szpitala zakaźnego 1971: Aktorka – pop 1972: Siedem czerwonych róż, czyli Benek Kwiaciarz o sobie i o innych – profesor Niewiadomski 1972: Fortuna – Sapołowicz 1972: Anatomia miłości – aktor 1974: Katastrofa – dyrektor kopalni 1975: Hazardziści – rzemieślnik 1975: Grzech Antoniego Grudy – nauczyciel 1977: Znak orła – Sulisław 1979: Gazda z Diabelnej – maszynista 1979–1981: Najdłuższa wojna nowoczesnej Europy – prezes prowincji poznańskiej 1980: Ukryty w słońcu – przyjezdny 1980: Panienki (film) – chory 1980: Misja – recepcjonista w hotelu 1982: Wielki Szu – prezes Franciszek Korzeń 1983: Dzień kolibra – instruktor modelarski 1983: Szkatułka z Hongkongu – recepcjonista w hotelu 1984: Cień już niedaleko – wiceminister 1984: Trapez 1982–1986: Blisko, coraz bliżej – zawiadowca stacji w Kirschenau 1985: Przyłbice i kaptury – doradca księcia Witolda 1985: Lubię nietoperze – komiwojażer 1986: Na kłopoty… Bednarski – Henryk Groshopf, właściciel sklepu z bronią 1987: Pociąg do Hollywood – biskup 1987: Cienie – ksiądz 1988: Rodzina Kanderów – August, górnik obsługujący windę 1989: Konsul – notariusz
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Aktorzy związani z Wrocławiem Kategoria:Ludzie urodzeni w Kutach (Ukraina) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Polscy aktorzy filmowi Kategoria:Polscy aktorzy teatralni Kategoria:Urodzeni w 1922 Kategoria:Zmarli w 2000