Suwalski Klub Sportowy Wigry Suwałki – polski piłkarski klub sportowy założony w 1947 roku w Suwałkach. Barwy klubu to biało-niebieskie. 8 czerwca 2014 roku Wigry Suwałki po raz pierwszy w swojej historii awansowały do I ligi. W sezonie 2026/2027 występuje w III lidze (grupie I).

Dawniej w Wigrach poza piłką nożną działało osiem innych sekcji sportowych, w których klub osiągał sukcesy głównie na szczeblu regionalnym. Mimo to, niektórzy zawodnicy występowali w reprezentacji Polski w swoich dyscyplinach. Zawodnicy hokeja na trawie, którzy zdołali reprezentować kraj to: Tomasz Bacewicz, Dariusz Bolesta, Jacek Chrzanowski, Grzegorz Dziadkowski, Andrzej Kaszkiel, Artur Nowacki, Bogdan Pawłowski i Marek Sowulewski. W reprezentacji piłki ręcznej wystąpili Wojciech Baranowski, Krzysztof Szargiej oraz Stanisław Wiszowaty. Natomiast Ewa Darlukiewicz, Dorota Jańczuk-Bogusz, Beata Skibicka, Małgorzata Wołyniec-Majka oraz Ryszard Kaczyński i Krzysztof Olszewski wystąpili w siatkarskich reprezentacjach Polski.

Inne sekcje Mimo iż obecnie Wigry Suwałki są klubem wyłącznie piłkarskim, w swojej wieloletniej historii posiadały wiele innych sekcji sportowych, m.in.: boksu, brydża sportowego, hokeja na trawie, narciarstwa, piłki ręcznej kobiet i mężczyzn, piłki siatkowej kobiet i mężczyzn, strzelectwa sportowego i tenisa stołowego.

Sekcja tenisa stołowego w strukturach Wigier istniała przez 11 lat, od 1965 roku do 1976 roku. Według byłych zawodników sekcji, rozwiązanie jej nastąpiło m.in. z braku większych sukcesów drużyny. W późniejszych latach sekcję dwukrotnie próbowano reaktywować (w 1974 i 1976 roku), próby te jednak nie zakończyły się sukcesem.

Sekcje strzelecką oraz narciarską otwarto w 1974 roku. Strzelectwo klubowi zostało przekazane przez Ligę Obrony Kraju, która przedtem kierowała tym sportem w Suwałkach. Zawodnicy sekcji strzeleckiej odnosili sukcesy na szczeblu wojewódzkim, medalistami zostali: Wiesława Letkiewicz, Alina Regucka, Mirosław Litwiniuk, Adam Tabak, Adam Wądołowski. Sekcja trwała dwa lata i została rozwiązana jesienią 1976 roku. Sekcja narciarstwa nizinnego przekazana Wigrom została przez Ludowe Zespoły Sportowe. Na wniosek ówczesnego kierownika sekcji Józefa Jasionowskiego nosiła ona nazwę „KS Wigry Sekcja Narciarska w Dowspudzie”. Działalność zawieszono w 1980 roku ze względu na brak szkoleniowców.

Sekcję bokserską otwarto w 1974 roku. Pierwszym kierownikiem został Antoni Żuk, zaś naborem kandydatów zajmował się Jan Sawicki. Brak profesjonalnego trenera, warunków oraz funduszy na zgrupowania i większą liczbę walk spowodowały zawieszenie działalności sekcji po kilku latach istnienia. W tym czasie w Wigrach pojawiło się kilku utalentowanych zawodników, m.in. Marek Galiński i Romuald Turonek, jednakże nie zdobyli oni większych sukcesów. Sekcję reaktywowano w 1988 roku i działała ona do 1994 roku. Był to okres największych sukcesów suwalskiego pięściarstwa, zawodnicy Wigier zdobywali medale i tytuły mistrzów okręgu. Najzdolniejszym pięściarzem suwalskiego klubu w tamtym czasie był Arkadiusz Kuś, który poza mistrzostwami okręgu odnotowywał także sukcesy na arenie ogólnopolskiej: brąz i srebro w juniorskich mistrzostwach Polski oraz zwycięstwa w turnieju O Puchar Mistrzów Olimpijskich.

Sekcję brydża sportowego otwarto w 1983 roku i grała w białostockiej klasie okręgowej. Kierownikiem drużyny był Ryszard Hajdak. Sekcję tę zamknięto w roku 1984.

Sekcję hokeja na trawie otwarto w 1986 roku. Drużyny które grały pod szyldem Wigier były to zespoły młodzieżowe i juniorskie. Jednym z największych sukcesów suwalskiej sekcji było zdobycie tytułu mistrza Polski w halowej odmianie hokeja na trawie w 1989 roku. Dobra postawa młodej suwalskiej drużyny zaowocowała epizodami niektórych zawodników w reprezentacji Polski. Sekcję rozwiązano w 1992 roku ze względu na problemy finansowe klubu. Jednak po krótkiej przerwie w rozgrywkach, trener tamtej drużyny – Roman Twerdyk, założył nowy zespół kontynuujący tradycje tamtej drużyny pod nazwą „UKS Orły”. Klub ten rozgrywa swoje mecze do tej pory i nazywa się Orły Suwałki.

Historia

W 1946 roku przy 57. Pułku Piechoty powstał klub WKS Suwałki (Wojskowy Klub Sportowy Suwałki). Drużyna ta, zajęła trzecie miejsce w finale mistrzostw okręgu białostockiego (drugi stopień rozgrywek ligowych w Polsce). Rok później, zespół przyjął nazwę WKS Wigry Suwałki – tę datę dzisiaj przyjmuje się za oficjalne utworzenie klubu. Drużyna pod nowym szyldem wywalczyła drugie miejsce w A Klasie mistrzostw okręgu białostockiego (drugi stopień rozgrywek ligowych). Rok później zajęła miejsce czwarte i nie wywalczyła awansu ani do I ligi ani do startującej od przyszłego sezonu II ligi. Tym samym w kolejnym sezonie (1949) zespół grał dalej w A Klasie mistrzostw okręgu białostockiego, ale która stanowiła już trzeci stopień rozgrywek ligowych. Zespół zajął w tamtym sezonie czwarte miejsce.

Lata sześćdziesiąte XX w. to dla Wigier okres w którym były średniakiem ligi okręgowej (z początku III stopnia rozgrywek w kraju, od sezonu 1966/67 IV stopnia rozgrywek w kraju). Suwalczanie notowali miejsca najczęściej poza podium ligowej klasyfikacji. Lepsze wyniki zaczęli osiągać dopiero pod koniec dekady, kiedy to dwukrotnie zwyciężyli w finale szczebla wojewódzkiego Pucharu Polski i zajęli drugie miejsce w lidze. Były zawodnik Wigier, Ryszard Sawicki w monografii z okazji 60-lecia klubu za brak satysfakcjonujących wyników w tamtym czasie obarczył działaczy klubu. Uważał, iż w klubie podejmowano zbyt dużo decyzji politycznych. Za niesłuszną uznał strategię obraną przez Wigry, która bazowała na połączeniu grupy suwalczan z zawodnikami odbywającymi w Suwałkach służbę wojskową. Według niego, za mało troski wykazywano wobec suwalczan.

Lata sześćdziesiąte to również okres pojawienia się w klubie utalentowanych zawodników. Największym z nich był Zbigniew Kwaśniewski – jeden z symboli Wigier. Wychowanek suwalskiego klubu słynął głównie z nienagannej techniki. Kwaśniewski po czterech sezonach spędzonych w Wigrach, przeniósł się do trzecioligowego Włókniarza Białystok, później do pierwszoligowej Gwardii Warszawa, a następnie do Odry Opole, gdzie był podopiecznym Antoniego Piechniczka. Selekcjoner kadry pozytywnie się o nim wypowiadał. Jego zdaniem, gdyby Kwaśniewski urodził się w większym mieście niż Suwałki i wcześniej wszedł na najwyższy piłkarski poziom, to zrobiłby bardziej owocną karierę i byłby czołową postacią w reprezentacji Polski. Pomimo tego, suwalczanin wystąpił w dwóch spotkaniach reprezentacji Polski. Innym zawodnikiem z którym Kwaśniewski występował we Włókniarzu Białystok, a wcześniej grał z nim w Wigrach był Ryszard Karalus. O obliczu suwalskiego zespołu w udanych wojewódzkich rozgrywkach PP stanowili: najlepszy suwalski strzelec Tadeusz Siejewicz oraz strzelający bramki w ważnych meczach Józef Eleksin.

W roku 196, swój epizod w barwach Wigier zaliczył utytułowany piłkarz Henryk Apostel, który zdobył m.in. mistrzostwo Polski (z Polonią Bytom w 1962 r.), Puchar Polski (z Legią Warszawa w 1964 r.) oraz debiut w reprezentacji kraju (w 1962 r.). Do suwalskiej jednostki wojskowej został zesłany z Legii Warszawa za karę. W barwach suwalskiego klubu wystąpił w kilku meczach.

Lata siedemdziesiąte XX w. uchodzą za najbardziej sprzyjające Wigrom. Klub wtedy się rozwijał, a na polskich boiskach został zapamiętany z ambitnych meczów w Pucharze Polski. Do Suwałk przyjeżdżały wtedy pierwszoligowe kluby Legia Warszawa i Gwardia Warszawa, czy drugoligowe: Zawisza Bydgoszcz, Motor Lublin, Ursus Warszawa i Górnik Wałbrzych.

25 czerwca 2022 roku zarząd klubu poinformował, że z przyczyn finansowych Wigry zrezygnował z występów w rozgrywkach II ligi, w związku z czym przystąpił on w sezonie 2022/2023 do IV ligi, gr. podlaskiej.

Kadra

Numery zastrzeżone

Sztab szkoleniowy Funkcja Imię i nazwisko Trener Grzegorz Mokry Asystent trenera Donatas Vencevičius Asystent trenera Arkadiusz Szczerbowski Trener bramkarzy Karol Salik Kierownik drużyny Zbigniew Kowalewski Trener ds. przygotowania motorycznego Adam Pomian Fizjoterapeuta Daniel Terlecki Fizjoterapeuta Rimas Lewkiewicz

Barwy, herb i przydomki Najpopularniejszym przydomkiem Wigier jest „biało-niebiescy”, pochodzący od barw noszonych przez suwalskich piłkarzy.

Wigry posiadają barwy biało-niebieskie. Najprawdopodobniej pochodzą one od kolorystyki krajobrazu regionu z którego pochodzi klub – biel i odcienie błękitu nawiązują do licznych rzek i jezior (przede wszystkim największego – Wigry) znajdujących się na Suwalszczyźnie.

Herb Wigier ma kształt niebieskiego koła z białą, szeroką obwódką. Na niej znajduje się napis Suwalski Klub Sportowy „Wigry”, oraz rok założenia klubu – 1947. Na tle niebieskiego koła znajdują się trzy ciemnoniebieskie falujące pasy, oznaczające rzeki oraz dwa białe żagle. Trzy rzeki są nawiązaniem do trzech suwalskich rzek z herbu powiatu suwalskiego, żagle zaś do jeziora Wigry, tytularnego symbolu regionu z którego pochodzi klub. Na tle powyższych elementów, znajduje się wyrazista, granatowa litera „W” – inicjał nazwy klubu.

Najnowsza wersja herbu została zmieniona o napisy znajdujące się wokół głównego motywu. Dotychczasowy „Suwalski Klub Sportowy Wigry” zastąpiono „KS Wigry • Suwałki”. Data odnosząca się do roku założenia klubu, pozostała bez zmian.

Kibice i rywale Wigry są klubem który posiada kibiców jedynie w regionie. Największa ich liczba znajduje się w samych Suwałkach oraz pobliskich miejscowościach, między innymi: Olecko, Przebród, Szypliszki, Filipów, Jeleniewo, Stary Folwark, Nowa Wieś, Krzywe, Sobolewo, Mała Huta, Poddubówek, Tartak. Zorganizowane grupy kibicowskie, które działały na przestrzeni lat to „Vis Maior '99", "Blue Boys '22" i „Lucyfers '04"

Kibice suwalskich Wigier przyjaźnią się z kibicami Granicy Kętrzyn. Główni rywale Wigier nie zmieniali się na przestrzeni lat, są to kluby z regionu m.in.: Jagiellonia Białystok, ŁKS 1926 Łomża, Sparta Augustów i Mazur Ełk.

Stadion Miejski w Suwałkach

thumb|Stadion Miejski w Suwałkach Nazwa: Stadion Miejski w Suwałkach na wigrysuwalki.eu/pl Adres: ul. Zarzecze 26 Pojemność: 2910 (wszystkie miejsca siedzące) Trybuna gości: 160 miejsc Trybuna kryta: 910 miejsc Oświetlenie: 1200 luksów Boisko: 105 × 68 m

Stadion może pomieścić 2910 osób (wszystkie miejsca siedzące) w tym 200 miejsc VIP i 160 miejsc dla gości. Nowy stadion został oddany w 2011 roku a jego koszt budowy wyniósł ponad 23 mln zł. W ramach modernizacji zamontowano podgrzewaną murawę, telebim, oraz cztery trzydziestometrowe słupy oświetleniowe, a od strony ulicy Zarzecze powstała zadaszona trybuna mogąca pomieścić około tysiąca widzów. Budynek znajdujący się za nową trybuną przejął wszystkie funkcje starej siedziby klubu, która została przekształcona w hotel. Na początku września 2012 roku został oddany do użytkowania sektor gości który posiada 160 miejsc siedzących, trybuna została umiejscowiona w koronie stadionu, nieopodal sektora IV, czyli kibicowskiego „młyna”.

Trenerzy Na początku drużyną kierowali najbardziej doświadczeni zawodnicy. Później trenerami zostawali zawodnicy którzy kończyli karierę, m.in. Roman Dziedziech i Zdzisław Wierżajtys. Pierwszym profesjonalnym trenerem był sprowadzony z Gorzowa Wielkopolskiego Tadeusz Sieja.