Stanisław Tymiński, Stan Tyminski (ur. 27 stycznia 1948 w Pruszkowie) – polski przedsiębiorca prowadzący interesy w USA, Kanadzie i Ameryce Południowej, zajmujący się branżą elektroniczną, komputerową i telewizyjną, założyciel Partii X. Kandydat na urząd Prezydenta RP w 1990 i 2005.

Życiorys Rodzina Jego ojciec, Jan Tymiński, pochodzący ze wsi Tymianki-Pachoły położonej w obecnym województwie mazowieckim, był radiomechanikiem, a w czasie okupacji spędził prawie cztery lata w niemieckich obozach koncentracyjnych w Auschwitz-Birkenau i Groß-Rosen. Matka była gospodynią wiejską. Para pobrała się w 1948 we Wrocławiu, po czym zamieszkała w Komorowie pod Warszawą, a w 1954 się rozwiodła.

Wczesne lata Wychował się w Komorowie. Należał do harcerstwa, brał udział w zajęciach krótkofalarskich w Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie. Ukończył Technikum Elektroniczno-Mechaniczne im. Marcina Kasprzaka w Warszawie przy dawnych Zakładach Radiowych im. M. Kasprzaka. Później rozpoczął pracę w Zakładach Wytwórczych Elektronowych Przyrządów Pomiarowych „ELPO” w Warszawie. W 1968 został przyjęty na studia wieczorowe na Politechnice Warszawskiej na Wydziale Elektronicznym.

W 1969 wyemigrował do Szwecji, w której przez krótki czas pracował w szklarni, gdzie poznał swoją przyszłą pierwszą żonę, Pulmu. W tym samym roku po tym, jak stracił pracę, ze Szwecji wyemigrował do Kanady, gdzie w 1975 założył firmę komputerową Transduction.

W 1981 odbył pierwszą podróż do Peru, której pierwotnym celem było odwiedzenie sponsorowanego przez siebie domu dziecka w Chimbote. Wyruszył dalej samolotem do Amazonii, gdzie za pośrednictwem pracownika wydobycia ropy naftowej skontaktował się z miejscowym uzdrawiaczem dla wypróbowania substancji znanej jako ayahuasca. W 1983 założył spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością Televisión Selva (TVS), która uruchomiła pierwszą telewizję kablową w Iquitos, stolicy peruwiańskiej Amazonii. Otworzył tam także restaurację La Maloca i szereg innych, krótkotrwałych przedsiębiorstw, w tym gospodarstwo rolne zaopatrujące restaurację, firmę produkującą łodzie, sieć radiotelefoniczną i dwa duże centra dystrybucji paliw naftowych. W listopadzie 1984 poślubił w Kanadzie Peruwiankę Myrnę Gracielę Pérez Velasco (wcześniej żonę miejscowego uzdrawiacza), co umożliwiło mu otrzymanie peruwiańskiego obywatelstwa. Jego działalność biznesowa, związana z prowadzeniem telewizji kablowej, stała się przedmiotem śledztwa powołanej w tym celu komisji .

W czerwcu 1994 założył pierwszy komercyjny BBS Maloka, w którym oprócz wielu innych usług po raz pierwszy udostępniono każdemu mieszkańcowi Polski dostęp do światowej sieci Internet.

Działalność polityczna

W 1988 wstąpił do Libertariańskiej Partii Kanady (Libertarian Party of Canada), opowiadającej się za zdecydowanym obniżeniem podatków. W latach 1990–1991 był liderem tej partii.

Zgłosił swoją kandydaturę w wyborach prezydenckich w Polsce w 1990. Sfinansował cały koszt własnej kampanii, której oficjalny budżet wyniósł 3,3 mld zł. Wymagane podpisy zebrał za pośrednictwem warszawskiej agencji reklamowej Golik i Dąbrowski. Mimo spodziewanej porażki, po intensywnej kampanii, podczas której przedstawiał się jako jedyny „człowiek spoza układu” i alternatywa dla pozostałych, a także zdecydowanie kontestował dokonywane reformy gospodarcze, uzyskał w pierwszej turze 3 797 605 głosów (23,1%), wyprzedzając m.in. Tadeusza Mazowieckiego i Włodzimierza Cimoszewicza i wchodząc do drugiej tury przeciwko Lechowi Wałęsie. Zdobył 31,2% głosów wśród wyborców w przedziale wiekowym 18–25 lat, wśród byłych członków Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej cieszył się poparciem wyższym niż Włodzimierz Cimoszewicz, a jego elektorat był antyklerykalny i skupiał się w małych lub średnich miejscowościach. mały|Stanisław Tymiński (2007) W trakcie kampanii wyborczej UOP i Krzysztof Kozłowski (ówczesny minister spraw wewnętrznych w rządzie Tadeusza Mazowieckiego) oskarżyli go o niewyjaśnione pobyty w Libii (wiązanej wówczas z terroryzmem) i w Kolumbii (gdzie silne były wpływy handlarzy narkotyków) – oskarżenia okazały się fałszywe. Telewizja Polska tuż przed końcem kampanii wyborczej podała, że Stanisław Tymiński głodzi swoje dzieci i stosuje przemoc wobec żony – po wyborach telewizja przegrała prawomocnie proces o pomówienie. „Gazeta Wyborcza” opublikowała opinię psychologa Andrzeja Samsona, że jest on chory psychicznie.

Posługiwał się „czarną teczką”, w której miał, według swoich oświadczeń, kompromitujące Lecha Wałęsę dokumenty, które jednak nie zostały ujawnione. W toku kampanii posługiwał się ogólnikowymi, naiwnymi i wewnętrznie sprzecznymi deklaracjami, m.in. z jednej strony zapewniał o swoim głębokim katolicyzmie, odbył wizytę na Jasnej Górze i odniósł do siebie apel Episkopatu Polski o poparcie kandydata utrwalającego wartości chrześcijańskie, a z drugiej wyraził sprzeciw wobec projektu penalizacji aborcji. Przedstawiał się jako prześladowany przez „solidarnościową klikę” milioner-patriota, który „dla Ojczyzny ratowania wrócił się przez morze”.

Nigdy nie ujawnił swojego planu gospodarczego; opowiadał się natomiast m.in. za likwidacją popiwku oraz podatku obrotowego, twierdząc, że w jej wyniku Polska mogłaby osiągnąć poziom gospodarczy krajów zachodnich w ciągu trzech miesięcy.

Twierdził też, że Polska w okresie stanu wojennego była zagrożona od wewnątrz. W ocenie , dyrektora amerykańskiego think tanku , kandydując jako milioner bez doświadczenia politycznego i szeroko wykorzystując teorie spiskowe, Stanisław Tymiński był prekursorem sukcesów Silvia Berlusconiego, Jörga Haidera i Donalda Trumpa.

W drugiej turze, kiedy poparło go 3 683 098 głosujących (25,75%), przegrał z Lechem Wałęsą. Po porażce w wyborach założył w grudniu 1990 Partię X, która w wyborach parlamentarnych w 1991 uzyskała trzy mandaty poselskie. Bezskutecznie usiłował zarejestrować swoją kandydaturę w wyborach prezydenckich w 1995. Nie udało mu się zebrać 100 tys. podpisów poparcia.

3 czerwca 2005 przyleciał do Polski i zapowiedział swój start w wyborach prezydenckich jako kandydat Ogólnopolskiej Koalicji Obywatelskiej. Jego komitet wyborczy został zarejestrowany 23 czerwca 2005. W wyborach uzyskał 23 545 głosów, tj. 0,16%, i uplasował się na dziewiątym miejscu spośród dwunastu kandydatów.

1 września 2010 oświadczył, że wycofuje się z działalności politycznejFelieton Stanisława Tymińskiego opublikowany na jego stronie internetowej – . W wyborach prezydenckich w 2015 poparł Mariana Kowalskiego z Ruchu Narodowego.

Przystąpił do partii Związek Słowiański i w wyborach parlamentarnych w 2023 został jej kandydatem do Senatu w okręgu bytomsko-zabrzańskim. Zajął ostatnie, trzecie miejsce, uzyskując 18 052 głosy (12,71%).

W wyborach prezydenckich w 2025 poparł kandydata Konfederacji WiN, Sławomira Mentzena z Nowej Nadziei. W marcu 2026 przyjechał do Polski na zaproszenie Grzegorza Brauna, deklarując powrót do polityki i wsparcie dla partii Konfederacja Korony Polskiej.

Wyniki wyborcze +Wybory KomitetOrganOkręgWynik 1990 Ogólnopolski KW Stanisława Tymińskiego Prezydent RP 3 797 605 (23,1%) 3 683 098 (25,75%) 2005KW Kandydata na Prezydenta RzeczypospolitejPolskiej Stanisława Tymińskiego 23 545 (0,16%) 2023KW Związku SłowiańskiegoSenat XI kadencjinr 71 18 052 (12,71%)

Poglądy Jeden z rozdziałów swojej książki Święte psy poświęcił na wyłożenie tezy, że do zagwarantowania bezpieczeństwa i suwerenności Polsce potrzebny jest arsenał stu głowic jądrowych średniego zasięgu. W wywiadzie w Kanale Zero w 2026 stwierdził, że Rosja ma szczęście, że ma takiego lidera jak Putin.

Życie prywatne Był trzykrotnie żonaty. Jego pierwszą żoną była Pulmu, którą poznał podczas pobytu w Szwecji. Drugą, Myrna Graciela, która po matce wywodzi się z Żydów sefardyjskich z Hiszpanii, ale sama wyznaje katolicyzm. Od 2004 jest żonaty z Wu Mulan, z którą zamieszkał w Toronto. Ma czworo dzieci: Henryka (z pierwszego małżeństwa), Alicję, Jerzego i Isis (z drugiego małżeństwa), a także wychowuje adoptowaną córkę Cindy, której matką jest jego trzecia żona.

Książki Święte psy (we współpracy z Romanem Samselem), nakładem autora, [Toronto] 1990; wyd. 2: Wydawnictwo Officina, Warszawa 1990, . Przyczynek do wolności, nakładem autora, [Toronto] 2013. Wybrany, ale niechciany. Stan Tymiński, prezydent RP, 101 Maciej Zatorski, Komorów 2025, .

Przypisy

Bibliografia Marzena Cichosz: (Auto)kreacja wizerunku polityka na przykładzie wyborów prezydenckich w III RP, Toruń 2003

Stanisław Gebethner, Krzysztof Jasiewicz (red.): Dlaczego tak głosowano. Wybory prezydenckie ’90, Warszawa 1993 Andrzej Jabłonowski, Leszek Sobkowiak (red.): Marketing polityczny w teorii i praktyce, Wrocław 2002 Marek Mazur: Marketing polityczny. Wyczerpujący przegląd technik i metod stosowanych w kampanii wyborczej, Warszawa 2002 Robert Wiszniowski: Marketing wyborczy. Studium kampanii wyborczych w systemach prezydenckich i semiprezydenckich, Warszawa – Wrocław 2000 Mirosława Grabowska, Ireneusz Krzemiński: Bitwa o Belweder, Wydawnictwo Literackie „Myśl” Kraków 1991

Linki zewnętrzne

Stanisław Tymiński bez cenzury („No censorship”) – teksty felietonów w języku polskim i angielskim

Kategoria:Absolwenci Technikum Elektroniczno-Mechanicznego im. Marcina Kasprzaka w Warszawie Kategoria:Harcerze Kategoria:Kandydaci na urząd Prezydenta RP w 1990 roku Kategoria:Kandydaci na urząd Prezydenta RP w 2005 roku Kategoria:Libertarianie Kategoria:Ludzie urodzeni w Pruszkowie Kategoria:Ludzie związani z Komorowem Kategoria:Odznaczeni Medalem Polonia Mater Nostra Est Kategoria:Politycy Partii X Kategoria:Przedsiębiorcy polskiego pochodzenia Kategoria:Urodzeni w 1948