SM UC-69 – niemiecki okręt podwodny (podwodny stawiacz min) z okresu I wojny światowej, jedna z 64 zbudowanych jednostek typu UC II. Zwodowany 7 sierpnia 1916 roku w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu, został przyjęty do służby w Kaiserliche Marine 23 grudnia 1916 roku. W czasie służby operacyjnej w składzie Flotylli Flandria okręt odbył dziewięć patroli bojowych, w wyniku których zatonęły 54 statki o łącznej pojemności BRT, a cztery statki o łącznej pojemności BRT i niszczyciel o wyporności 975 ton zostały uszkodzone. SM UC-69 zatonął w kanale La Manche 6 grudnia 1917 roku, po kolizji z niemieckim okrętem podwodnym U-96. Wrak okrętu został zlokalizowany w październiku 2017 roku przez holenderski niszczyciel min.
Projekt i budowa Dokonania pierwszych niemieckich podwodnych stawiaczy min typu UC I, a także zauważone niedostatki tej konstrukcji, skłoniły dowództwo Cesarskiej Marynarki Wojennej z admirałem von Tirpitzem na czele do działań mających na celu budowę nowego, znacznie większego i doskonalszego typu okrętu podwodnego. Opracowany latem 1915 roku projekt okrętu, oznaczonego później jako typ UC II, tworzony był równolegle z projektem przybrzeżnego torpedowego okrętu podwodnego typu UB II. Głównymi zmianami w stosunku do poprzedniej serii były: instalacja wyrzutni torpedowych i działa pokładowego, zwiększenie mocy i niezawodności siłowni, oraz wzrost prędkości i zasięgu jednostki, kosztem rezygnacji z możliwości łatwego transportu kolejowego (ze względu na powiększone rozmiary).
Przyszły UC-69 zamówiony został 12 stycznia 1916 roku jako jednostka z III serii okrętów typu UC II (numer projektu 41, nadany przez Inspektorat U-Bootów), w ramach wojennego programu rozbudowy floty. Został zbudowany w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu jako jeden z dziewięciu okrętów III serii zamówionych w tej wytwórni. UC-69 otrzymał numer stoczniowy 285 (Werk 285). Stępkę okrętu położono w 1916 roku, a zwodowany został 7 sierpnia 1916 roku. Koszt budowy okrętu wyniósł 2 mln 141 tys. marek.
Dane taktyczno-techniczne SM UC-69 był średniej wielkości przybrzeżnym okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita wynosiła 50,35 metra, szerokość 5,22 metra i zanurzenie 3,64 metra. Wykonany ze stali kadłub sztywny miał 39,3 metra długości i 3,61 metra szerokości, a wysokość (od stępki do szczytu kiosku) wynosiła 7,46 metra. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 427 ton, a w zanurzeniu 508 ton. Jednostka miała wysoki, ostry dziób przystosowany do przecinania sieci przeciwpodwodnych; do jej wnętrza prowadziły trzy luki: pierwszy przed kioskiem, drugi w kiosku, a ostatni w części rufowej, prowadzący do maszynowni. Cylindryczny kiosk miał średnicę 1,4 metra i wysokość 1,8 metra, obudowany był opływową osłoną. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa 6-cylindrowe, czterosuwowe silniki wysokoprężne MAN S6V26/36 o łącznej mocy 440 kW (600 KM), a pod wodą poruszał się dzięki dwóm silnikom elektrycznym SSW o łącznej mocy 460 kW (620 KM). Dwa wały napędowe obracały dwie śruby wykonane z brązu manganowego (o średnicy 1,9 metra i skoku 0,9 metra). Okręt osiągał prędkość 12 węzłów na powierzchni i 7,4 węzła w zanurzeniu. Zasięg wynosił 10 420 Mm przy prędkości 7 węzłów w położeniu nawodnym oraz 52 Mm przy prędkości 4 węzłów pod wodą. Zbiorniki mieściły 56 ton paliwa, a energia elektryczna magazynowana była w dwóch bateriach akumulatorów 26 MAS po 62 ogniwa, zlokalizowanych pod przednim i tylnym pomieszczeniem mieszkalnym załogi. Okręt miał siedem zewnętrznych zbiorników balastowych. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 50 metrów, a czas wykonania manewru zanurzenia 40 sekund.
Głównym uzbrojeniem okrętu było 18 min kotwicznych typu UC/200 w sześciu skośnych szybach minowych o średnicy 100 cm, usytuowanych w podwyższonej części dziobowej jeden za drugim w osi symetrii okrętu, pod kątem do tyłu (sposób stawiania – „pod siebie”). Układ ten powodował, że miny trzeba było stawiać na zaplanowanej przed rejsem głębokości, gdyż na morzu nie było do nich dostępu, co znacznie zmniejszało skuteczność okrętów. Uzbrojenie uzupełniały dwie zewnętrzne wyrzutnie torped kalibru 500 mm (umiejscowione powyżej linii wodnej na dziobie, po obu stronach szybów minowych), jedna wewnętrzna wyrzutnia torped kal. 500 mm na rufie (z łącznym zapasem 7 torped), oraz umieszczone przed kioskiem działo pokładowe kal. 88 mm L/30, z zapasem amunicji wynoszącym 130 naboi. Okręt wyposażony był w dwa peryskopy Zeissa: wachtowy i bojowy oraz radiostację z podnoszonym masztem o wysokości 10 metrów. Wyposażenie uzupełniała kotwica grzybkowa o masie 272 kg.
Załoga okrętu składała się z 3 oficerów oraz 23 podoficerów i marynarzy.
Służba 1916 rok 23 grudnia 1916 roku SM UC-69 został przyjęty do służby w Cesarskiej Marynarce Wojennej. Dowództwo jednostki objął kpt. mar. (niem. Kapitänleutnant) , dowodzący wcześniej UC-3 i UB-38.
1917 rok Z dniem 1 lutego 1917 roku, rozkazem szefa sztabu admiralicji niemieckiej z 12 stycznia tego roku, U-Booty należące do czterech flotylli Hochseeflotte, Flotylli Flandria i rozpoczęły nieograniczoną wojnę podwodną. Po okresie szkolenia okręt został 6 marca przydzielony do Flotylli Flandria. 12 marca U-Boot u wybrzeży Holandii storpedował nowy brytyjski niszczyciel (975 ton), który doznał uszkodzeń tracąc jednego członka załogi. 25 marca w odległości 28 Mm na południowy zachód od latarni morskiej Beachy Head UC-69 zatrzymał i po ewakuacji załóg zatopił za pomocą ładunków wybuchowych dwa brytyjskie żaglowce: zbudowany w 1865 roku „Huntleys” o pojemności 186 BRT, przewożący ładunek smoły z Bristolu do Dieppe oraz pochodzący z 1893 roku trzymasztowy drewniany szkuner „Mary Annie” (154 BRT), transportujący węgiel z Glasgow do Le Tréport. Nazajutrz u wybrzeży Bretanii okręt zatopił zbudowany w 1885 roku szwedzki parowiec „Norma” o pojemności 1443 BRT, przewożący orzeszki ziemne z Dakaru do Dunkierki (nikt nie zginął). 27 marca na wodach okalających Finistère ofiarą działalności bojowej U-Boota padły dwa norweskie parowce: zbudowany w 1902 roku „Aasta” (1146 BRT), przewożący ładunek miedzi z (Mértola) do Swansea (bez strat w ludziach) oraz pochodzący z 1905 roku „Grib” o pojemności 1474 BRT, transportujący korek z Lizbony do Kingston upon Hull. Tego samego dnia w odległości 12 Mm na północ od Belle-Île okręt storpedował bez ostrzeżenia zbudowany w 1898 roku uzbrojony brytyjski parowiec „Thracia” o pojemności 2891 BRT, przewożący transport rudy żelaza na trasie Bilbao – Ardrossan. Statek zatonął na pozycji , a na jego pokładzie zginęło 36 osób wraz z kapitanem. Następnego dnia w odległości 10 Mm na północny zachód od Île d’Yeu UC-69 zatopił w ataku torpedowym zbudowany w 1891 roku grecki parowiec „Katina” (2464 BRT), transportujący fosforany z Safakis do Nantes (na pozycji , bez strat w załodze). 29 marca w odległości 3 Mm od Hourtin okręt podwodny zatrzymał i po zejściu załogi zatopił zbudowany w 1883 roku norweski parowiec „Morild I” o pojemności 1354 BRT, przewożący stemple na trasie Porto – Cardiff. Nazajutrz lista wojennych dokonań U-Boota powiększyła się o kolejne dwa parowce: zbudowany w 1889 roku włoski „Avanguardia” (2703 BRT), przewożący rudę żelaza z Bougie do Cardiff, który został zatrzymany i zatopiony u wybrzeży Pirenei Atlantyckich (w wyniku ataku śmierć poniosło 26 osób) oraz pochodzący z 1889 roku norweski „Britta” o pojemności 2061 BRT, przewożący węgiel z Bilbao do Middlesbrough, zatopiony w ataku torpedowym na tych samych wodach (obyło się bez strat w ludziach). 31 marca u wybrzeży Kraju Basków załoga UC-69 zatopiła zbudowany w 1900 roku norweski parowiec „Farmand” o pojemności 1387 BRT, transportujący węgiel z Cardiff do Lizbony (nikt nie zginął).
6 kwietnia nieopodal Zeebrugge okręt został zaatakowany bombami przez trzy brytyjskie samoloty, nie odnosząc żadnych uszkodzeń. 29 kwietnia UC-69 postawił nieopodal Saint-Nazaire trzy zagrody minowe.
1 maja około 4 Mm od Suances okręt zatopił zbudowany w 1911 roku portugalski parowiec „Barreiro” (1738 BRT), transportujący ładunek wina i kakao z Lizbony do Rouen. 3 maja ofiarą działalności bojowej U-Boota padły dwa parowce: zbudowany w 1898 roku grecki „Maria” (2754 BRT), przewożący ładunek pszenicy z Manchesteru do Gibraltaru, zatopiony w odległości 15 Mm na północ od Ribadeo (bez strat w ludziach) oraz pochodzący z 1907 roku norweski „Polstad” o pojemności 2692 BRT, transportujący węgiel z Cardiff do Gibraltaru (na pozycji , także bez strat w załodze). Następnego dnia lista wojennych dokonań załogi UC-69 powiększyła się o kolejne trzy parowce: zbudowany w 1893 roku włoski „Ilva” (2140 BRT), płynący z Genui do Barry, który został zatopiony u północnych wybrzeży Galicji (bez strat w ludziach); pochodzący z 1897 roku grecki „Ioannis P. Goulandris” o pojemności 3153 BRT, przewożący rudę z Bougie do Barrow-in-Furness, zatopiony na tych samych wodach (nikt nie zginął) oraz zbudowany w 1898 roku norweski „Tromp” o pojemności 2751 BRT, transportujący ładunek rudy żelaza z Águilas do Glasgow (na pozycji , także bez strat w załodze). 6 maja na północ od (Gozón) okręt zatrzymał i po ewakuacji załóg zatopił dwa norweskie parowce: zbudowany w 1910 roku „Gurth” (1340 BRT), przewożący ładunek węgla z Liverpoolu do Gibraltaru (na pozycji ) oraz pochodzący z 1895 roku „Voss” o pojemności 2390 BRT, transportujący węgiel z Penarth do Mesyny (na pozycji ). Nazajutrz nieopodal Bakio ten sam los spotkał dwa kolejne norweskie parowce: zbudowany w 1916 roku „Leikanger” (3544 BRT), przewożący pszenicę z Baltimore do Nantes (nikt nie zginął) oraz pochodzący z 1895 roku „Tiger” o pojemności 3273 BRT, transportujący rudę żelaza z (Almería) do Cardiff (na pozycji ). 22 maja na postawionej przez U-Boota na wodach między Belle-Île a Groix minie zatonął pochodzący z 1907 roku norweski parowiec „Nann Smith” o pojemności 2093 BRT, transportujący rudę żelaza z Bilbao do Newport (na pozycji , bez strat w załodze).