Beatrice Blackwood (ur. 3 maja 1889 w Londynie, zm. 29 listopada 1975 tamże) – brytyjska antropolożka i etnolożka, przedstawicielka antropologii wizualnej, kierowniczka Muzeum Uniwersyteckiego Historii Naturalnej im. Pitta Riversa w Oksfordzie od 1938 do przejścia na emeryturę w 1959.
Życiorys Była córką wydawcy Jamesa Blackwooda (1822–1911), potomka założyciela „Blackwell’s Magazine”, oraz pielęgniarki Mary (1859–1953). Miała siostrę Mary i brata Jamesa.
Pobierała nauki dla dziewcząt w Wycombe House School, a potem w szkole Paddingtona i Maidy Vale w Londynie. Następnie została wysłana do szkoły w Niemczech, gdzie nauczyła się niemieckiego, łaciny i greki. Zdobyła dyplom z języka i literatury angielskiej w Sommerville College w Oksfordzie. Uczyła się tam w latach 1908–1912 dzięki stypendium. Zgłębiała etymologię języków germańskich i skandynawskich. W 1912 zdobyła drugą nagrodę na swoim kierunku studiów.
W czasie studiów, w latach 1911–1912, spotkała Polkę Marię Czaplicką, która w Somerville College pracowała nad dyplomem z antropologii. Ich drogi skrzyżowały się jeszcze w 1915, kiedy Czaplicka powróciła z wyprawy na Syberię. Do 1916 współpracowały przy opracowaniu wyników badań. Czaplicka zachęciła Blackwood do studiowania antropologii. Współpracowały jeszcze w 1918 i 1919.
W 1916 Blackwood rozpoczęła studia z antropologii i pracę w Wydziale Anatomii Ludzkiej Uniwersytetu Oksfordzkiego. W 1918 była asystentką Artura Thomsona. Studiowała pod okiem Roberta Ranulpha Maretta i Henry’ego Balfoura. Podczas wakacji we Francji poznała miejscowych najwybitniejszych antropologów, m.in. ks. Henriego Breuila. W późniejszych latach współpracowała z innymi wybitnymi antropolożkami swoich czasów: Barbarą Freire-Marreco, Katherine Routledge i Winifred Blackman.
Następnie zaczęła wykładać anatomię fizyczną i pracować nad kolekcjami anatomicznymi jako wydziałowa demonstratorka. Pracowała też dla Ashmolean Museum of Art and Archaeology, muzeum uniwersyteckiego w Oksfordzie, zbierając eksponaty z późnej epoki żelaza, okresu saksońskiego i rzymsko-brytyjskiego.
Do 1920 kobiety nie mogły uzyskać dyplomu Uniwersytetu Oksfordzkiego, ale gdy to zostało umożliwione, Blackwood otrzymała tego samego dnia licencjat i magisterium. Była pierwszą kobietą na tym uniwersytecie, której się to udało. W 1920 badała kolekcję 15 tys. czaszek w muzeum w Berlinie, współpracując z dr. Felixem von Luschanem. W 1922 podarowała Muzeum Uniwersyteckiemu Historii Naturalnej im. Pitta Riversa w Oksfordzie pierwszą partię eksponatów, w kolejnym roku przywiozła amulety i monety z Turcji. W 1923 ukończyła studia z anatomii, specjalizując się w embriologii.
W 1924 wyjechała do Ameryki Północnej jako stypendystka Towarzystwa Laury Spelman Rockefeller, by studiować antropologię natywnych społeczności Ameryki Północnej, Afroamerykanów, społeczności azjackich i kaukaskich. W tym czasie zbierała eksponaty dla Muzeum Pitta Riversa i poświęciła się badaniom zleconym przez Narodową Radę Badań (National Research Council). Zbierała dane antropometryczne od Afroamerykanów, ludności natywnej z terenu USA oraz innych społeczności. Pracowała w szkołach, na uniwersytetach i innych instytucjach właściwych dla interesujących ją społeczności. Była świadoma społecznych, rasowych i klasowych podziałów, stąd ostrożnie prowadziła badania mentalności społeczności czarnoskórych. Stopniowo budowała do siebie zaufanie, szczególnie wśród ludności czarnoskórej. Obserwowała niezwykle podzielone i uprzedzone rasowo społeczeństwo USA. Była świadkiem działań Ku Klux Klanu. Walczyła o przeciwko politycznemu użyciu słowa „rasa”, uważając, że jest to kategoria wyłącznie mentalna. W czasie badań w USA występowała na spotkaniach, wygłaszając referaty, była zapraszana przez towarzystwa naukowe.
W 1928, po powrocie do Oksfordu, została mianowana na uczelnianą demonstratorkę i wykładowczynię etnologii. W 1929 otrzymała środki z Uniwersytetu Yale, Komitetu Antropologii w Oksfordzie i Narodowej Rady Badań w celu wyjazdu i badań w Nowej Gwinei. Przebywała tam 18 miesięcy, pracując na północy archipelagu Wysp Salomona. Uczyła się miejscowego języka, wędrowała między wioskami. Zbierała informacje o starych zwyczajach, kontaktując się z najstarszymi mieszkańcami i mieszkankami regionu. Interesowała ją kultura materialna. Korzystała z pomocy lokalnych misjonarzy. W 1935 wyniki badań zostały opublikowane przez Oxford University Press jako Both Sides of Buka Passage. W 1936 Blackwood została mianowana wykładowczynią etnologii w Muzeum Uniwersyteckim Historii Naturalnej im. Pitta Riversa w Oxfordzie. W tym samym czasie wyruszyła na badania do niezbadanych wcześniej regionów Papuy-Nowej Gwinei. Do wiosny 1937 badała plemię Anga. Do początku 1938 zebrała ponad 2 tys. eksponatów, które włączyła do zbiorów muzeum Pitta Riversa. Nagrała też filmy ilustrujące życie plemion na terenie Nowej Gwinei. Trzy szpule szesnastomilimetrowych taśm przechowywane są w Muzeum Pitta Riversa w Oksfordzie.
W 1938, kiedy wróciła do Oksfordu, wraz z Tomem Pennimanem została kuratorką Muzeum Uniwersyteckiego Historii Naturalnej im. Pitta Riversa w Oxfordzie. Z Pennimanem stworzyli siatkę wolontariuszy, którzy pomogli skatalogować zbiory muzealne.
W czasie II wojny światowej katalogowała zbiory muzealne, była też kierowczynią karetki w Oksfordzie. Po śmierci profesorów: Artura Thomsona, Roberta Ranulpha Maretta i Leonarda Buxtona, z którymi współpracowała, odnowiła kontakt z przyjaciółką ze studiów, Barbarą Aitken.
W 1943 otrzymała wyróżnienie za modelową pracę badawczą w terenie – Królewski Instytut Antropologiczny przyznał jej Medal Riversa. W 1946 wróciła na Uniwersytet Oksfordzki, gdzie wykładała archeologię i antropologię.
Była członkinią Rady Towarzystwa Folklorystycznego i Rady Brytyjskiej Archeologii. Od 1921 była członkinią Królewskiego Instytutu Antropologicznego Wielkiej Brytanii i Irlandii, a w 1957 jego wiceprzewodniczącą. W 1948 została członkinią Towarzystwa Antykwariuszy w Londynie. Występowała na międzynarodowych konferencjach naukowych na całym świecie.
W 1959 przeszła na emeryturę, jednak nadal pracowała przy katalogowaniu zbiorów Muzeum Pitta Riversa. W 1966 została honorową kustoszką pomocniczą w muzeum. W 1970, w związku z prośbami o katalog zbiorów, wydała książkę The Classification of Artefacts in the Pitt Rivers Museum. W placówce pracowała niemal do śmierci. Zdobyła dla muzeum blisko 7 tysięcy eksponatów, więcej niż ktokolwiek inny. Pozostawiła po sobie liczne notatki, które pozwalają dokładnie odtworzyć bieg jej życia, pracę, nastroje itp.
Wybrane prace A Study of Mental Testing in Relation to Anthropology, Baltimore 1927. Both Sides of Buka Passage: An Ethnographic Study of Social, Sexual and Economic Questions in the North-Western Solomon Islands, Oxford 1935. The Technology of a Modern Stone Age People in New Guinea, Oxford 1950. The Classification of Artefacts in the Pitt Rivers Museum Oxford, Oxford 1970. The Kukukuku of the Upper Watut, Oxford 1978.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1889 Kategoria:Zmarli w 1975 Kategoria:Ludzie związani z Oksfordem Kategoria:Ludzie związani z Londynem Kategoria:Ludzie urodzeni w Londynie Kategoria:Brytyjscy antropolodzy Kategoria:Brytyjscy etnolodzy Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Oksfordzkiego