Kamienica Karola Wutke – kamienica położona przy ul. S. Jaracza 42 w Łodzi, należąca do przedsiębiorcy i fabrykanta meblowego – Karola Wutke, powstała w 1898 r. zaprojektowana przez Franciszka Chełmińskiego.

Historia W 1878 r. w posiadanie działki, na której położona jest kamienica wszedł Karol Wutke, przedsiębiorca z Festenbergu, który przybył do Łodzi w 1865 r. Początkowo zrealizował na parceli stolarnię, a następnie rozbudował ją, tworząc fabrykę mebli, która posiadała maszynę parową oraz ślusarnię. Fabryka znajdowała się w lewej oficynie, a w głębi nieruchomości usytuowany był skład desek, magazyn mebli oraz gazowniaJacek Kusiński Ryszard Bonisławski Maciej Janik, Księga Fabryk Łodzi, Łódź 2009, s.70..

Kamienicę, wraz z drugą, mieszkalną oficyną wybudowano w 1898 r. Również pod koniec XIX w. fabryka zatrudniała około 100 pracowników, a roczna wartość produkcji jaką generowała, wynosiła 40 tys. rubli. Fabryka w 1913 r. zatrudniała już tylko 62 robotników, a w tym samym roku 6 kwietnia zmarł Karol Wutke. Po jego śmierci kierownictwo nad firmą przejął syn Otto. Przedsiębiorstwo przeżywało regres po I wojnie światowej i ograniczyło produkcję, głównym źródłem dochodów właściciela firmy stał się czynsz z najmu lokali mieszkalnych. Od 1933 r. w budynku znajdowała się Państwowa Szkoła Handlowa Żeńska. Otto Wutke zmarł w 1933 r., a przedsiębiorstwo i kamienicę przejęła jego córka Elza Seidel. Pod jej zarządem firma wystawiała swoje meble na wystawach rzemieślniczo-przemysłowych, np. na wystawie w parku im. Stanisława Staszica, w 1936 r. Po 1945 r. przedsiębiorstwo Karola Wutke zastąpiła w budynku Centrala Handlowa Przemysłu Drzewnego.

Architektura Fasada kamienicy jest trzynastoosiowa, posiada boczne ryzality i centralny wykusz. Ponadto posiada wysoki mansardowy dach oraz dekoracyjny szczyty dachu posiadające wieńczące ryzality. Charakteryzuje ją również czerwona cegła klinkierowa. Została wykonana w stylu renesansu północnego z akcentami niemieckimi i niderlandzkimi. Na bocznych ryzalitach usytuowane są dekoracyjne tonda przedstawiające niemieckich malarzy renesansowych: Hansa Holbeina i Albrechta DüreraMichał Domińczak, Artur Zaguła. Typologia łódzkiej kamienicy, Łódź, s. 124 ..

Obiekt posiada liczne cenne elementy wyposażenia i wystroju, które zostały wpisane do rejestru zabytków nieruchomych (nr rej. B/131 dn. 23.01.1981 r.), są to elementy wnętrza I piętra, które zajmowali właściciele oraz II piętra: I piętro, lewa część budynku, pomieszczenie od strony podwórza: (1903) eklektyczne 3 pary drzwi i 2 portale drzwiowe, drewniane, z dekoracją rzeźbiarską, datowane na 1903 r., (XIX/XX w.) drewniany strop (belki stropowe profilowane i żłobkowane), I piętro, prawa część budynku, pomieszczenie narożne od podwórza: (XIX/XX w.) strop drewniany z dekoracją snycerską, (początek XX w.); zdobione, eklektyczne drzwi, drzwi wraz z portalem drzwiowym, II piętro, prawa część budynku: (XIX/XX w.) sztukatorskie dekoracje sufitów, (XIX/XX w.) eklektyczny piec kaflowy, o wysokości 3,0 m.

Przypisy

Kategoria:Budynki w Polsce oddane do użytku w 1898 Kategoria:Fabryki w Łodzi Kategoria:Zabytkowe kamienice w Łodzi Kategoria:Architektura neorenesansowa w Łodzi Kategoria:Śródmieście (Łódź)