Paul Klatt (ur. 6 grudnia 1896 w Kroppen, zm. 6 czerwca 1973 w Olching) – niemiecki generał dywizji (Generalleutnant) w II wojnie światowej i dowódca 3. Dywizji Górskiej
Życiorys Z wybuchem I wojny światowej wstąpił jako podchorąży do 2. Górnośląskiego Pułku Artylerii Polowej-Regiment Nr. 57. (niem. - 2. Oberschlesisches Feldartillerie-Regiment Nr. 57). Po ukończeniu kursu oficerskiego w Szkole Wojennej w Döberitz, Klatt został przydzielony w lutym 1915 do 4. Dolnośląskiego Pułku Piechoty-Regiment Nr. 51. W połowie marca przybył na front zachodni. Tam 18 kwietnia został chorążym, 18 maja został ciężko ranny. Podczas pobytu w szpitalu 1 września 1915 otrzymał awans na podporucznika, a po wyzdrowieniu 5 października został przydzielony początkowo do 1. batalionu zastępczego swojego pułku. Od grudnia powrócił na front i od końca grudnia 1915 do połowy stycznia 1916 ukończył kurs dowódców kompanii. 10 sierpnia 1916 został mianowany adiutantem batalionu i na tym stanowisku został wzięty do niewoli przez Brytyjczyków 9 kwietnia 1917, z której został zwolniony 26 października 1919. Podczas wojny otrzymał w obu klasach Żelazny Krzyż i Czarną Odznakę za RanyReichswehrministerium (Hrsg.): Rangliste des Deutschen Reichsheeres. E.S. Mittler & Sohn, Berlin 1930, S. 155..
Po powrocie do Niemiec Klatt został przyjęty do Reichswehry i do października 1921 służył w 3. (pruskim) pułku piechoty w Marienwerder. 1 października 1921 przeniesiony do 2. (pruskiego) pułku piechoty w Rastenburgu. Od stycznia 1922 do końca września 1924 wykonywał funkcję oficera szkolenia sportowego, a następnie do 31 marca 1926 był przydzielony do Dowództwa Okręgu Wojskowego I w Królewcu. 1 kwietnia 1925 został awansowany do stopnia porucznika.
Od 1 kwietnia 1926 do końca września 1927 służył w 1. (pruskim) batalionie pionierów, a następnie w sztabie Insterburgu. Stamtąd został przeniesiony z powrotem w marcu 1929 do batalionu pionierów i 1 października 1930 roku został mianowany szefem drugiej kompanii. Jako kapitan (od 1 lutego 1931) został na krótko odkomenderowany do Komendy Garnizonu w Opolu w marcu 1933 jako saper. Od kwietnia 1933 do końca września 1934 służył w 13. (pruskim) pułku kawalerii w Hanowerze. Następnie został przeniesiony do Ministerstwa Reichswehry jako inspektor pionierów i twierdz, a po zmianie nazwy na Ministerstwo Wojny Rzeszy od 1 stycznia 1936 został awansowany do stopnia majora. 10 listopada 1938 został dowódcą Batalionu 83 z 3. Dywizji Górskiej, który stacjonował w Grazu. 1 lutego 1939 awansował na stopień podpułkownika.
Wraz ze swoim batalionem brał udział w ataku na Polskę we wrześniu 1939 i w 1940 w napaści na Norwegię w czasie operacji Weserübung. Po ataku na Związek Radziecki w czerwcu 1941 roku batalion został skierowany na front wschodni. W sierpniu Klattowi powierzono prowadzenie 138 Pułku Piechoty Górskiej, a 1 października, awansując na pułkownika, został jego dowódcą. W połowie grudnia Klatt został poważnie ranny przez minę lądową i po wyzdrowieniu został przeniesiony do rezerwy dowództwa (rezerwy Führera). 14 kwietnia 1942 otrzymał Złoty Krzyż Niemiecki, Krzyż Rycerski 4 stycznia 1943Veit Scherzer: Ritterkreuzträger 1939–1945. Die Inhaber des Eisernen Kreuzes von Heer, Luftwaffe, Kriegsmarine, Waffen-SS, Volkssturm sowie mit Deutschland verbündete Streitkräfte nach den Unterlagen des Bundesarchivs. 2. Auflage. Scherzers Militaer-Verlag, Ranis/Jena 2007, , S. 444.. 20 lutego 1944 został awansowany do stopnia generała majora (generał brygady) i 3 lipca 1944 został dowódcą 3 Dywizji Górskiej, walczącej na froncie wschodnim. W dniu 26 grudnia 1944 został odznaczony Krzyżem Rycerskim z Liśćmi Dębu (686. nadanie) za swoje osiągnięcia. 15 stycznia 1945 został awansowany do stopnia generała porucznika (generał dywizji).
Po bezwarunkowej kapitulacji III Rzeszy Paul Klatt i resztki jego dywizji na terenie Protektoratu Czech i Moraw dostały się do niewoli radzieckiejhttps://www.lexikon-der-wehrmacht.de/Gliederungen/Gebirgsjagerregimenter/GJR144-R.htm | data dostępu 2021.02.06, język niemiecki, z której Klatt powrócił w październiku 1955.
Odznaczenia Krzyż Honorowy dla Walczących na Froncie (1934) Odznaka za Służbę w Heer (2 października 1936) IV Klasy III Klasy II Klasy I Klasy Okucie Ponownego Nadania Krzyża Żelaznego II Klasy (30 marca 1940) Okucie Ponownego Nadania Krzyża Żelaznego I Klasy (8 grudnia 1940) Order Krzyża Wolności III Klasy – wojenny (12 grudnia 1941) Złoty Krzyż Niemiecki (14 kwietnia 1942) Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego (4 stycznia 1943) Srebrna Odznaka za Rany (9 stycznia 1943) Złota Odznaka za Rany (28 sierpnia 1944) Odznaka Szturmowa Piechoty (29 września 1944) Wspomnienie w Wehrmachtbericht (4 października 1944) Wspomnienie w Wehrmachtbericht (5 listopada 1944) Liście Dębu do Krzyża Rycerskiego (26 grudnia 1944)
Twórczość Paul Klatt - Die 3. Gebirgs-Division 1939–1945. Podzun Verlag, Bad Nauheim 1958.
Przypisy
Bibliografia Dermot Bradley (Wydawca), Karl-Friedrich Hildebrand: Die Generale des Heeres 1921–1945. Die militärischen Werdegänge der Generale, sowie der Ärzte, Veterinäre, Intendanten, Richter und Ministerialbeamten im Generalsrang. Band 6: Hochbaum-Klutmann. Biblio Verlag, Bissendorf 2002, , S. 511–512.
Kategoria:Generałowie Wehrmachtu Kategoria:Oficerowie Reichswehry Kategoria:Oficerowie Armii Cesarstwa Niemieckiego Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Rycerskim Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Żelaznym Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Cesarstwo Niemieckie) Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona niemiecka) Kategoria:Urodzeni w 1896 Kategoria:Zmarli w 1973 Kategoria:Niemieccy uczestnicy walk na froncie wschodnim w II wojnie światowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Honorowym (III Rzesza) Kategoria:Odznaczeni Odznaką za Służbę Wojskową (III Rzesza) Kategoria:Odznaczeni Orderem Krzyża Wolności (Finlandia) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niemieckim