Bitwa pod Krasnem – walki polskiej 6 Dywizji Piechoty gen. Mieczysława Lindego z oddziałami sowieckiej grupy Jakira w czasie ofensywy jesiennej wojsk polskich w okresie wojny polsko-bolszewickiej.

Geneza Od 1 do 3 września grupa gen. Władysława Jędrzejewskiego w składzie 5 Dywizja Piechoty oraz 6 Dywizja Piechoty prowadziła walki na kierunku Gliniany i Stronibaby. Działania grupy zmusiły Sowietów do opuszczenia Krasnego, a 3 września miasto obsadził 17 pułk piechoty.

Walczące wojska Jednostka Dowódca Podporządkowanie Wojsko Polskiedowództwo 6 Dywizji Piechotygen. Mieczysław Linde6 Armia⇒ 17 pułk piechotymjr Ignacy Oziewicz 6 Dywizja Piechoty⇒ 16 pułk piechotymjr Henryk Więckowski⇒ 20 pułk piechotyppłk Stanisław Schuster-Kruk⇒ 12 pułk piechotymjr Franciszek Alter Armia Czerwonadowództwo grupy Jony JakiraIona Jakir14 Armiadowództwo 45 Dywizji Strzelców⇒ 133 Brygada Strzelców 45 Dywizja Strzelców⇒ 134 Brygada Strzelców⇒ 135 Brygada Strzelców⇒ 139 Brygada Strzelców

Walki pod Krasnem 3 września 17 pułk piechoty mjr. Ignacego Oziewicza wyszedł z podporządkowania 5 Dywizji Piechoty i przeszedł pod rozkazy 6 Dywizji Piechoty. W tym też dniu otrzymał rozkaz zajęcia podstawy wyjściowej do dalszych działań. Nieprzyjaciel uprzedził jednak działania jednostek polskich i uderzył na pozycje I batalionu między Stronibabami a torem kolejowym Krasne – Brody. Natarcie zostało odparte. W Krasnem 17 pp przyjął uzupełnienia i w stanie bojowym liczył 1759 żołnierzy. Jako że znaczną część uzupełnień stanowili byli dezerterzy, jego morale było dość niskie. Przez dwa kolejne dni Krasne ostrzeliwane było przez sowieckie pociągi pancerne, a 5 września na miasto uderzyła 134 Brygada Strzelców. Po całodziennych walkach rozbiła ona I batalion 17 pułku piechoty i opanowała Stronibaby. Także III/17 pp poniósł w walkach na przedmościu poważne straty i wycofał się za Gołogórkę. Cały 17 pułk piechoty wycofał się do dawnych okopów niemieckich na linię Bortków – Skniłów – Firlejówka. thumb|240px|Krasne – mogiła z 1920 roku

6 września kontratakowali Polacy. W kierunku na Stronibaby – Krasne ruszyły 17., 16. i 20 pułki piechoty. 17 pułk piechoty otrzymał rozkaz zajęcia stacji Krasne, Stronibaby i Mogiłki. III batalion, wsparty ogniem artylerii, zajął stację Krasne i współdziałając z I batalionem nacierał dalej na Stronibaby.

Po ciężkich walkach z oddziałami sowieckich 133, 134 i 139 Brygad Strzelców udało się Polakom odzyskać obie miejscowości. Wtedy na oddziały polskie uderzył mały, liczący zaledwie około 50 Kozaków oddział sowieckiej kawalerii. Śmiała szarża na tyły 16. i 17 pułku piechoty spowodowała wybuch paniki w polskich szeregach. Rozbite zostały III/16 pp i II/17 pp, a miejscowości utracone. Zagrożone zostały też tabory 6 Dywizji Piechoty. Dopiero zdecydowany kontratak 20 pułku piechoty ppłk piech. Stanisława Schustera-Kruka zatrzymał atakujących Kozaków.

7 września po raz kolejny uderzyły trzy polskie pułki piechoty. Odzyskano Krasne, nie zdołano natomiast odzyskać Stronibab. 16 pułk piechoty we współdziałaniu z 12 pułkiem zdobył Łysogóry, Rozdołów i Kazimierówkę. W ostatniej miejscowości zajął pozycje i pozostawał tam do dnia 15 września.

Bilans walk Ponieważ obie strony poniosły bardzo wysokie straty, walki przerwano, a do połowy września w rejonie Krasnego dochodziło tylko do drobnych utarczek. 16 września ruszyło polskie natarcie. Z rejonu Krasnego ruszyły dwie dywizje: 6 Dywizja Piechoty uderzyła z powodzeniem na Złoczów, a 5 Dywizja Piechoty na Brody.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Bitwy i boje wojny polsko-bolszewickiej Kategoria:Bitwy w 1920